TI

98 ᾿ HOAYBIOY IZTOPION B.

τῶν Κελτῶν πολλὴν εὐχρηστίαν οἱ σάγοι μετὰ τῶν ἀναξυρίδων παρεῖχον - τοῖς (Cas., p. 118.) δὲ γυμνοῖς προεστῶσι παρὰ τὴν προσδοκίαν τοῦ πράγματος συμόαίγοντος τἀναντία πολλὴν ἀπορίαν καὶ δυσχρηστίαν παρεῖχε τὸ γιγνόμενον. Οὐ γὰρ δυναμένου τοῦ γαλατικοῦ θυρεοῦ τὸν ἄνδρα περισχέπειν, ὅσῳ γυμνὰ χαὶ μείζω τὰ σώματα ἦν, τοσούτῳ συνέῤαινε μᾶλλον τὰ βέλη πίπτειν ἔνδον. Τέλος δ᾽ οὐ δυνάμενοι μὲν ἀμύνασθαι τοὺς εἰσαχοντίζοντας διὰ τὴν ἀπόστασιν χαὶ τὸ πλῆθος τῶν πιπτόντων βελῶν, περικαχοῦντες δὲ χαὶ δυσχρηστούμενοι τοῖς παροῦσιν, οἱ μὲν εἰς τοὺς πολεμίους ὑπὸ τοῦ θυμοῦ καὶ τῆς ἀλογιστίας εἰχῇ προπίπτοντες χαὶ διδόντες σφᾶς αὐτοὺς ἑχουσίως ἀπέθνησχον᾽ οἱ δ᾽ εἰς τοὺς φίλους ἀναχωροῦντες ἐπὶ πόδα χαὶ προδήλως ἀποδειλιῶντες διέστρεφον τοὺς κατόπιν. Τὸ μὲν οὖν τῶν Γαισατῶν φρόνημα παρὰ τοῖς ἀχοντισταῖς" τούτῳ τῷ τρόπῳ χατελύθη. Τὸ δὲ τῶν Ἰνσόμόρων καὶ Βοίων, ἔτι δὲ Ταυρίσχων πλῆθος ἅμα τῷ τοὺς. Ῥωμαίους δεξαμένους τοὺς ἑαυτῶν ἀχοντιστὰς προσθάλλειν σφίσι τὰς σπείρας, συμπεσὸν τοῖς πολεμίοις ἐκ χειρὸς ἐποίει μάχην ἰσχυράν. Διαχοπτόμενοι γὰρ ἔμενον ἐπ᾽ ἴσον" ταῖς ψυχαῖς, αὐτῷ τούτῳ χαὶ καθόλου καὶ κατ᾽ ἄνδρα λειπόμενοι, ταῖς τῶν ὅπλων χατασχευαῖς. Οἱ μὲν οὖν θυρεοὶ πρὸς ἀσφάλειαν, αἱ δὲ μάχαιραι πρὸς πρᾶξιν μεγάλην. διαφορὰν ἔχειν, UE. τὴν δὲ γαλατικὴν eds nt ἔχειν μόνον". ᾿Επεὶ δ᾽ ἐξ ὑπερδεξίου χαὶ χατὰ χέρας οἱ τῶν Ρωμαίων ἱππεῖς ἐμδαλόντες, ἀπὸ τοῦ λόφου προσέφερον τὰς χεῖρας ἐρρωμένως, τόθ᾽ οἱ μὲν πεζοὶ τῶν Κελτῶν ἐν αὐτῷ τῷ τῆς

1. Sic tous les mss. excepté le Regius G qui donne π. τῶν ἀκοντιστῶν, adopté par Casaubon. — 2, δία omnes. Schweigh. voit ici une corruption des mots ἐπὶ ποσὸν, quelque temps. — 3. Phrase évidemment mutilée : Casaubon indique une lacune après les mots διαφορὰν ἔχειν; Schweighæuser la place entre ces deux mots.

