LES DANSEURS MAUDITS

Prodest saltivago res haec nova miraque mundo.

Romanus orbis novit et hodierna juventus recolit, homines nova inquietudine corporum divinitus percussos et ubivis gentium pervagatos : ex quibus quattuor nobis conspecti, et adhuc superesse possunt aliqui.

Primo tantae novitatis relationem dilectae Ghristo virgini Edithae dedicamus : apud quam tantae cladis collega memorabiliter sanatus estunus, nomine Teodricus. Hic quoque multis terris sacrisque oratoriis pererratis ac mari permenso, novum spectaculum in anglicam Britanniam , ipsique regnatori Ead~ wardo in admirationem venerat debitam, taudemque piam requietionis sanctae Ldithae contigerat basilicam. Cepere plerique rudes hominem, quasi vecordem, horrere, et ipsae sacrae virgines tantam miseri poenam (1ère. Yerum ille, prudentia notabilior, exponit causam suam, et testem de pera profert cartam, quam in persona illius chori, dictaverat Bruno, Tullanus

1)B. I., a» «503, fol. 61 r».

episcopus, in medio civitatrs; qui postea, papa Léo dictas, sanctissimum lamen emicuit nostri temporis* Cojos description nis Tel narrationis hic sensus est memorabilis.

Id nocte natalis Doroinis tarifera, qua lai saeelorum est orta, nos doodecim, socii in vanitate et insania, venimus ad locom qui dicitor Colebecca, ad basilicam dedicatam sancto Magno martiri, sanctaeque Boccestrae ejus sorori. Dux nobis erat Domine Gerlevus; caeteri quoque duodecim majoris fidei gratia inserendi. Sic fuimus dicti : Teodricus, Memoldus, Odbertus, Bovo, Girardus, Wetzelinus, Azelinus, Folpoldus, Hildebrandus , Alwardus , Benna , Odricus. Quid moramur in* felicitatem nostram exponere? Tota causa haec erat damnôsi conventus nostri , ut uni* sodalium nostrorurn in superbia et in abusione, puellam raperemus, parrochiani presbyteri filiam, Domine Rodberti : puella vero dicebatur À va. Non virginalis nativitas Domini, non ChristianitatiV meiqoria , non totius fidelis populi ad ecçlesiam concurrentis reverentia, non divinae laudis audita praeconia, impudentiam nostram a tanta tempérant audacia. Mittimus geminas puellas, Mersuinden et "Vuibecyuam, quae similes similem de ecclesia allactarent (sic) ad iniquitatis nostrae choream, quam venabamur praedam. Quid hoc aucupio facilius? Adducitur A va ut avicula irretita, colligitque advementes Bovo, tam aetate prior quam stulticia. Conserimus manus, et chorollam confusionis in atrio ordinanpus. Ductor furoris nostri, alludens, fatale carmen orditur Gerlevus :

Aequitabat Bovo per silvam frondosam, Ducebat sibi Mersuinden formosam :

Quid stamus ? Gur non imus ?

Istud joculare inceptum, justo Dei judicio, miseràbile nobis est factum. Istud enim carmen noctes et dies incessabiliter girando, per continuum redintegravimus annum. Quid multa ? Finitis nocturnalibus sacris , prima missa tantae noctis reverentiae débita, incipitur : nos majori strepitu quasi Dei ministros ac Dei laudes nostro perdendo choro supèraturi,

debachamur. His auditis, presbyter de al ta ri ad ecclesiae januara congreditur, nosque emissa voce ut divinitati daremus honorem et more christianorum intraremus ad diviuam officium, contestatur. Sed cum nerao adquiescere vel aiïdire vellet obdarato corde, sacerdos, divino zelo, Dei ultionem per sanctum Magnum martyrem imprecatus est nobis. Et ab isto, inquit, officio, ex Dei nutu, amodo non eessetîs. Dixeral, atque ita nos prolata sententia alligavit ut nullus nostrum ab incepto cessare, nullus ab alio dissolvi potuerit. At presbyter mittit filiura, nomine Azonem, ut raptam de medio nostrum in ecclesiam adducat Avam, suam sororem; sed non ita resolubilem injecerat nobis manicam, nimisque tarde ei filiae salus venit in memoriam. It ille patrio praëcepto, arfeptamque manu sororem trahebat. Inauditum saeculis miraculum! Totum brachium secutum est, suaque compage avulsum in manum trahentis ultro recessit, atque illa cum reliquo corpore sociali choro inseparabilis adhesit. Maximoque hoc majus additur prodigium, quia exhausto brachio nulja unquam gutta sanguinis effluxit. Refert filius patri munus lamentabile; refert partem natae quasi ramum de arbore, caetero corpore rémanente, cum tali animadversione : En, pater, suscipe; haec est soror mea, haec filia tua quam me jussisti adducere. Tum ille luctuosus et sero poenitens sententiae suae, solum brachium sepelit superstitis natae. Miracula miraculis repensantur. Sepultum membrum învenit, sequenti die, summotenus projectum; iterum sepelit, iterum postera die inhumatum repperit. Tercio sepelit , tercio nichilominus die altius ejectum oflendit {sic). Quod ultra temptare timens in aecclesia brachium recondidit. Nos nullo momento intermittimus chorizando circumire, terram pede pulsare et lacrimabiles plausus ac saltus dare, eandemque cantilenam perpetuare. Semper vero insultabat nostrae.pene (/. poenae?) cantilenae regressus : Quid stamus? Cur non imus ? Qui nec restare , nec circulum nostrum mutare potui* mus. Sicut autem nullus alius rerum nobis dabatur modus, ita

