Supr. lin. formam vel speciem

^0. Supr. lin ïd est accidens.

ABRÉGÉ EN VEP.S DE l'iNTIIOD. ET DES CATEG. 31 3

In quis vir tloctus non ex ipsis quasi rébus,

Sed signa li vis do rerum vocibus orans,

Suniil ab omonymis ' tractandi synonymisque ^

Principium, proprium dicens hoc omonymorum,

Nomine concordent nt solo, non ratione,

Ut canis est pictus, latrabilis, atque niarinus.

Synonynnis autem nomen dédit et rationem ,

Ut generis ratio ^ speciebus congruat a^que.

Hinc aptum quœrit proprium quod paronymis det.

Concordant etenim re, nomine, prsetitulatis \

Haec extrema % nisi disjungit syllaba verbi;

Exempli causa pater est ut voxque paterna.

Ilis ita iinitis, insistit calhegoriis,

Dicens omne quod est usiam ^ symbebicosque ',

Quœ generalia sunt aut particularia semper.

Non tamen est ab re sciri quid cuique sit esse.

Consonat usia3 generali particularis,

Non in subjecto sed subjectum simul ut sint.

Hoc autem distant : de subjectis sibi multis

Jus generalis habet dici , sed particularis

Prorsus de nuUis, nisi solis ex enarithmis ^

Symbebicos superest, générale et particulare,

Conjunctum quibus est subjecto semper inesse.

At quadam longe distant alia ratione.

Nam générale potest de subjectis sibi dici.

Particulare quidem negat ex aliquo potuisse.

Hinc quidnam dicis post quod nihil inferius sit?

Quatuor his rerum natura viget variarum

Qu3e fuerat, quœ sunt, quaccumque futura sequentur.

Adde ^ quod ut dénis nequit '° addi cathegoriis,

\. Supr. lin. id est œquivocîs,