mettaient à ceux des Celtes qui étaient par derrière d'agir tout à leur aise; mais, au contraire, pour ceux qui se tenaient en avant tout nus, l'affaire allant au rebours de leur attente, ce qui arrivait leur créait un grand embarras, une complète impuissance d'agir. Car le bouclier galatique ne pouvant assez couvrir son homme, plus ces corps nus étaient grands, plus, conséquemment, 11 tombait sur eux de traits. Α la fin, ne pouvant se défendre à cause de la distance et de la multitude des traits qui tombaient sur eux, dans l'excès de leurs maux, dans leur impuissance de sortir de cette situation, les uns par colère et sans raison, tombant au hasard sur les ennemis et se livrant euxmêmes, mouraient volontairement ; les autres se retirant à reculons vers leurs amis, et montrant bien qu'ils avaient peur, rompaient les rangs derrière eux. Ainsi la fierté des Gæsates s’évanouit cette fois devant les gens de trait. Mais la multitude des Insombres, des Boïes et des Taurisques, au moment où les Romains, ayant recueilli leurs gens de trait, lançaient sur eux leurs manipules, tombant sur les ennemis, commença corps à corps une rude bataille. Bien que couverts de blessures, ils n’en restaient pas moins fermes de cœur; inférieurs, tous en général et chaque homme en particulier, sur un seul point, la nature de leurs armes. Les boucliers des Romains [étaient en effet excellents] pour les garantir, et leurs épées, dans l’action, pour les coups d’estoc.... le sabre des Galates n’était propre qu'à frapper de taille. Or, quand la cavalerie des Romains, se jetant des hauteurs sur une de leurs ailes, quitta la colline pour en venir aux mains à grande force, alors l'infanterie des Celtes se fit hacher au lieu

100 | TIOAYBIOY IETOPION B.

XXXI. ᾿Απέθανον μὲν οὖν τῶν Κελτῶν εἰς τετραχισμυρίους, ἑάλωσαν δ᾽ οὐχ ἐλάττους μυρίων, ἐν οἷς χαὶ τῶν βασιλεὼν re nd din Ὁ à’ ἕτερος αὐτῶν ΑΝΉΡΟΒΝΟΣ εἴς “τινα τόπον δυβψυηῶν μετ᾽ ὀλίγων προσήνεγχε τὰς χεῖρας αὑτῷ χαὶ τοῖς ἀναγχαίοις. Ὁ δὲ στρατηγὸς τῶν Ῥωμαίων τὰ μὲν σχῦλα συναθροίσας εἰς τὴν Ρώμην ἀπέστειλε, τὴν δὲ λείαν ἀπέδωχε τοῖς προσήχουσιν. Αὐτὸς δ᾽ ἀναλαδὼν τὰ στρατόπεδα καὶ διελθὼν παρ᾽ αὐτὴν τὴν Λιγυστικὴν εἰς τὴν τῶν Βοίων ἐνέδαλε χώραν. Πληρώσας δὲ τὰς ὁρμὰς τῶν στρατοπέδων τῆς ὠφελείας, ἐν ὀλίγαις ἡμέραις ἧκε μετὰ τῶν δυνάμεων εἰς τὴν Ῥώμην. (Cas., p. 119.) Καὶ τὸ μὲν Καπετώλιον ἐχόσμιησε ταῖς τε σημαίαις χαὶ τοῖς μανιάχαις * τοῦτο δ᾽ ἔστι χρυσοῦν ψέλιον, ὃ φοροῦσι περὶ τὸν τράχηλον οἱ Γαλάται! + τοῖς δὲ λοιποῖς σχύλοις χαὶ τοῖς αἰχμαλώτοις πρὸς τὴν εἴσοδον ἐχρήσατο τὴν ἑαυτοῦ καὶ πρὸς τὴν τοῦ θριάμδου διαχόσυτησιν.

H μὲν οὖν βαρυτάτη τῶν Κελτῶν ἔφοδος οὕτω χαὶ" τούτῳ τῷ τρόπῳ διεφθάρη, πᾶσι μὲν Ἰταλιώταις, μάλιστα δὲ Ῥωμαίοις, μέγαν καὶ pobepdv ἐπιχρεμάσασα χίνδυνον. ᾿Απὸ δὲ τοῦ χατορθώματος τούτου κατελπίσαντες Ρωμαῖοι δυνήσεσθαι τοὺς Κελτοὺς ἐκ τῶν τόπων τῶν περὶ τὸν Πάδον ὁλοσχερῶς ἐχθαλεῖν, τούς τε μετὰ ταῦτα κατασταθέντας ὑπάτους Κόϊντον Φουλούϊον χαὶ Τίτον Μάλλιον ἀμφοτέρους χαὶ τὰς δυνάμεις μετὰ παρασχευῆς μεγάλης

“ς Glose évidente. Polybe s’est déjà servi du mot μανιάκαις (supr. XXIX) sans avoir cru nécessaire de l’expliquer. — Du reste les mots τὰς XEipus καὶ après περί ne se trouvent que dans le Bavaricus.