V. supr. XL, p

204 HOAYBIOY IZTOPION T.

“Πόπλιος δὲ σχετλιάζων ἐπὶ τῷ γεγονότι παρασπονδήματι, xal συλλογισάμενος ὅτι πάλαι τῶν Κελτῶν πρὸς αὐτοὺς . ἀλλοτρίως διακειμένων, τούτων ἐπιγεγονότων, (Cas., p. 220.) πάντας τοὺς πέριξ Γαλάτας συμόήσεται πρὸς τοὺς Καρχηδονίους ἀπονεύειν, ἔγνω δεῖν εὐλαδηθῆγαι τὸ μέλλον. Διόπερ, ἐπιγενομένης τῆς νυχτὸς, ὑπὸ τὴν ἑωθινὴν ἀναζεύξας, ἐποιεῖτο τὴν πορείαν ὡς ἐπὶ τὸν Τρεβίαν sa nes χαὶ τοὺς τούτῳ συνάπτοντας γεωλόφους, πιστεύων τῇ τε τῶν τόπων ὀχυρότητι χαὶ τοῖς παροικοῦσι “τῶν συμμάχων.

LXVIIT. ᾿Αννίδας δὲ τὴν ἀναζυγὴν αὐτῶν ἐπιγνούς, παραυτίκα μὲν τοὺς Νομαδικοὺς ἱππεῖς ἐξαπέστελλε, μετ᾽ Ὶ οὐ πολὺ δὲ τοὺς ἄλλους * τούτοις δ᾽ ἐκ ποδὸς τὴν δύναμιν. ἔχων αὐτὸς, εἵπετο χατόπιν. Οἱ μὲν οὖν Νομάδες εἰς ἔρημον τὴν στρατοπεδείαν ἐμπεσόντες, ταύτην ἐνεπίμπρα-

Ὃ δὲ καὶ σφόδρα συνήνεγχε τοῖς Ῥωμαίοις, ὡς, εἴπερ οὗτοι χατὰ πόδας ἀχολουθήσαντες, συνῆψαν ταῖς ἀποσχευαῖς, πολλοὺς ἂν αὐτῶν ὑπὸ τῶν ἱππέων ἐν τοῖς ἐπιπέδοις συνέδη διαφθαρῆναι. Νῦν δ᾽ οἱ πλείους ᾿ ἔφθασαν διαῤάντες τὸν Τρεόίαν ποταμόν - τῶν δὲ χαταλειφθέντων ἐπὶ τῆς οὐραγίας οἱ μὲν διεφθάρησαν, οἱ δὲ rh ἑάλωσαν ὑπὸ τῶν Καρχηδονίων.

1. ὑπὲρ τούτων, conjecture de Schweigh., au lieu de παρὰ τούτων que donnent tous les mss., à l'exception du Bavaricus où manquent ces deux mots. Παρὰ τούτων pourrait donc bien être une glose d'une mauvaise grécité, au lieu de διὰ τούτων, par eux; nous l'avons laissée dans le texte en la mettant entre crochets. — Cf. supr. 130, ligne 6.

2. Sic Casaubon; le Vatic., comme le Flor. et le Bavar., νῦν δ᾽ ὡς πλείους: les autres, νῦν δ᾽ ὥς, πλείους. ᾿

afin de recouvrer [par eux] leurs propres otages, selon leur intention première.

Poplius, indigné de la déloyauté des Celtes, et calculant que, vu leurs sentiments de vieille antipathie, le résultat de cet événement serait de faire pencher vers les Carchèdonies tous les Galates d’alentour, reconnut qu’il fallait ménager l’avenir. En conséquence, la nuit suivante, vers la [veille] du matin, 1] leva le camp et fit route vers le fleuve Trébias et les collines y attenantes : il comptait sur la force de cette position et sur les alliés de Rome dans le voisinage.

LX VII. Annibas, ayant connu le départ des Romains, envoie aussitôt ses Nomades et, peu après, le reste de sa cavalerie; 1] suit lui-même de près avec toute son armée. Les Nomades, ayant trouvé le camp désert, y mirent le feu, et cet accident fut fort heureux pour les Romains, car, si l’ennemi qui les suivait pas à pas eût atteint leurs équipages, il serait arrivé à beaucoup d’entre eux, dans ces plaines, de périr sous les coups de la cavalerie’. Mais, à cette heure, la plupart arrivèrent à temps pour passer le Trébias : de ceux qui avaient été laissés à l’arrière-garde, les uns furent tués, les autres pris vivants par les Carchèdonies.