quicquid est humanae necessitatis nec fecimus Dec passi sumus. Rêvera enim in toio anno itlo districtae expeditionis nostrae nec comedimus neç bibimus nec dorraivimus, sed neque fa me m, neque sitim, neque somnolentiam , nec quicquam carnali&con* ditionis sensimos. Nox, dies, estas torrida, hiems gelida, tempestates, inundationes, nives, grandines universaque aeris intempéries omnino nos non tetigere ; nec lassati sumus circulationis diuturnitate. Non capilli, non ungulae nostrae crescebant; non sunt attrita vestimenta nostra. lia clemens erat poena; ita suaviter nos torquebat superna clementia. Quas terras hec fama non adiit? Quae gens, quae natio ad hoc spectaculum non cucurrit? Ipse christianisstmus imperator Henricus, ut audivit (accurrit?). A facie altissimi Imperatoris ut cera a facie ignis defluxit (flelus?); suflususque ubertim lacrimis judicia Domini vera magnificavit. Tum humana benignitate jussit super nos tecta acaeli turbine defensoria fabricarî, sed frustra laboraverunt artifices lignarum (sic), quia quicquid in die aedificabatur, in nocte penitys evertebatur. Hoc semel, hoc bis, hoc etiam tercio coeptum et cassatum est. Sic nobis com toto anni circulo sub nudo aère rotatis, rediit mundo fausta ej, remediabilis nox dominici natalis. Ula nos alligavit; illa reversa absolvit. In eadem quippe hora teroporis revoluti qua vel coepimus jocari vel constricti sumus ore sacerdotali, repentina violentia, quasi in ictu oculi, singulis manibus ab invicem sumus excussi, ut nullus ab alio posset retineri. Eodemque impetu aecclesiam ingressi , subitoque in pavimentum projecti, post longas vigilias triduo integro obdormivimns iromoti. Tertio demum die, ubi per resurgentem a mortuis surreximus et erecti sumus, tu, cornes longae inquietudinis; tu, causa et exemplum tantae animadversionis, quae dextram amiseras datum (sic) sociis praevaricationis, jam tuos labores finieras et somno perpetuae pacis, ut credimus, dedita quiescebas A va puella, paterna virga nobiscum percussa; nobis surgentibus, jacebas mortua, stupor et tremor omnibus haec

videntibus facta. Beata, cujus periit uoum membrum ne perires tota, quae divînis flagellis a correptione servata et raoriendo a morte es liberata ! Ipse quoque presbyter Rodbertus, proiima morte filiam est secutus. firachium vero puellae insepelibile, împerator Henricos auro argeotoque fahricatum ad exemplura Dei magnalium in aecclesia jussit dependere. Nos licet ab invicem esserous dissoluti , tamen eosdem saltus et rotatas quos simul feceramus fecimus singuli , atque ita sîuguli jactu membrorum videbamus tumultuari. Stipat nos frequens populus et intuetur nos quasi tune primum coepissemus. Notant vestes nostras, crines et ungulas et coetera spectabilia, inveniuntque eodem modo amnia quo fuerant ante fera discrimina, munda, nitida et intégra. Ita ergo ab invicem, quasi conversa, in aliam vindicta poenam, sumus sejuncti, ut qui prius non poteramus separari , jam non possimus amplius aggregari; ita ragamur per omnes terras dispersi , ut quibus antea nusquam licuit prodire, jam nusquam liceat stabiles durare. Quocumque fugimus, iste nos rotatus membrorum fugat et comitatur, jamque nobis plures anni tam districtae evagationis censentur. Propicius Deus propicietur quicumque (sic) piis precibus nostram vicem miseratur !