SUR LE TOMBEAU
DE PIERRE DE RONSARD
NOUS te plaignons, Ronsard, et pleurons ton trespas ; Mais le mort plaint ainsi celuy qui ne l'est pas. Qui escrit après toy pensant te faire vivre, Meurt luy-mesme avant toy, et s'enterre en son livre.
Jean Passerai.
242 Le Tombeau
Tu vacuum <]msquis spectacula tristia bustum Aspicis, ô properans advcna shtc pedcm.
Ronsardo mihi nomcn erat : quis cetera nescit,
Et genus, et prisccc nobllltatis avos?
Scd potior gradibus multis et sanguine longe
Ingenii cultus nobilitas que fuit.
Primus ego Graiis Musas deducere adortus
Montibus et Latiis in mea régna jugis, JEmula Dircccis, Lesbdis amula panxi,
Atque Venusina carmina digna lyra.
Mox veterum exemplo, blandos modulatus amores,
Sive Catulle tuo, sive Tibulle tuo.
Me quoque juvit iter tritum calcare Phileta,
Inque Umbri spatiis currere Callimachi.
Et pastorales interdum inflare doutas,
Et Siculis numcris ludere cura fuit.
Inde per heroum titulos laudesque deorum
Insolita rapuit me tuba rauca via.
Omnia qua veterum puris e fontibus hausta
Aut graphicè expressif vei meliora dedi. Denique Sigao tandem de littorc solvit
Francias, auspiciis Carole magne tais, Francias haud ulli temere tentanda ncpotum,
Atque adeo Coa Cypridos instar opus.
Mceonida sat erat, magno sat et ire secundum
Virgilio, meritis cessit uterque minor.
Omnia cesserunt, cessit me sospite livor,
Et potui vivus poster itate frui. ^
Mors superanda fuit, ne quid non cederet : ecce
Cessit et exequiis mors super ata meis.
J. AUG. Thuanus ^MERIUS.
DE P. DE Ronsard. 243
AD JO. GALLANDIUM
NOVISSIMA P. ROSSARDO FACIENTEM.
Dum gratus fundo pia funcra ducis amico, Oblmoso funere ipse te asseris.
Ronsardi nomcn dum laudc sub cethera tollis,
Tuis choro vatum astrepente lacrymis, In laudes mœsta ora tuas solvuntur olorum,
Nomenque surgit nomine alieno tuum :
Dcniquc dum lauros vatis statuasque jaccntcs
Erigisj et ipse imagines statuis tibi.
Fœlix ergo fide, fœlix et amore Galandi,
Laudisque tanto débita praconio, Nequicquam tecum fido contendat amore
Fratrem redimet morte qui alternat suum : Non vitam alterius meruisti morte perennem,
Vitam perennem dando vicissim et accipis.