POLOGNE

UGIEGZKA».

On wôjuje — rok upïyiiail:, On iliewraça — moÉe zgiQ^f.

Pauno szkoda mïodych lat, Od KsiQiQcia jedzie swat.

Ksi^ze ucztuje we dworze A Panna pïacze w konaorze,

Jej zrenice, M^'^skawice,

Dzié jak dwie mQtne krynice,

Jej lica, pelnia ksiQzyca, ,

D2is nikna jak ksiQzyc w nowiù; *

Biada wdziQkom, biada zdrowiu.

Matka tros:^czy sic i bied^i, Ksi^ie dat na zapowiedzi.

Swadzba jedzie szumnie, Uumnie.

— (( Nie powioz^ do oïtarza,

» Powioz^ miQ do çoiQtarza,

» A poéciel^ cbyba w trumnie.

» Ja umiQgdy on nieiyje,

» Giebie matko ial zabije. » ;

Ksi^dz w konfesyonale siedzi, Gzas côrko do spowiedzi.

Przyszïa kuma, wîdma slara :

« WypQdz ksiçdza, wypQdz klechQ,

» B6g i wiara, sen i mara,

» Kumo w biedzie ma pociecbQ,

» Kuma stara umie wiele,

» Ma kwiat paproé, i car ziele,

* A. MiGKiBwiGZA, Balîady^ Romanse i Sonety. Wadowice, 1871, in-12.