IV BIBLIOGRAPHIE
une version syriaque, publié par Payne Smith: S. Cyrilli Alexandriae Archiepiscopi Commentarii in Lucae evangelium quae supersunt syriace.….. Oxonüi MDCCCLVIIT. Traduction anglaise par le même, Oxford I et II, 1859.
ΤΗΚΟΡΗΣΙΙΑΟΤΕ, P. G. CXXIII, 682 ss.
Evraymius Z1GABENUS, P. G, CXXIX, 853-1101.
CATENAE ἴπ evangelia S. Lucae et S. Joannis.. ed. J. A. Cramer, Oxford, 1841.
S. AMBROISE, Expositio evangelii secundum Lucam, en dix livres, Migne, P. L. XV, 1527-1850.
S. BÈDE, le Vénérable, In Lucae evang. expositio, en six livres, Ρ. L. ΧΟΠ, 307-634. | |
CAJETAN, În quatuor evangelia, Lyon, 1556; Luc de 199-320.
ΜΑΙΡΟΝΑΤ, Commentariorum in quatuor evangelistas Tomus IL, Mayence, 1622; Luc de 5 à 188.
Catholiques modernes :
ScHanz, Commentar über das Evangelium des heiligen Lucas, Tü-
bingen, 1883. | KNABENBAUER, S. Τ. Evangelium secundum Lucam, Paris, 1896. ΕΠΟΝ, La Sainte Bible, Tome VII, Paris, 1901.
Non catholiques :
Gover (F.), Commentaire sur l’évangile de saint Luc, 1 et II, 3° éd., Paris, 1888.
Ηαηκ (G. L.), Das Evangelium des Lucas, I et II, Breslau, 1894.
HorrzManx (H. J.), Die Synoptiker, 3° éd., Tübingen, 1901.
Loisy (Alfred), Les évangiles synoptiques 1 et Il, Ceffonds, 1907- 1908. |
Prummer (Alfred), À critical and exegetical Commentary on the Gospel according {ο S. Luke, 4° éd. 1901, tirage de 1910.
Weiss (Bernard), Die Evangelien des Markus und Lukas, la $° édition du Kritisch-exegetischer Kommentar de Meyer, Gôttingen, 1901. |
Weiss (Johannes), la 8° édition du même commentaire, révision de Bernard Weiss par son fils, Gôttingen, 1892.
BIBLIOGRAPHIE. τ
Weiss (Johannes), Das Lukas-Evangelium, dans Die Schriften des Néeuen Testaments, Gôttingen, 1907.
ο WELLHAUSEN, Das Evangelium Lucae, übersetzt und erklärt, Berlin, 1904. | |
ΖΑΗΝ, Lukas, 119 et 2° éd., Leipzig, 1913. Les circonstances ne m'ont pas permis de m'en servir avant la correction des épreuves.
KLOSTERMANN (Erich), Lukas, Tübingen, 1919, n’a pu être utilisé que pour la révision.
Je suis surtout redevable à Plaummer, Schanz et Holtzmann.
En dehors des commentaires, parmi les ouvrages qui m’ont été le plus utiles, je tiens surtout à citer :
Frecn, Notes on the translation of the New Testament, réimprimé à Cambridge en 1899.
JüLicHEr, Die Gleichnisreden Jesu, 9° éd., Tübingen, 1910.
Spécialement pour l’Introduction :
Hawkins, Horae synopticae, 2° éd., Oxford, 1909. Harnack, Lukas der Arzt, 1906; Sprüche und Reden Jesu, 1907; Neue Untersuchungen zur Apostelgeschichte, 1911.
Spécialement pour la langue :
Bass’ (Friedrich}, Grammatik des neutestamentlichen Griechisch, vierte, vüllig neugearbeïtete Auflage, besorgt von Albert Debrunner, Gôttingen, 1913. Cité Blass-Deb., ou Deb. L'ancienne édition est aussi citée : Blass.
CavBury, The Style and literary Method of Luke, 1 The diction of . Luke and Acts, Cambridge, 1919.
