Théophile IV
cuper de savoir qui avait fait la rogatio (4). Il compétait également à celui qui avait fait la concession et à celui à qui la rogatio avaitété adressée, que cette personne soit ou non le dominus de la chose concédée. Voici un texte d'Ulpien où ces propositions se trouvent développées : « Quæsitum est : si Titius me rogavertt, ut re Sempronti utatur, deinde ego Sempronium rogavero ut concederet, et ille, dum mih; vult prœæstitum, concesserit. Titius a me habet precario et ego cum eo agam interdicto de precario. Sempronius autem non aget cum 60; quia hæc verba, ab illo precario habes, ostendunt, ei demum compelere interdictum a quo quis precario rogavit, non cujus res est » (2). Sempronius, le dominus ne pourra intenter l'interdit contre le concessionnaire Titius, car les mots : ab ülo precario habes montrent bien que l'interdit n'appartient qu'à celui à qui la prière a été adressée, et, dans le cas actuel, Sempronius et Titius sont étrangers l’un à l’autre.
Le jurisconsulte poursuit ainsi: « An tamen Sempronius mecum quasi a me rogatus interdictum habeat ? Et magis est, ne habeat ; quia non habeo precario, cum non mihi, sed ali impetravi ; mandati tamen actionem potest adversus me habere; quia me mandante dedit tibi; aut si quis dixerit. non mandatu meo, sed magis mihi credentem hoc fecisse, dicendum est. in factum dandam actionem et adversus me. » L'interdit ne peut être intenté contre moi qui ai fait la rogatio dans l'intérêt de Titius, quia non habeo precario ;