TU ES PETRUS, ET SUPER HANC PETRAM, ETC
Febronius, ^ per totum caput l et 2, totis viribus probare nilitur regimen Pontificis Romani nequaquam esse supremum sive monarchicum, sed dumtaxat arislocraticum, vel ad summum ex aristocratia et monarchia conflatum. Hinc Papam episcoporum primum esse asserit, ut qui a Christo Domino constitutus est primas et caput ministeriale ad unitatem corporis aristocratici Ecclesise servandara ; sed non ideo, inquit, Papa in communi episcopatu majori auctoritate l)ollet quam alii episcopi, qui seque ac Papa Ecclesise fundamenta, ovium pastores, Christique vicarii existunt , quique non a Papa, sed ab ipso Christo immédiate et independenter a Pontifice, ad regendam Ecclesiam plenam auctoritatem acceperunt in omnibus illis, sive ordinis , sive jurisdictionis , quse ad regimen Ecclesise spectant. Proinde dicit Papam nullo gaudere privilegio infallibilitatis, quie tantum Ecclesiae in nomine Christi congregatae, sive Concilio œcamenico, tradita est, oui Pontifex omnino subjicitur.
Ex his autem falsis principiis plui'a infert corollaria falsa :
Infert 1° Summum Pontilicem non habere potestatem aut jurisdi ctionem proprie talem supra alios episcopos, sed ipsum et omnes alios episcopos subditos esse coUegio, aut Concilio, ejusque decisionibus : et proinde nihil posse Papam in alienis episcopatibus ordinare.
2° Qualis est in senatu preesidens, talem esse Pontificem in collegio Ecclesiae ; postulat enim suffragia alioram, qui ei non subsunt, nihil-
(1) Opère cit.
CAP. I. PKOBVTUR KX SCRU'TURA. 525
que proprio arbitrio statuit; vigilat, nioiiet, corrigit, sed ex sua auctoritate non punit ; illorum caput est, inter ipsos primus, sed non stricto sensu illis major.
3° Papam, tamquam primum in Ecclesia, vigilare debere ut Canones observentur, illibatum custodiatur fidei depositum , et iidem siut substantialiter ritus in administratione Sacramentorum ; atque ideo potestatem habere cogendi eos qui in falsis doctrinis aut pravis moribus duri sunt.
4° Etsi Pontifex, si solus sit, non habeat potestatem condendi leges pro tota Ecclesia, posse tamen, quaudo difficile sit générale Concilium convocare , leges condere easque lîcclesiae proponere ; ita vero, ut virn legis non habeant, nisi postquam siut communi consensu receptaj.
5" Licet Papa non sit omnium coutroversiarum judex, ejus tamen judicio, quia primas habet partes in judicando, omnes stare teneri, nec oppositum docere posse, donec Ecclesia non contradicat.
6" Si aliquod grave damnum Ecclesise immineret , quod solis Apostolicse Sedis curis non posset averti, posse Papam et debere congregare Concilium générale.
7° In rébus gravioribus ad universam Ecclesiam spectantibus, tam quoad fidem quam quoad disciplinam, Papœ consilium requirendum esse.
8° Pontificem dispensare posse a legibus, etiam a generalibus Conciliis latis, casu que ipsum Concilium dispensaret.
9° Pertinere ad Papam judicium ferre in causis appellationis, sed cum certis conditionibua.
lO** Romanum Pontificem, ratione sui primatus, jus habere expediendi vicarios et legatos, sed cum ea tantum auctoritate jurisdictionis, quse illis a Concilio Tridentino concessa est.
11° Collationem quorumcumque beneficiorum originario jure ad episcopos pertinere , sublatis provisionibus ad Sedem Romanam devoluti.s.
12° Jus appellationum ex omnibus Ecclesia^ partibus do jure Romane Poctitici non competere.
13° Abolendas prorsus esse annatas, nempe reservationes fructuum unius anni beneficiorum aliquorum vacantium in favorem Camerae ' Apostolicae.
14° NuUo jure posse Papam aliquorum casuum absolutionem nec dispensationes sibi reservare.
15° Invalidum esse privilegium mendicantibus a Papa concessum excipiendi confessiones in aliorum diœcesibus.
16° Abrogandam esse regularium exemptionem a jurisdictione ordinariorum.
17° Episcopos immerito cardinalibus postponi.
18° Peragendam esse reductionem genuini juris canonici, cum sit noxia Ecclesise potestas quam Papa post falsas decretales slbi arrogavit.
19° Causas fidei non servari Pontifici, sed tantum œcumenicis Con ciliis. Papam nil aliud posse extra Concilium, quam suo dissensu impedire quominus aliquid dependens ab ordine Ecclesise universalis perficiatur.
20° Confirmationem electionis episcoporum ad Synodum provincialem aut metropolitanam pertinere ; et idem dicendum de translationibus episcoporum, eorumque resignationibus et depositionibus.
21° Erectionem novorum episcopatuum de jure a metropolitano, vel particulari Concilio, fieri posse; idemque dicendum de novis metropolibus et Ecclesiis primatialibus.
Omitto alla similia, quse dispei^se in libro Febronii afferuntur. Sed his tantum consideratis quse supra hic notavimus, quis non cernit quod si his perniciosis principiis et illationibus Febronii in Ecclesia locus daretur, tota Ecclesia contentionibus et schismatibus irreparabiliter impleretur ? Dicunt schismata reparari per Concilia ; infra videbimus per manifesta momenta, quod Concilia respectu ad schismaticos nuUum vel fere nuUum remedium porrigunt.
Nos autem propugnamus primatum Romani Pontificis non esse solius directionis, consistentis in pura vigilantia, in exhortationibus, admonitionibus, et a consensu Ecclesise dependentem; sed esse primatum proprie potestatis et jurisdictionis, inseparabiliter ex divina iustitutione prse se ferentem, prseter directionem, sequentia jura, scilicet :
1° Judicium ferre in causis quse majores dicuntur.
2° Sancire leges universam Ecclesiam obligantes, statim ac sint sufficienter promulgatse.
3° Appellationes ex toto orbe christiano recipere, etiam in prima instantia.
4° Habere superioritatem supra Concilia generalia, atque ordina riam et immediatam potestatem super omnes fidèles.