Poplius donc, après avoir passé le fleuve susdit,

1. Tite-Live; L. c. : Scipio cædem eam signum defectionis omnium Gallorum esse ratus,.…. quanquam gravis adhuc vulnere erat, lamen quarla vigilia noctis insequentis tacito agmine profectus ad Trebiam fluvium, in loca altiora collesque impeditiores equiti castra movet. Minus, quam ad Ticinum, fefellit; missis que Annibal primum Numidis, deinde omni equilatu, turbasset utique novissimum agmen, ni aviditate prædæ in vacua Romana castra devertissent. Ibi dum, etc.

206 HOAYBIOY IZTOPION PF.

ἐστρατοπέδευσε περὶ τοὺς πρώτους λόφους, χαὶ περιλαδὼν τάφρῳ καὶ χάραχι τὴν παρεμόολὴν, ἀνεδέχετο μὲν τὸν Τιδέριον χαὶ τὰς μετ’ ἐχείνου δυνάμεις ᾿ ἐθεράπευε δ᾽ αὑτὸν ἐπιμελῶς, σπουδάζων, εἰ δύναιτο χοινωνῆσαι τοῦ μέλλοντος χινδύνου. ’Avvléac δὲ περὶ τετταράχοντα σταᾶδίους ἀποσχὼν τῶν. πολεμίων, αὐτοῦ χατεστρατοπέδευσε. τὸ δὲ τῶν Κελτῶν πλῆθος τὸ τὰ πεδία χατοιχοῦν, σύνεζηκὸς; ταῖς τῶν Καρχηδονίων ἐλπίσι, δαψιλῶς μὲν ἐχορήγει τὸ στρατόπεδον τοῖς ἐπιτηδείοις, ἕτοιμον δ᾽ ἦν παντὸς χοινωνεῖν ἔργου χαὶ χινδύνου τοῖς περὶ τὸν ᾿Ἄνγίόαν. Οἱ δ᾽ ἐν τῇ Ῥώμῃ, προσπεπτωχότων τῶν κατὰ τὴν ἱππομαχίαν, ἐξενίζοντο μὲν τῷ " τὸ συμόεδηχὸς εἶναι παρὰ τὴν προσδοχίαν + οὐ μὴν ἠπόρουν γε σχέψεων" πρὸς τὸ μὴ δοχεῖν αὐτοῖς ἧτταν εἶναι τὸ γεγονός, ἀλλ᾽ οἱ μὲν ἠτιῶντο᾽ τὴν τοῦ στρατηγοῦ προπέτειαν, οἱ δὲ τὴν τῶν Κελτῶν ἐθελοχάχησιν, στοχαζόμενοι διὰ τῆς τελευταίας ἀποστάσεως. Καθόλου δὲ τῶν πεζῶν στρατοπέδων ἀχεραίων ὄντων, ἀχεραίους εἶναι διελάμδανον τὰς ὑπὲρ τῶν ὅλων ἐλπίδας. Ὅθεν χαὶ συνάψαντος τοῦ Τιδερίου καὶ τῶν μετ᾽ ἐχείνου στρατοπέδων, χαὶ διαπορευομένων διὰ τῆς Ῥώμης, ἐξ ἐπιφανείας ἐδόξαζον χριθήσεσθαι τὴν μάχην. (Cas., p. 221.) ᾿Αθροισθέντων δὲ τῶν στρατιωτῶν χατὰ τὸν ὅρχον εἰς ᾿Αρίμινον, ἀναλαῤὼν αὐτοὺς ὃ στρατηγὸς προῆγε, σπεύδων συνάψαι τοῖς περὶ τὸν Πόπλιον. Συμμίξας δὲ χαὶ

1. Tous les mss. συνεξηχὸς, le seul Augustanus συνεζηχὸς, le Reg. B, συνεξηρχὸς adopté par Casaubon. Schweigh. écrit συνεστηχὸς et propose συνεξεστηχὸς admis par L. Dindorf. Nous avons retenu la leçon de l’August. : Cetlarum mullitudo quæ Carthaginiensium spe pascebatur ac sustentabatur. On pourrait lire aussi συνεζεχὸς, confervescens, simul fervefacta où συνανεξεστηχὸς, conj. de Schweigh.