A) Emploi du subjonctif

a) Mar., XIV, 25 : οὐ μὴ πίω ἐχ τοῦ γενήματος τῆς ἀμπέλου ἕως τῆς ἡμέρας ἐκείνης ὅταν αὐτὸ πίνω χαινόν. (--- L., XXI, 7 : καὶ τί τὸ σημεῖον ὅταν μέλλῃ ταῦτα γίνεσθαι;) --- R., XV, 24 : ὡς ἂν πορεύωμαι εἰς τὴν Σπανίαν, ἐλπίζω γὰρ διαπορευόμενος θεάσασθαι ὑμᾶς. --- Gal., VI, 10 : ἄρα οὖν, ὡς καιρὸν ἔχωμεν, ἐργαζώμεθα τὸ ἀγαθόν, Éant que nous en aurons le temps. — Ap., XVIII, 9 : χόψονται ἐπ᾿ αὐτὴν οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς..., ὅταν βλέπωσιν. — Μαΐ., XXVI, 29; Z., XI, 36 ; J., VIT, 27; IX,5; 4D., X, 1.

Mat., IX, 15 : ἐλεύσονται δὲ ἡμέραι ὅταν ἀπαρθῇ.... ὃ νυμφίος. ---- L., XIII, 24 : ζητήσουσιν εἰσελθεῖν χαὶ οὐχ ἰσχύσουσιν, ἀφ᾽ οὐ ἂν ἐγερθῇ ὃ οἰχοδεσπότης. --- 4 Co., XI, 84 : τὰ δὲ λοιπά, ὡς ἂν ἔλθω, διατάξομαι. — L., 1, 20: ἔσῃ σιωπῶν χαὶ μὴ δυνάμενος λαλῆσαι, ἄχρι ἧς ἡμέρας γένηται ταῦτα. — L., XIII, 35 : οὐ μὴ ἴδητέ με ἕως ἥξει ὅτε εἴπητε (Tis., mais WH. lisent ἕως εἴπητε). — Mar., XIII, 30 : οὐ μὴ παρέλθῃ ἣ γενεὰ αὕτη μέχρις οὗ ταῦτα πάντα γένηται. — L., II, 26 : ἦν αὐτῷ χεχρηματισμένον... μὴ ἰδεῖν θάνατον πρὶν [ἢ] ἂν ἴδῃ τὸν Χριστόν. — Mat., I, 13: XVI, 28; XXII, 15; Mar., IT, 20; VIII, 38; L., XI, 22; XXI, 24; R., XI, 25; 4 Co., XI, 26; XV, 25; Gal., III, 19; Ph., 1, 23; Ap., VII, 3; XV, 8; XX, 3, 5. — L., XIII, 35, après ὅτε (Tis.), voy. 214 et la note 1.

b) Dans le N.T., comme chez les classiques, la construction est la même, quand la proposition temporelle exprime la fréquence indéterminée dans l'avenir (Kocx, 118, 3) :

Mat., VI, 2: ὅταν οὖν ποιῇς τὴν ἐλεεμοσύνην, μὴ aurions. — Mat. V, 11 : μακαριοί ἐστε ὅταν ὀνειδίσωσιν ὑμᾶς xat διώξωσιν. — Mal., X, 11, 23; XII, 43, ΧΠῚ, 32; Mar., XIII, 11, 28; L., XI, 34; J., XVI, 21; 4 Co., XI, 25-26; 2 Co., II, 15-16; Ap., XI, 6, etc.

c) L'optatif oblique n'étant pas usité dans le N.T., on trouve toujours le subjonctif du style direct, Mat., XIV, 22 : nvayxasev τοὺς μαθητὰς ἐμόῆναι εἰς πλοῖον..., ἕως où ἀπολύσῃ τοὺς ὄχλους. ---- Μαΐ., XVIII, 30, 34, Mar., IX, 9; L., 11,26; Α., XXIII, 12, 14, 21; Α4»., VI, 11.

1] existe cependant un exemple de l'optatif oblique, 4., XX V, 16 : πρὸς οὕς ἀπεχρίθην ὅτι οὐχ ἔστιν ἔθος ἱΡωμαίοις χαρίζεσθαί τινα ἄνθρωπον πρὶν ἢ ὁ χατηγορούμενος κατὰ πρόσωπον ἔχοι τοὺς χατηγόρους τόπον τε ἀπολογίας λάθοι περὶ τοῦ ἐγχλήματος. C’est un vestige de la langue littéraire; et cf. au contraire, L., II, 26.

d) Comme dans les propositions conditionnelles (191), il est souvent indifférent d'employer le subjonctif présent ou le subjonctif aoriste; cf. Mat., X, 19; Mar., XIII, 11, et L., XII, 11.

e) Les exemples cités montrent que les particules temporelles, ayant le sens de jusqu'à ce que, peuvent être accompagnées ou non de ἄν, au gré de l'écrivain, Mat., XIV, 22; XVIII, 30; L., 1, 20; { Co., XI, 26; Gal., VI, 10; Eph., IV, 13. Et très souvent.