Logica, II

2. « Nomen est vox humana arbitratu hominis adlùbita, ut sit nota qua cogitationi praeteritae cogitatio similis in animo excitari possit, quaeque in oratione disposita, et ad alios prolata signum iis sit qualis cogitalio in ipso proferente praecessit vel non praeces* ^it. » Logica, II, § 4.

3. « Origo sermonis naturaliter alia esse non potuit praeter ipsius hominis arbitrium. » De Homine, X, § 2.