US
tio cum tem, exdimentis ritima et isque in- ) gravius )ponitur.
su} plices nsatione, lit etiam ea omitspensatio visum est ræcipuas nes obtiecclesiaiberi condispensa-
1 ducatur, inam alitem esse, nam quæ C. de prointur :
mes: À) ne 59
L. Angustia loci sive absoluta sive relativa (ratione tantum Oratricis), cum scilicet in loco originis, vel etiam domicilii, cognatio fœminæ ita sit propagata, ut a ium paris conditionis, cui nubat, invenire nequeat, nisi consanguineum vel affinem, patriam vero deserere sit ei durum.
2. Ælas fæminæe superadulla, si scilicet 24um ætatis annum jam egressa hactenus virum paris conditionis, cui nubere possit, non invenit, Hæc vero causa haud suffragatur viduæ, quæ ad alias nuptias convolare cupiat.
3. Deficientia aut incompetentia dotis, si nempe fœæmina non habeat actu tantam dotem, ut extraneo æqualis conditionis, qui neque Consanguineus neque affinis sit, nubere possit in proprio loco, in quo commoratur., Quæ causa magis urget, si mulier penitus indotata existat, et consanguineus vel affinis eamin uxorem ducere, aut etiam convenienter ex integro dotare paratus sit.
4. Lies super successione bonorum Jam exortæ, vel carumdem grave aut imminens periculum. Si mulier gravem litem super successione bonorum magni momenti substineat, neque adest alius, qui litem hujusmodi in se suscipiat, propriisque expensis prosequatur, præter
illum qui ipsam in uxorem ducere cupit, dispensatio concedi solet : interest enim Reipublicæ, ut lites extinguantur. Huic proxime accedit alia causa, scilicet Dos litibus involuta, cum nimirum mulier alio est destituta viro, Cujus ope bona sua recuperare valeat, Verum hujusmodi causa nonnisi pro remotioribus gradibus sufficit, 5. Paupertas viduæ, quæ numerosa prole sit onerata, et vir eam alere polliceatur. Sed quandoque remedio dispensationis succurritur viduæ ea tantum de causa,
DENT dE
60 as Das
quod junior sit, atque in periculo incontinentiæ versetur.
6. Bonum pacis, quo nomine veniunt nedum fœdera inter regna, et Principes, sed etiam extinctio gravium inimicitiarum, rixarum, et odiorum civilium. Hæc causa adducitur vel ad extinguendas graves inimicitias, quæ inter contrahentium consanguineos vel affines ortæ sint, quæque matrimonii celebratione omnino componerentur ; vel quando inter contrahentium consanguineos et affines inimicitiæ graves viguerint, et, licet pax inter ipsos inita jam sit, celebratio tamen matrimonii ad ipsius pacis confirmationem maxime conduceret.
7. Nimia, suspecta, periculosa fainiliaritas, nec non cohabitatio sub eodem tecto, quæ facile impediri non possit.
8. Copula cum consanguinea vel affine vel alia persona impedimento laborante præhabita, et Prœgnantia, ideogne legilimatio prolis, ut nempe consulatur bono prolis ipsius, et honori mulieris, quæ secus innupta maneret. Hæc profecto una est ex urgentioribus causis, ob quam etiam plebeïs dari solet dispensatio, dummodu copula patrata non fuerit sub spe facilioris dispensationis: quæ circumstantia in supplicatione foret exprimenda.
9. Infumia mulieris, ex suspicione orta, quod illa suo consanguineo aut affini nimis familiaris, cognita sit ab eodem, licet suspicio sit falsa, cum nempe nisi matrimonium contrahatur, mulier graviter diffamata, vel innupta remaneret, vel disparis conditionis viro nubere deberet, aut gravia damna orirentur.
10. Revalidatio matrimonii, quod bona fide et publice, servata Tridentini forma, contractum est: quia
D On fm ”"
iæ ver-
| fœdera
œrAVIumM
[æc cauas, quæ rtæ sint, ponerenuineos et ax inter
ii ad ip-
nec non diri non
alia peregnantia, tur bono upta mu- US CAUSIS, dummodu spensatioet expri-
)d illa suo ita sit ab aisi matrita, vel inro nubere
de et pu- | est: quia
ejus dissolutio vix fieri potest sine publico scandalo, et gravi damno, præsertim fœminæ, c. 7 de consanguin. At si mala fide sponsi nuptias inierunt, gratiam dispensationis minime merentur, sic disponente Conc. Trid. Sess, XX1V, cap. V. de Reform. matrim.
11. Periculum matrimonii micti, vel coram acatholico ministro celebrandi. Quando periculum adest, quod volentes matrimonium in aliquo etiam ex majoribus gradibus contrahere, ex denegatione dispensationis ad ministrum acatholicum accedant pro nuptiis celebrandis spreta Ecclesiæ auctoritate, justa invenitur dispensandi causa, quia adest non modo gravissimum fidelium scandalum, sed etiam timor perversionis, et defectionis a fide taliter agentium, et matrimonii impedimenta contemnentium, maxime in regionibus, ubi hæreses impune grassantur. Id docuit hæc $. Congregatio in instructione die 17 Apr. 1820 ad Archiepiscopum Quebecensem data. Pariter cum Vicarius Apostolicus Bosniæ postulasset, utrum dispensationem elargiri posset iis Catholicis, qui nullum aliud prætexunt motivum, quam vesanum amorem, et simul prævidetur, dispensatione denegata, eos coram judice infideli conjugium fore inituros, S. Congregatio S. Officii in Fer. IV 14 Aug. 1822 decrevit: “ respondendum Orâtori, quod in exposito “ casu utatur facultatibus sibi in Form. II. commissis, “ prout in Domino expedire judicaverit.” Tantumdem
dicendum de periculo, quod pars catholica cum acatholico matrimonium celebrare audeat.
12. Periculum incestuosi concubinatus. Ex superius memorata instructione an. 1822 elucet, dispensationis rem@dium, ne quis in concubinatu insordescat cum pu-
blico scandalo, atque evidenti æternæ salutis discrimine, adhibendum esse.
13. Periculum matrimonüi civilis. Ex dictis consequitur, probabile periculum quod illi, qui dispensationem petunt, ea non obtenta, matrimonium dumtaxat civile, ut aiunt, celebraturi sint, esse legitimam dispensandi causam.
