Homôre, lUade, XII

2. Au lieu de ce récit dramatique où se complaît Timaginatioii poétique d'Agatbiae, Grégoire de Tours, III, 36, n*a qu'un mot : c Theudibert mourut après une longue maladie, i

ε'. Κατ' έκεϊνο δή οδν του χαφου έν φ Τέϊας μέν έτεβνήχει, τοϊς δέ τών Γότθων πράγ(Αασιν (Éd. Par., p. 16)

όθνε(α< τολοιπόν Ιδεί επικουρίας, τότε βασιλείς παρά Φράγ^οΐζ θευδίβαλδός γε (ή ν τό μιειράχιον), χαι jxàv δή Χιλδίβερτός τε χαΐ Κλωθάριος οϊ του παιδάς (jiYunoi θείοι, ώς αν oi ί^ωμιαίων είποιεν νόμιοι * Αλλ' έπΙ τούτους [jLèv — πορρωτάτω γαρ έτύγχανον Απωχισμένοι — oô χρηναι φόντο οΐ Γότθοι Uvou, προς δέ θευδίβαλδον αναφανδόν έπρεσβεόοντο • ού |χήν άπαν γε τό Ιθνος, μόνοι δέ oi έχ του Πάδου ποτα[Μυ (bp^rjfjivoi ^ * oi γαρ δή άλλοι ήδοντο [iLèv χαΐ ot τφ vεωτεpισ(jίφ χαΐ τη των χαθεστώτων χινήσει, έτεθήπεσαν δέ 8(JLως άμφιγνοουντες τα έσόμενα, χαΐ τό άστάθμητον δεδιότες της τύχης, μετεώρους τε χαΐ αμφιβόλους εΖχον τάς γνώμας, χαραδοχουντες μιΐν χαΐ διαπυνθανόμενοι τα ποιούμενα, βουλευόμενοι δέ των χρατούντων γενέσθαι. 01 δέ των έτερων πρέσβεις άφιχόμενοι, ές Οψιν τε τφ ήγεμόνι χαταστάντες χαΐ άπασι τοις έν τέλει, έδέοντο μή σφας περιιδείν 6πό {^ωμα(ων πιεζόμενους, συλλαβέσθαι δέ μάλλον του αγώνος, χαΐ άναχαλέσασθαι γενός πρόσοιχον τε χαΐ φ(λιον χαΐ* άρδην οίχήσεσθαι χινδυνευον. Έδ(δασχον δέ ώς χαι αύτοΐς' ές τα μάλιστα συνοίσει μή έφιέναι ί^ωμαίοις έπΙ μέγα δυνάμεως αίρομένοις, άλλα παντι σθένει τήν αΰξην χολούειν. « ΕΙ γαρ άπαν τό Γοτθιχόν γένος έχποδών ποιήσονται, oùx ές

1. Nieb. ixxhç Πάδου (Bav., trad. lat.) Ιδρυμένοι (R., Bav. et tr. lat.)• - Grot. c qui trans Padum eedes habebant. »