SUR LA MORT DE SAUL ET DE JONATHAS

Montibus Israël, cecidere ingentia ferro

Gorpora. Magnanimi quomodo morte jacent?

Mœsta Philistseos ne manet fama per hostes ;

Neu luctum Ascalonis compila Iseta sciant : Ut gauderetenim virgo, ut ssevissima tellus

Laetitiae cantus congeminaret ovans!

Gelboë montes, neque cœli roscidus humer

In vos descendat, nec pluvialis aqua !

Vos nunquàm decoret maturis frugibus œstas,

Quœ Jehova ad templum munera prima ferunt. Namque ibi clarorum franguntur scuta virorum,

Ingemuitque Saûl arma jacere sua.

Priscus amor Domini misero quid profait, ehcu!

Aut oleum quo rex illi sacratus erat ? Quàm validum Jonathae pectus, quàm sœpè cruorem

Per pugnas sitiens ebibit hasta virûm.

Nunquàm tela Saiil contorserat irrita dextrâ

Scepius et movit fortia corda metu.

Fulmineis aquilam superassent viribus ambo,

Nec tantùm auderet torvus et ipse leo.

Excepit miseros, eheu ! commune sepulchrum

Quos simili semper junxit amore dies, Israël 0 natae, fatum lugete Saûlis

Auro qui toties munera clara dédit, Quom.odo confossi medio certamine fortes ?

Bellator Jonathas montibus occubuit.

0 mihi grande decus, Jonathas, tàm fortis in arma,

Quem tua mœrorem tristia fata movent !

Ut matri juvenis, serse spes una senectse

Sic dùm vita fuit, tu mihi carus eras ! Quomodô lethaU fortes periere ruina

Sanguineoque jacent turpiter arma solo ^

G, DE Parquettes.