An de Rome 695, av. J.-C

2. César, G. G., 1, xiv : Divico respondit : « ita Helvetios a majoribus suis institutos esse, uti obsides accipere, non dare consuerint : ejus rei populum Rom. esse testem. »

3. Comp. César, G. G., 1, x1r. — Selon lui, c'est César qui défit les Tigurins. Plutarque, César, XVII (notre t. III, p. 222-223), s’accorde avec Appien. — V. plus haut, p. 12-15, ce que dit Appien lui-même.

32 Ἢ ΑΠΠΙΑΝΟΥ͂ POMAIKON. BIBA. A. KEATIKH.

χαὶ φίλος ἠξίωσε Ῥωμαίοις γενέσθαι - χαὶ ἐγένετο, ὑπατεύοντος αὐτοῦ Καίσαρος χαὶ ψηφισαμένου. (Id., Ambass., Extr. XIX, p. 353.)

XVIL. Ὅτι ᾿Αριοούιστος, ὁ Γερμανῶν βασιλεὺς, φίλος γενόμενος Ρωμαίων, ἐς λόγους ἦλθε τῷ Καίσαρι. Καὶ διαχωρισθέντων ἀπ᾿ ἀλλήλων, αὖθις συνελθεῖν ἐς λόγους ἠξίωσεν. Τοῦ δὲ Καίσαρος οὐ συνελθόντος, ἀλλὰ τοὺς πρωτεύοντας Γαλατῶν ἀποστείλαντος, ἔδησε τοὺς πρέσ- Gers. Καὶ ὃ Καῖσαρ ἐστράτευεν ἐπ᾽ αὐτὸν μετ᾽ ἀπειλῆς. Δέος δ᾽ ἐμπίπτει τῷ στρατῷ κατὰ χλέος τῶν Γερμανῶν. (Id., Ambass., Extr. XV, p. 353.)

XVIII. Ὅτι Οὐσιπέται!, ἔθνος Γερμανικὸν, χαὶ Ταγχρέαι 5, δοχοῦσι πρότεροι σφετέροις ἱππεῦσιν ὀχταχοσίοις τρέψασθαι τῶν Καίσαρος ἱππέων ἐς πενταχισχιλίους * ὃ δὲ Καῖσαρ αὐτοῖς πρεσδευομένοις ἐς αὐτὸν ἐπιθέσθαι, τοὺς πρέσόδεις χατασχών - χαὶ᾿ τὸ πάθος ἐχείνοις ἐς τέλος αἰφνίδιον οὕτω συνενεχθῆναι, ὡς τεσσαράχοντα μυριάδας τούτων συγχοπῆναι. Κάτωνά τε ἐν Ῥώμῃ, τῶν τις συγγραφέων φησὶ, γνώμην ἐσενεγχεῖν, ἐχδοῦναι τοῖς βαρόάροις τὸν Καίσαρα, ὡς ἐναγὲς ἔργον ἐς διαπρεσδευσαμένους ἐργασάμενον. Ὁ δὲ Καῖσαρ ἐν ταῖς ἰδίαις ἀναγραφαῖς τῶν ἐφημέρων ἔργων ὃ φησὶ, τοὺς Οὐσιπέτας 1 χαὶ Ταγχρέας χελευομένους ἐχπηδᾷν ἐς τὰ ἀρχαῖα σφῶν, φάναι : πρέσόδεις ἐς τοὺς ἐχόαλόντας Σουήδους 5 ἀπεσταλχέναι,

1. Sic Schweigh., ἃ M οἱ απέται (sic) N οἱ ἀπέται, Urs. οἱ οὐσιπέται.

2. Urs., d’après l'Abrég., supr., Ὁ. 16-17, Ταγχρέαι, A ταγχρεῖς, N ταγχροῖς. Mendelss. conjecture que dans ces deux endroits et dans le Celt., I, 4, Appien peut bien avoir écrit Τεγχρέαι.

3. Nipperd., Prol. Cæs., éd. 1847, p. 5 et s., propose ἐν ταῖς épnuépots ἀναγραφαῖς τῶν ἰδίων ἔργων.