XX L
Primüm ut puras manus elevent ad Deum illum, qui omnia Cconspicua utque inconspicua fecit ex nihilo : cum certa fiducia eum curant nostri gerere, eum, nisi ejus permissu, ne passer quidem cadat: ac ne eos timeant qui tantüum corpori nocere possunt, præ eo, cui et in Corpus, etin animum, æquale jus est. Confidant non Deo tantum Patri, sed et Jesu: quando in terris aliud nomen non est, quod nos salvos præstet : quod rectè facturos si cogitaverint, non qui illum Patrem, hunc Dominum voce nuncupant, æternum victuros, sed qui ex eorum voluntate vitam componunt. Monentur deinde sanctum ïllud dogma Christi, ut pretiosissimum thesaurum, Micite custodire : atque eam ob rem etiam sæpe legere sacra scripta, quibus
nemo possit decepi, nisi qui prits se ipse deceperit.
So NAN. 2
Absterrentur prœterea ab imitatione Paganorum : in vivendi modo licentioso, nec aliam habente lesem, quam à cupiditate dictatam, unde Christianos, longissimè abesse oporteat, qui non tantüum Paganis prœstare multum debeant, sed et Judæorum legisperitis et Pharisæis, quorum Jutitia in externis quibusdam factis consistens non sufficit, est ad cœleste regnum perveniatur. Nullo nunc in pretio esse circumeisionem manu factam, sed alteram internam cordis, observationem mandatorum Dei, novum opificium, fiduciani in diligendo efficacem ; unde agnoscantur veri Israëlitæ, mystici Judæi, hoc est Dei” laudatores. Revocatur etiam eadem occasione ipsis in memoriam arma Christi militibus assignata.
Spiritus propri&: apta expugnandis munitionibus quæ se adversus Dei cognitionem erigunt : pro scuto fiduciam, quæ tela ignita diaboli repellat : pro lorica justitiam sive rectitudinem vitæ ; pro galea spem æternæ salutis : pro ense verd tradita divinitus verba, penitissi- .mas apimi partes penetrantia. Sequitur post hæc exhortatio ad mutuam concordiam, quam Christus suis abiens tam serlo commendavibn. La lecture attentive et réfléchie du Traité de Grotius sur la Verité de la Reli-
gion de Jésus-Christ nous à inspiré l’hymne que voici
et que nous dédions à notre tour à l’Homme-Christ- Jésus :
Au commencement était le Verbe ; il était en Dieu, et le Verbe était Dieu. Tout a été fait par Lui, et rien de ce qui a été fait n’a été fait sans Lui. N'est-ce pas le Verbe qui mit cet ensemble, cet ordre dans l’Univers ; qui enseigna aux éléments en désaccord à former un concert admirable ? N'est-ce pas le Verbe qui déchaina les flots de l'Océan et leur défendit d’envahir la Terre ;
n’est-ce pas Lui qui tempéra la violence du feu parle
contact de l'air et l’âpre rigueur du froid par le contact
du feu ? Aussi, quel hymne divin dans toutes lestparties du Monde où tout se tient, s’harmonise et se répond, la fin avec le milieu, etle milieu avec le commencement : Voilà le chant immortel que fait entendre le Verbe aux
premiers jours de la Création.