H. DE AUCTORITATE PAP^ SUPRA CONCIUUM

KKSPONDETCR OBJECTIONIBDS.

I- — Objiciunt adversarii et dicunt : Si ergo Pontifex est supra Concilia, hsec inutilia sunt, et frustra ipsi Pontifices toties, ut fîdei i[U8estiones decernerentur, Concilia indixerunt.

Sed responsio cuique patet; non enim Pontifices Concilia dicuntur convocasse, quia de fide controversias definire non valerent, sed hoc fecerunt ut, rébus magis ad trutinam mandatis , hœretici validius convincerentur, et dogmata fidei, totius Ecclesise judicio examinata, statuerentur firmius, ac facilius a fidelibus reciperentur. Et ideo (ut adversarii opponunt , sed immerito ,) plures Pontifices post suas definitiohes Concilia convocarunt ; sed omnia quae in Conciliis sunt unquam definita circa res fidei, a pontificia approbatione auctoritatem exhauserunt, prout declaravit Lateranense ultimum, sessione xi, ubi sic habetur : Consuerunt antiquorum Conciliorurn Patres, pro eorum quce in suis Conciliis gesta fuerunt corroboratione, a Romano Ponlifice subscriptionem approhationeraque humiliter petere et obtinere, prout ex Nicœna, et Ephesina, ac Chalcedonensi, et scxta Constantinopolitana, et septima Nicœna, et Romana sub ISymmacho Syyiodis habitis earumque gestis... manifeste colUgitur. ^

II. — Objiciunt textum Matthaei : Si peccaverit in te frater tuus, oade et corripe eum... ; quod si non audierit..., die Ecclesiœ. * Ergo, <licunt, si correctio a Petro ad Ecclesiam est deferenda, potestas suprema est in Concilio, per Ecclesiam designato. Et confirmant ex verbis Innocentii IV, ^ qui Frederico II scripsit se paratura esse de consilio Concilii suam revocare sententiam.

Sed l'espondetur quod Christus non dixerit Petro verba illa ut suo Vicario, sed omnibus discipulis et fidelibus, pr£eceptum correptionis imponendo. Deinde per illa verba " die Ecclesiœ, » non fuit dosignatum Concilium (quod raro habetur), ut possit corrigere delinquentos, sed nomine » Ecclesiœ « iAtelliguntur superiores jurisdictionem habon-

^ij Bulla " Pastor œternus, « in sess. II. lectu et approbita.

(2) Matth. 18. 15-17.

(3) Cap. Ad Apostolicœ, de sent, et rejud. in 6.

est, ut docet Chrysostomus ; Die Ecclesiœ (explicat),pr6e5tcZi6us scilicel ac prœsidentibus .^

Ad illud autem Innocentii respondet Bellarminus^ posse intelligi de judicio discretivo, non décisive. Prseterquam quod ibi non agebatur de qusestione fidei decernenda, sed tantum de sententia punitionis moderanda, si id pro pace cum imperatore per Pontificem excommunicato concilianda conveniens visum fuisset.

Hinc Sanctus Irenïeus, loquens de Ecclesia Romana, ait : Ad hanc enim Ecclesiam propter potiorem principalitatem necesse est omnem convenire Ecclesiam, hoc est eos qui sunt undique fidèles, in qua semper ab his qui sunt undique, conservata est ea quœ ah Apostolis est traditio.^

III. — Objiciimt Divum Leonem , Eutychetis hseresi daœnata , judicium illud passum esse denuo in Synode Chalcedonensi discuti ; ex quo inférant ipsum Pontificem sensisse suam definitionem sine Concilio fallibilem esse.

Sed respondetur quod Summus Pontifex non ideo permisit Synodum , quia suam sanctionem non censuerit iri'eformabilem , sed ut erroi" plenioii judicio Concilii potuisset aboleri, et omnia exorta dissidia, juxta imperatoris desiderium, hoc modo sedari. Hoc patet ex ejusdem Sancti Leonis epistola, ^ patetque ex ejusdem Synodi subsequenti decreto, ubi sancitum fuit : Definitio omtiibus placet; per os Leo7tis locutus est Petrus ; hœc fides Patrumi qui aliter sentit, anathenia est.^