PROTÉVANGILE BE JACQUES, XVIII, 2 — XIX

24) ἐπέδλεψα ἐπὶ τὸν χείμαρρον τοῦ ποταμοῦ, χαὶ εἶδον τὰ GT ὄμιχτ L τῶν ἐρίφων ἐπικείμενα χαὶ μὴ πίνοντα, χαὶ πάντα ὑπὸ θῆξιν τῷ δρόμῳ αὐτῶν ἀπηλαύνοντο.

\ ΕἸ \ \ 4 , A - , -- \ 1. Καὶ ἰδοὺ γυνὴ χαταθαίνουσα ἀπὸ τῆς ὀρεινῆς, καὶ εἶπέν μοι" ᾿Ανθρωπε, ποῦ πορεύῃ; Καὶ εἶπον: Μαῖαν ζητῶ Ἑθραίαν. Καὶ ἀποχριθεῖσα εἶπέν μοι" Ἔξ Ἰσραὴλ εἶ; Καὶ αἰ 5 ere \ / ΣῊΝ . τς εἶπον αὐτῇ Ναί. Ἡ δὲ εἶπεν" Kai τίς ἐστιν ἡ γεννῶσα ἐν τῷ σπηλαίῳ; Καὶ εἶπον ἐγώ: Ἢ μεμνηστ τευμένη μοι, Καὶ εἰπ

πέ por: Οὐχ ἔστιν σου γυνή; Καὶ εἶπον αὐτῇ" Μαριάμ.

2. Καὶ ἔστησαν ἐν τῷ τόπῳ τοῦ σπηλαίου, χαὶ ἰδοὺ γεφέλη φωτεινὴ ἐπισχιάζουσα τὸ σπήλαιον (ef. ΜΆΤΤΗ., XVII, 2}: Καὶ εἶπεν ἡ μαῖα’ ᾿Ἐμεγαλύνθη ἡ ψυχή μου σήμερον, ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου παράδοξα, ὅτι σωτηρία τῷ Ἰσραὴλ ἐγεννήθη cf. Luc, H, 301. Καὶ παραχρῆμα ἣ νεφέλη ὑπεστέλλετο ἐχ τοῦ σπηλαίου. χαὶ ἐφάνη φῶς μέγα ἐν τῷ σπιλαίῳ, ὥστε τοὺς ὀφθαλμοὺς ἡμῶν μὴ φέρειν. Και πρὸς ὀλίγον τὸ φῶς ἐχεῖνο ὑπεστέλλετο, ἕως οὗ

2, ὑπὸ θῆξιν : cette expression semble avoir embarrassé les copistes, qui l’ont modifiée de diverses façons : θρίξιν, θήξει, θείξης, θίζει, etc. On la retrouve dans ÉPIPHANE, Haeres., vx111, 1 et xLI, 3, avec le sens que nous lui donnons ici.