OUVR. IKÉD., p

dans la Théologie. Introd,^ lib. I, pag. 1015 : « Bene autem Spirifum Saiictum animain muiidi quasi vitam

universitatis posait Qiiod dicit vero Deum exco-

gitasse tertium aniinse geniis , quod animam mundi dicimus, laie est ac si tertiam a Deo et vow personam adstruat esse Spiritiim Saiictum in illa spirituali divina substantia. » Theol. christ. ^ lib. I, pag. 1186: Nunc autem illa Platonis verba de anima mundi diligenter discutiamus, ut in eis Spiritum Sanctum integerrime designatum esse agnoscamus. » Sur quoi saint Bernard s'était écrié : « Dum multum sudat quomodo Platonem faciat christianum, se probatethnicum. » (Epist. ad pap. Iniioc.) Ici, au contraire, Abélard combat cette même doctrine qu'il a professée dans l'Introduction et la Théologie. Ce morceau est trop important pour ne pas être rapporté tout entier, fol. 195 verso' • « Sunt autem nonnulli catholicorum qui , allegoriœ nimis adliœrentes , Sanctae Trinitatis fidem in hac consideratione conantur ascribere, cum videlicet ex summo Deo quem Tagatoii appellant, Noi naturam intellexerunt quasi filium ex pâtre genitum ; ex Noi vero animam mundi esse quasi ex filio Spiritum Sanctum procedere. Qui quidem spiritus cum totus ubique diffusus omnia contineat, quorumdam tamen fidelium cordibus per inhabitantem gratiain sua largitur charismata quœ vivificare dicitur suscitando in eis virtutes, in quibusdam vero dona ipsius vacare videntur quœ sua digna habitatione non invenit , cum tamen et ipsis prœsentia ejus non desit, sed virtutum exercitium. Sed haec quidem fides Platonica ex eo erronea esse convincitur quod illam quam mundi animam vocat, non coœlernam Deo sed a Deo, more creaturarum, originem habere con-