An de KR. 564, av. J.-C

294 THOAYBIOY ΙΣΤΟΡΙΩΝ KE.

χατὰ τὴν ἐπιοῦσαν ἡμέραν προελθεῖν εἰς τὸν μεταξὺ τόπον τῶν στρατοπέδων + ἥξειν δὲ χαὶ τοὺς παρ᾽ αὐτῶν βασιλεῖς χοινολογησομένους' ὑπὲρ τῶν διαλύσεων. 'Τοῦ δὲ Γναΐου συγχαταθεμένου καὶ παραγενηθέντος χατὰ τὸ συνταχθὲν μετὰ φ᾽ ἱππέων * τότε μὲν οὐχ ἦλθον οἱ βασιλεῖς. ᾿Αναχεχωρηχότος δὲ αὐτοῦ πρὸς τὴν ἰδίαν παρεμέολὴν, αὖθις ἧχον οἱ πρέσόεις, ὑπὲρ μὲν τῶν βασιλέων σχήψεις τινὰς λέγοντες, ἀξιοῦντες δὲ πάλιν ἐλθεῖν αὐτὸν, ὅτι τοὺς πρώτους ἄνδρας ἐχπέμψουσι χοινολογησομένους" ὑπὲρ τῶν ὅλων. Ὁ δὲ Γνάϊος, κατανεύσας ἥξειν, αὐτὸς μὲν ἔμεινεν ἐπὶ τῆς ἰδίας στρατοπεδείας + ἴΑστταλον δὲ χαὶ τῶν χιλιάρχων τινὰς ἐξαπέστειλεν μετὰ τριαχοσίων ἱππέων. Οἱ δὲ τῶν Γαλατῶν ἦλθον μὲν χατὰ τὸ συνταχθὲν, χαὶ λόγους ἐποιήσαντο περὶ τῶν πραγμάτων . τέλος δ᾽ ἐπιθεῖναι τοῖς εἶναι δυνατόν - τοὺς δὲ βασιλεῖς τῇ χατὰ πόδας ἥξειν διωρίζοντο, συνθησομένους καὶ πέρας ἐπιθήσοντας, εἰ χαὶ Γνάϊος ὁ στρατηγὸς ἔλθοι πρὸς αὐτούς. Τῶν δὲ περὶ τὸν ἤλτταλον ἐπαγγειλαμένων ἥξειν τὸν Γνάϊον, τότε μὲν ἐπὶ τούτοις διελύθησαν. ᾿Εποιοῦντο δὲ ὑπερθέσεις ταύτας οἱ Γαλάται, χαὶ διεστρατήγουν τοὺς Ῥωμαίους, βουλόμενοι (Cas., p. 838.) τῶν τε σωμάτων τινὰ τῶν ἀναγχαίων χαὶ τῶν χρημάτων ὑπερθέσθαι πέραν τοῦ Δλυος ποταμοῦ μάλιστα δὲ τὸν στρατηγὸν τῶν Ῥωμαίων, εἰ δυνηθεῖεν, λαξεῖν ὑποχείριον * εἰ δὲ μή γε, πάντως ἀποχτεῖναι. Ταῦτα δὲ προθέμενοι, χατὰ τὴν ἐπιοῦσαν ἐχαραδόχουν τὴν παρουσίαν τῶν Ῥωμαίων, ἑτοίμους ἔχοντες ἱππεῖς εἰς χιλίους Ὁ δὲ Γνάϊος, διαχούσας τῶν περὶ τὸν ἴΑτταλον, χαὶ πεισθεὶς ἥξειν τοὺς βασιλεῖς, ἐξῆλθε, καθάπερ εἰώθει,

1. Les mss. χοινολογησαμένους, corr. par Casaub. — 2. Sic tous les mss. à l'exception du Bavar. qui, ici comme plus haut, ἃ χοινολογησαμ. — 3. Conject. de Reiske justifiée par le Bav. — Vulg. τὰ περὶ.