DALMAN, Die Worte Jesu, I, Leipzig, 1898.
— Grammatik des Jüdisch-Palästinischen Ar amäisch, 2 éd., Leipzig, 1905.
Deissmann, Bibelstudien, Marburg, 1895.
— Neue Bibelstudien, Marburg, 1897.
— Hellenistisches Griechisch, dans la Realencyklopädie de Hauck, Leipzig, 1899.
— Licht vom Osten, Tübingen, 1908.
τι BIBLIOGRAPRIE.
EBeLive, Griechisch-Deutsches Würterbuch zum Neuen Testamente, Hannover et Leipzig, 1913.
Harcu, Essays in Biblical Greek, Oxford, 1889.
Hogarr, The medical language of St. Luke, Dublin, 1882.
KÜHNER-GERTH (K.-G.), Ausführliche Grammatik der griechischen Sprache, von D' Raphael Kühner. Zweiter Teil : Satzlehre. Dritte Auflage in zwei Bänden, in neuer Bearbeitung besorgt von D’ Bernhard Gerth, 1 et Il, Leipzig, 1904.
Mavser, Grammatik der griechischen Papyri aus der Ptolemäerzeit.… Laut- und Wortlehre, Leipzig, 1906.
MouLron et GEDEN, À concordance to the greek Testament, 2 éd., Edinburgh, 1899.
MouLron (James Hope), À grammar of new Testament Greek, 1, Prolegomena, Edinburgh, 1906.
Μουιτοκ et ΜΠΙΠΙΕΑΝ (cité MM.) The vocabulary of the greek Testament, illustrated from the Papyri and other non-Literary Sources, I et II, Londres, 1914 et 1915.
Les mêmes : Notes sur le lexique des papyrus, dans l’Expositor, depuis février 1908.
ΝΟΒΡΕΝ, Die Antike Kunstprosa, 1 et Il, Leipzig et Berlin, 1909.
PREUSCHEN, Vollständiges Griechisch-Deutsches Handwôrterbuch zu den Schriften des Neuen Testaments und der übrigen altchristlichen Literatur, Giessen, 1910.
ΡΗΒΥΜΙΟΗΟΡ : The new Phrynichus being a revised text of the ecloga of the grammarian Phrynichus, with Introductions and Commentary by W. Gunion Rutherford, Londres, 1881.
RADERMACHER, Neutestamentliche Grammatik, das Griechisch des neuen Testaments im Zusammenhang mit der Volkssprache, Tübingen, 1911.
ScHMiD, Der Atticismus in seinen Hauptvertretern von Dionysius von Halikarnass bis auf den zweiten Philostratus, IV vol. et I vol. de tables, Stuttgart, 1887.
Taums, Die griechische Sprache im Zeitalter des Hellenismus, Strasbourg, 1901.
Vireau, Étude sur le grec du Nouveau Testament, I et II, Paris, 1893,
BIBLIOGRAPHIÉ. | VIL
Waner-ScamiEDEL, G. B. Winer’s Grammatik des neutestamentlichen Sprachidioms, 8° Aufgabe, neu bearbeïtèt von D. P. W. Schmiedel. Inachevé, Gôttingen, 1897.
On voudra bien voir les sigles et abréviations dans le Commentaire de saint Marc.
ΜΜ. Moulton et Milligan; RB. — Revue biblique; ZnTW — Zeitschrift für die neutestamentliche Wissenschaft; (H) ou (W H) — The new Testament in the original Greek, de Westcott et Hort; . WW. la Vulgate de Wordsworth-White; Sylloge ou Syll. — la . 2° éd. de Sylloge inscriptionum graecarum de Dittenberger, etc.
Je dis le plus souvent Le. pour désigner l’évangile, et Luc pour désigner l’auteur de l’évangile et des Actes. Cependant Luc signifie quelquefois l’'évangile, surtout au début des phrases pour éviter toute équivoque sur le rôle du point.
L’abréviation Regn. s'emploie exclusivement pour le texte des Septante. L'hébreu des Roïs est cité I et II Sam; I et IT Reg.
INTRODUCTION