De Sardaigne

XV. Περί γε μὴν τῆς ἀρετῆς οὐδ᾽ εἰπεῖν ῥάδιον. Σέτου τε γὰρ τοσαύτην ἀφθονίαν ὑπάρχειν συμόαίνει χατὰ τοὺς τόπους, ὥστ᾽ ἐν τοῖς χαθ᾽ ἡμᾶς χαιροῖς πολλάχις τεττάρων ὀῤολῶν εἶναι τῶν πυρῶν τὸν Σικελικὸν μέδιμνον, τῶν δὲ χριθῶν δυοῖν, τοῦ δ᾽ οἴνου τὸν μετρητὴν ἰσόχριθον. Ἐλύμου γε μὴν χαὶ χέγχρου τελέως ὑπερόάλλουσα δαψίλεια γίγνεται παρ᾽ αὐτοῖς. Τὸ δὲ τῶν βαλάνων πλῆθος τὸ γιγνόμενον ἐκ τῶν χατὰ διάστημα δρυμῶν ἐν τοῖς πεδίοις ἐκ τούτων ἄν τις μάλιστα τεχμήραϊτο - πλείστων. γὰρ ὑϊκῶν ἱερείων χοπτομένων ἐν Ἰταλίᾳ, διά τε τὰς εἰς τοὺς ἰδίους βίους καὶ τὰς εἰς τὰ στρατόπεδα παραθέσεις, τὴν ὁλοσχερεστάτην χορηγίαν ἐκ τούτων συμόαίνει τῶν πεδίων αὐτοῖς ὑπάρχειν". Περὶ δὲ τῆς χατὰ μέρος εὐωνίας χαὶ δαψιλείας τῶν πρὸς τὴν τροφὴν ἀνηκόντων οὕτως ἄν. τις ἀχριθδέστατα χατανοήσειε * ποιοῦνται γὰρ τὰς καταλύσεις οἱ διοδεύοντες τὴν χώραν ἐν τοῖς πανδοχείοις, οὐ συμφωγοῦντες περὶ τῶν κατὰ μέρος ἐπιτηδείων, ἀλλ᾽ ἐρωτῶντες πόσου τὸν ἄνδρα δέχεται. Ὡς μὲν οὖν ἐπὶ τὸ πολὺ παρίενται τοὺς χαταλύτας οἱ πανδοχεῖς, ὡς ἱκανὰ πάντ᾽ ἔχειν τὰ

1. Comp. avec cette description de l'Italie celles de Strabon, W, I, 2 οὐ 8; Denys d'Halicarn. Antig. rom. 1, 37; Pomp. Méla II, 4;:Plin. III, vr, 5 et suiv., XXX VII, Lxxvu, etc.

2. αἵ, Strabon, ibid. 4, p. 174 et 12, p. 194 et s. de notre tome 1.