le jour suivant sur le terrain situé entre les deux armées : leurs rois y viendraient de leur côté et, dans cet entretien, on verrait à s’accommoder. Gnaïus consentit et, selon ce qui avait été réglé, arriva avec cinq cents cavaliers. Mais les rois ne vinrent pas et le consul se retira dans ses quartiers. Nouvelle démarche des ambassadeurs alléguant quelques raisons pour excuser leurs princes, et demandant derechef que Gnaïus vint en personne au rendez-vous où seraient envoyés, pour terminer ces pourparlers, les premiers personnages du pays. Nouvelle adhésion de Gnaïus; mais il demeura dans son camp et dépêcha à sa place Attale et quelques chiliarques avec trois cents cavaliers. Les envoyés des Galates arrivèrent, selon ce qui avait été réglé, et les négociations commencèrent ; mais ils dirent bientôt qu’il leur était impossible de rien terminer ni de prendre aucune décision valable. Ils assuraient que leurs rois viendraient le lendemain pour tout arranger et en finir, si le général romain se rendait lui-même près d'eux. Attale promit que Gnaïus viendrait, et sur ce point on se sépara. Or, voici le plan conçu par les Galates et leur stratagème pour tromper les Romains : ils voulaient déposer de l’autre côté de l’Halys une partie au moins des personnes et des choses qui leur appartenaient, mais surtout, si faire se pouvait, se saisir du général romain, sinon, le tuer tout net. Ce dessein formé, ils atten- . daïent, le jour suivant, l’arrivée des Romains, ayant là tout prêts environ mille cavaliers. Gnaïus, d’après ce qu'il avait entendu dire à Attale, était persuadé que les rois viendraient [au rendez-vous]; il sortit donc de son camp, comme c'était son habitude, avec 500 cavaliers.

296 HOAYBIOY ΙΣΤΟΡΙΩΝ KB.

μετὰ D ἱππέων. Συνέθη δὲ, ταῖς πρότερον ἡμέραις τοὺς ἐπὶ τὰς ξυλείας nai χορτολογίας ἐχπορευομένους x τοῦ τῶν Ῥωμαίων χάραχος ἐπὶ ταῦτα τὰ μέρη πεποιῆσθαι τὴν ἔφοδον, ἐφεδρείᾳ χρωμένους τοῖς ἐπὶ τὸν' σύλλογον πορευομένοις ἱππεῦσιν. OÙ xal τότε γενομένου, xal πολλῶν ἐξε-ληλυθότων, συνέταξαν οἱ χιλίαρχοι, χαὶ τοὺς εἰθισμένους" ἐφεδρεύειν τοῖς προνομεύουσιν ἱππεῖς ἐπὶ ταῦτα τὰ μέρη ποιήσασθαι τὴν ἔξοδον. Ὧν ἐχπορευθέντων, αὐτομάτως τὸ δέον ἐγενήθη πρὸς τὴν ἐπιφερομένην χρείαν. (Ambass., XXXIV.)

XXIV. Κατὰ τοὺς χαιροὺς τούτους, χατὰ τὴν ᾿Ασίαν Γναΐου τοῦ τῶν Ῥωμαίων στρατηγοῦ παραχειμάζοντος ἐν Ἐφέσῳ, χατὰ τὸν τελευταῖον ἐνιαυτὸν τῆς ὑποχειμένης Ὀλυμπιάδος, παρεγένοντο πρεσόεῖαι παρά τε τῶν Ἕλληνίδων πόλεων τῶν ἐπὶ τῆς ᾿Ασίας, χαὶ παρ᾽ ἑτέρων πλειόγων, συμφοροῦσαι" στεφάνους τῷ Γναΐῳ, διὰ τὸ νενικηχέναι τοὺς Γαλάτας. ἽΛπαντες γὰρ οἱ τὴν ἐπὶ τάδε τοῦ Ταύρου χατοιχοῦντες οὐχ οὕτως ἐχάρησαν, ᾿Αντιόχου λειφθέντος“, ἐπὶ τῷ δοχεῖν ἀπολελῦσθαι, τινὲς μὲν φόρων, οἱ δὲ φρουρᾶς, καθόλου δὲ πάντες βασιλικῶν προσταγμάτων, ὡς (Cas., p. 839.) ἐπὶ τῷ τὸν ἀπὸ τῶν βαρόάρων αὐτοῖς φόθον ἀφῃρῆσθαι, καὶ δοχεῖν ἀπηλλάχθαι τῆς τούτων ὕόρεως καὶ παρανομίας. Ἦλθε δὲ καὶ παρ᾽ ᾿Αντιόχου Μουσαῖος, χαὶ παρὰ τῶν Γαλατῶν πρεσδευταὶ, βουλόμενοι μαθεῖν ἐπὶ τίσιν αὐτοὺς δεῖ ποιεῖσθαι τὴν φιλίαν. ..... Τοῖς δὲ Γαλάταις (ὁ στρατηγὸς) ἀπεχρίθη διότι παραδεξάμενος

1. Tous les mss. donnent ἐπὶ τοὺς ἐφεδρεία χρωμένους τοῖς. .... Casaub. et tous les éditt. suivants marquèrent ce passage comme altéré. — Correct. de Schweigh.