AIBANIOS, ἘΠΙΤΆΦΙΟΣ ἘΠ’ IOYAIANQ

χαταλαύθόντες ἔχτεινον, χαὶ παιανίζοντες ἀνεχώρουν, ai συνῆπτον ἔργον ἔργῳ, μᾶλλον δ᾽ ἀπὸ λόγων ἤρχοντο τῶν δευτέρων. ‘Qc γὰρ ἦσαν οἴχοι πάλιν, ὁ βασιλεὺς δὲ ἐνεπίμπλη πυρῶν al φρούρια χαὶ πόλεις ἀπὸ τῶν ἐχείνοις εἰργασμένων ληΐων ταῖς τῶν στρατιωτῶν χερσὶν ὅπως οἷόν τε ἦν, ἐπὶ τούτῳ χρώμενος. Καὶ τὰ χείμενα ἀνέστη", χαὶ πόρρω τοῦ Ῥήνου χειμάζοντι βασιλεῖ ὃ τὰς τῶν ἐχθρῶν ἐπιχειρήσεις ὀξέως μιηνύσειν ἔμελλεν, ἄλλων παρ᾽ ἄλλων ᾿ δεχομένων τὸν λόγον. Πρότερον δὲ τὸ μῆχος τῆς ἐρήμης ἀφηρεῖτο τὴν τῶν ἐπιδουλῶν αἴσθησιν. Ταῦτα δὴ πυνθανόμενοι Ῥωμαίους ἐν γῇ Ῥωμαίων τὰ ἐχείνων ἀμῶντας, ἀγαναχτήσαντες, ὥσπερ τῶν πατρῴων αὑτοῖς χειρομένων, πέμψαντες χήρυχα, καὶ δι᾿ ἐχείνου δεικνύντες τὰς ἐπιστολὰς αἱ τὴν γὴν αὐτῶν ἐποίουν, πολεμεῖν αὐτὸν ἔφασχον τοῖς τῷ πρεσδυτέρῳ δόξασι, χαὶ δεῖν τοῦτο ὁμολογεῖν, ἢ τοῖς γεγραμμένοις ἐμμένειν ἢ μιηδέτερον βουλόμενον ἐλπίζειν μάχην. Ὁ δὲ τὸν μὲν ἐπὶ χατασχοπὴν ἥχειν εἰπὼν, — μὴ γὰρ ἂν οὕτω γενέσθαι θρασὺν τὸν ἐχείνων ἄρχοντα, — κατεῖχεν......