VIJ

« Namque aliœ Septenœ, qucT seauuntur postea, non sunt aliœ» sed una replicantur régula, quia vocum ut dierum œque fit bebdomada. » Et paulo infra : « Tune a prima sic octava locum sumit propHum. Imo, prima fit a prima-, neque mutât numerum. Sic secunda dat seeundam, tertiaque terliam,, quarta quartam, quinta quintam, quœque suam alteram : gravium acutum signât per eamdem litteram ; vocis primœ ad octavam vel eamdem litteram. Hanc concordiam sonorum diapason Dominant. Cujus nomen est de cunctistranslatum ad litteram : omnes qiiia habet voces, vel quod tota linea, per duos

Eartitur pansus in eamdem litteram; eaquo is geminata monachordum terminet. Quinque habet ipsa tonos» duo semitonia.

«Habet in sediapente, atque diatessaron.

Maxima Sympboniarum, et vocum est unitas. Minor quatuor fecisse quosdam signa vocibus ; quasi quatuor sint eœdem , quarum quœdam dissonant. Quœdam quamvis sint amnesy non perfecte consonant. » Et infra : « Semitonia et toni, quia dissimiliter septem tonis coaptàntnr, septem sunt dis* crimina, ut nullius vocis sonus idem stt in altéra. Vocibus tamen in septem quœdam est concordia, sœpe enim, si non semper, eadem antiphona divisis cantatur sonis^, ne& mutât harmoniam. » (Guido Arbt., in Prol. rhythmico Antiphonarii.)

Et Fr. Gaffori : « Dicta enim diapason per omne, quasi omnibus discretis sonis melopeiam seu modulationis affectionera sustinen>\ Omnes enim discretos sonos septem tantum esse constat, octavum veru diapason suscipit, primo quidem ipso sono itérations per similem : quare œquisonansk vocant. Sane inquam a Plolem«o dictum diapason consonanilam talem voeis ëfficere conjunctionem , una ut eadernque vox videatur simul esse prolata: Quot enim sunt diapason species, tôt Bacchaus asserit eonso* nnnliarum formas, quibus totiusexslat modulationis (rfenitado. » (pRANCHifit lib. i iiftia. prac£., cap. T.) v^ t