III. POÉSIE DE MARCABRU
A la fontana del vergier,
On l’erb’es vertz jostal gravier,
A l’ombra d’un fust domesgier En aiziment de blancas Hors E de novel chant costumier, Trobei sola ses companhier Cela que no vol mon solatz.
So fon donzel’ab son cors bel, Filha d’un senhor de castel ;
E quant eu cugei que l’auzel Li fesson joi e la verdors,
E pel dous termini novel,
Et que entendes mon favel,
Tost li fon sos afars camjatz.
Dels olhs ploret josta la fon E del cor sospiret preon.
« Jhesus, dis ela, reis del mon,
Per vos mi creis ma grans dolors, Quar vostra anta mi cofon,
Quar li melhor de tôt est mon Vos van servir, mas a vos platz.
Ab vos s’en vai lo meus amies,
Lo bels el gens cl pros el ries ;
Sai m’en reman lo grans destrics, Lo desirier sovens el plors.
Ai ! malafos reis Lozoics,
Que fai los mans e los prezics, Per quel dois m’es el cor intratz ! »
Quant eu l’auzi desconortar,
Yes leis vengui jostal riu clar.
« Bêla, fi m’eu, per trop plorar Afola cara e colors ;
E no vos cal dezesperar,
Que cel que fai lo bosc folhar Vos pot donar de joi assatz.
— Senher, dis ela, ben o cre Que Deus aja de mi merce En l’autre segle per jasse Quon assatz d’autres peccadors ; Mas sai mi toi aquela re Don jois mi crée : mas pauc mi te, Que trop s’es de mi alonhatz. »
K. Bartsch, Chrestom. prov. (1868), p. 55.