‹ EnseignementChapitre 89 sur 158 · III. POÉSIE DE MARCABRU · texte numérisé non relu

III. POÉSIE DE MARCABRU

A la fontana del vergier,

On l’erb’es vertz jostal gravier,

A l’ombra d’un fust domesgier En aiziment de blancas Hors E de novel chant costumier, Trobei sola ses companhier Cela que no vol mon solatz.

So fon donzel’ab son cors bel, Filha d’un senhor de castel ;

E quant eu cugei que l’auzel Li fesson joi e la verdors,

E pel dous termini novel,

Et que entendes mon favel,

Tost li fon sos afars camjatz.

Dels olhs ploret josta la fon E del cor sospiret preon.

« Jhesus, dis ela, reis del mon,

Per vos mi creis ma grans dolors, Quar vostra anta mi cofon,

Quar li melhor de tôt est mon Vos van servir, mas a vos platz.

Ab vos s’en vai lo meus amies,

Lo bels el gens cl pros el ries ;

Sai m’en reman lo grans destrics, Lo desirier sovens el plors.

Ai ! malafos reis Lozoics,

Que fai los mans e los prezics, Per quel dois m’es el cor intratz ! »

Quant eu l’auzi desconortar,

Yes leis vengui jostal riu clar.

« Bêla, fi m’eu, per trop plorar Afola cara e colors ;

E no vos cal dezesperar,

Que cel que fai lo bosc folhar Vos pot donar de joi assatz.

— Senher, dis ela, ben o cre Que Deus aja de mi merce En l’autre segle per jasse Quon assatz d’autres peccadors ; Mas sai mi toi aquela re Don jois mi crée : mas pauc mi te, Que trop s’es de mi alonhatz. »

K. Bartsch, Chrestom. prov. (1868), p. 55.

Page 1