Après un sujet à un autre cas que le nominatif, on

rencontre dans le N.T. un participe accompagné de l'article au nominatif. La proposition participe caractérise la personne ou la chose dont on parle, et, ainsi détachée, met en relief la caractéristique de cette personne ou de cette chose; elle équivaut à une proposition relative (239, 4; 293).

Mar., XII, 38-40 : βλέπετε ἀπὸ τῶν γραμματέων τῶν θελόντων ἐν

LE στολαῖς περιπατεῖν χαὶ ἀσπασμοὺς ἐν ταῖς ἀγοραῖς... χαὶ π 4 ’

AU à τοῖς δείπνοις οἱ χατέσθοντες τὰ ; z

προσευχόμενοι, EL CÉGEINERPES

VI, 25 : οὐαὶ ὑμῖν, οἱ ἐμπεπλησμιένο! νῦν, ὅτ! πεινάσετε. — a III,

χ ἱ ἈΝ Ὡς \ Ἔ « NS 2 = as x * 18-19 : πολλοὶ γὰρ περιπατοῦσιν οὺς πολλᾶχις EAEYOV ὑμῖν... τοὺς ὀχϑρίος

- -- ΄ \ ! ? LA ΄ “ = Ὁ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ, ὧν TO TEAO ἃ ἀπώλεια, ὧν ὃ θεὸς ἢ UE χαὶ [ἢ

δόξα ἐν. τῇ αἰσχύνῃ αὐτῶν, οἱ τὰ ἐπίγεια φρονοῦντες" ἡμῶν γὰρ τὸ πολίτευμα ἐν Ste ὑπάρχει. Le participe au nominatif détache l'idée et la met en antithèse avec ce qui suit. — Apoc., 11, 20 :

ἀλλὰ ἔχω κατὰ σοῦ ὅτι ἀφεῖς τὴν γυναῖχα ᾿ἸΙεζαύελ, ἢ λέγουσα ξαυτὴν προφῆτιν, καὶ διδάσχει καὶ πλανᾷ. ----Αγοι΄., ΠῚ, 12; IX, 13-14; XIV, SCI RSS XIV KE ΤΟΣ

Dans les LXX, Ps., CII, 13-14 : .… ποτίζων ὄρη ἐκ τῶν ὑπερῴων αὐτοῦ" ἀπὸ

Amos, 11, 6-7 : ἀπέδοντο ἀργυρίου δίχαιον, χαὶ πένητα ἔνεχεν ὑποδημάτων, τ πατοῦντα ἐπὶ τὸν χοῦν τ τῆς γῆς. — Amos, V, θ-9 : ἐχζητήσατε τὸν Κύριον χαὶ ζήσατ

ὅπως μὴ ἀναλάμψηῃ ὡς πῦρ ὁ οἶχος Ἰωσὴφ χαὶ καταφάγῃ αὐτόν, χαὶ οὐχ ἔσται σθέσων τῷ οἴχῳ apart) x ὁ ποιῶν εἰς ὕψος χρίμα ai διχαιοσύνην εἰς γῆν ἔθηχεν. ὁ ποιῶν πάντα... Ὃ προσχαλούμενος τὸ ὕδωρ τῆς θαλάσσης χαὶ ἐχχέων αὐτὸ ἐπὶ πρόσωπον τῆς γῆς Κύριος ὄνομα αὐτῷ" ὁ διαιρῶν σύντριμμον ἐπὶ ἰσχύν rh. —

Ps, ΜΠ 131-327 97R: V; ἀπ: Βα. Sir. LI, 7.

b) Le participe au nominatif peut précéder son sujet à un autre Cas :

J., VII, 38 : ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, χαθὼς εἶπεν ἢ γραφή, ποταμοὶ ἐχ τῆς χοιλίας αὐτοῦ Ἄλον: ὕδατος ζῶντος. — Apoc., II, 26 : χαὶ ὃ νιχῶν χαὶ ὃ τηρῶν ἄχρι τέλους τὰ ἔργα μου, δώσω αὐτῷ ἐξουσίαν, et cf. II,