Livre IV

XVI, 48. € On dit que les anciens [Romaine] offraient à Gronos des sacrifices comme il s'en fit à Carchédon tant que subsista cette ville, conmie il s'en fait encore en ce temps-ci chez les Celtes et chez quelques autres peuples de l'Occident qui immolent des bommes >

1. Le rhéteur Euznôniug, ou Tauteur quel qu'il soit du Panégyrique déjà cité, ne revient pas avec moins de complaisance sur cette soumission de la Bretagne. Il trouve môme cette île bien heureuse d'avoir eu un tel vainqueur : il s'écrie (c. ix) : 0 fortunata et nunc omnibus beatior terris Britannia, qu» Constantinum câBsarem prima vidislil « 2. Quinze livres.

SlOO ΕΤΣΕΒΙΟΤ ΠΑΜΦΙΑΟΤ ΠΡΟΠΑΡΑΣΚ. ΕΤΑΓΓΕΑ• Ε'.

ΧνΠ, 10. (Vig., 207 Β.) € Ό δέ Δη(ΐήτριος Ιφη των περί τήν Βρεττανίαν νήσων είναι ιτολλάς έρήμιους σιτοράδας, ών έν(ας δαΐ(χόνων χαΐ ηρώων ονομιάζεσθαι • πλευσαι δέ αυτός Ιστορ(ας χαΐ θέας Ινεχα πομπή του βασιλέως εις τήν έγγιστα χεΐ[χένγ]ν των έρή(ΐχύν, Ιχουσαν ο6 πολλούς έποικουντας, Ιερούς δέ χαΐ άσύλους πάντας imb των Βρεττανων 3ντας. 1 1 . 'AçiYfjivou δέ αύτου, νεωστί σύγχυσιν {χεγάλην περί τ6ν αέρα καΐ διοσημίας πολλάς γενέσθαι, χαΐ πνεύμιατα χαταρραγηναι, καΐ πεσεϊν πρηστηρας. ΈπεΙ δ* έλώφησε, λέγειν τους νησιώτας δτι των κρειττόνων τινός ίχλειψις γέγονεν • ώς γαρ λύχνος άvαπτ6(JLεvoς, φάναι, δεινών ουδέν 2χει, σβεννύ(χενος δέ πολλοίς λυπηρές έστιν, οδτως αΐ |JLεγάλαι ψυχαΐ τάς (jiv άνάλάμψεις ευμενείς καΐ άλύπους Ιχουσιν, ai δέ σβέσεις αυτών καΐ φθοραΐ πολλάκις μέν, ως νΟν, πνεύματα καΐ χαλάζας τρέφουσι, πολλάκις δέ λοιμικοϊς πάθεσι τόν άερα φαρμάττουσιν*. 18. Έκεϊ μέντοι μίαν εΖναι νήσο ν, έν ή τόν Κρίνον καθεΐρχθαι φρουρούμενον \mb του Βριάρεω λαθεύδοντα * δεσμών γαρ αυτφ τόν ΰπνον μεμηχανησθαι • πολλούς δέ περί αύτέν εΖναι δαίμονας όποιδούς καΐ θεράποντος. » (Plutarq., Cessât, des Oracles, XVIII.)

1. Quelle est cette île merveilleuse? Probablement Ttle de Sein (Séna), sanctuaire et oracle, dont on racontait tant de choses extraordinaires et souvent contradictoires. Pomponius Môla, III, Yi : Sena in Britannico mari, Osismicis adversa littoribus, Gallici numinis oraculo insignis est : cujusantistites, perpétua virginitate sanctœ, numéro novem esse traduntur : Gallicenas vocant, putantque ingénus singularibus prœditas, maria ac ventos concitare carminibus, seque in quœ velint animalla vertere, sanare qus apud alios insanabilia sunt ; scire ventura et prœdicare^ sed non niei deditas navigantibus et in id tantum ut se consulerent profectis. — Gomp. dans notre t. I, p. 142-143, Posidonius ap. Strabon, et p. 2-5, Denys le Përiég., v. 570 et ss., avec les commentaires.

BUSÈBE PAMPIDLE, PRÉaPARAT. ÉVANGÉL., V. SOI