AGATHIAS, HISTOIRES, I

muraille et de dresser la tête d'une façon bien apparente, afin que tout le monde connût qui il était. Il lui donnait cet ordre pour que les Frangs, qui devaient passer par là, vissent bien qu'Aligern avait déserté leur parti, qu'ils renonçassent à leur expédition contre Gymè, à Tespoir d'un riche butin et peut-être à toute guerre en ce pays, où tout avait d'ailleurs été pris. Et le Goth, en effet, voyant passer les Frangs, les accueillit du haut [de son rempart] avec des sarcasmes; il les raillait sur leur empressement désormais inutile, sur leur arrivée après l'affaire faite, quand tout l'argent avait été pris par les Romains, et même les insignes du commandement chez les Goths, à tel point que, si désormais on élisait un roi des Ck>ths, il n'aurait pas le moyen de se montrer dans tout l'éclat de sa dignité, n'ayant pour tout vêtement qu'une casaque de soldat, d'autre tenue que celle d'un simple particulier. Les Frangs lui ripostaient par des outrages et des insultes, l'appelant traître à sa nation, et ils étaient en quelque sorte indécis par rapport à la situation présente, au point de délibérer s'il fallait faire la guerre. L'avis qui prévalut fut de ne rien changer à leur dessein et d'aller résolument au but vers lequel, dès le principe, ils avaient marché. A ce moment, Narsès, arrivé à Ravenne, s'entretint avec les troupes qui y étaient rassemblées et, ayant réglé toutes choses comme il fallait, il marcha vers Ariminum avec ceux qui l'avaient accompagné auparavant. Pendant qu'il donnait tout le jour à ces soins, des Frangs, deux mille hommes environ, fantassins et cavaliers pêle-mêle, qui se trouvaient avoir été envoyés par leurs chefs pour ravager le pays et y faire du butin.

λέντες, οδτοι Ά άγχου της ιτέλεως γεγενημ^νοι. τους τε άγρο6ς έσινοντο χαΐ τους β^ είλχον τους άροτηρας χαΐ άπαντα έφερον άνέ^ν, ώς χαι αύταν δήΐΐου τάν Ναρσην έιηφράσασθαι τα ποιούμενα * ήατο γαρ ές ύπερφ<$ν τι ^(χάτιον έν περκαπη του πεδίου. Αίττίχα δή ουν — αίσχρόν γάρ τι χαΐ άγεννές φετο ε?ναι τα μή οΰχΙ έχ των παρόντων Αμυνάσθαι — (τπεζήει του άοτεος, ιπϋου έπιβάς ευηνιωτάτου χαι αγέρωχου χαΐ ο?ου ούχ άταχτα έξάλλεσôat χαΐ σχιρταν, άλλα τάς τε επελάσεις χαΐ άνοιστροφάς τη πείρς^ πεπαιδευ()ίένου ^ - άλλα γαρ χαΐ των άμιφ' αυτόν τους όπ^ι où πάμιπαν άγνωτες τα πολέμια ήσαν, ίπεσ* θαι οΐ έχέλευε. ΚαΙ oi μέν ές το6ς ίππους άναθορ6ντες (ήσαν γαρ άνδρες ές τους τριαχοσ^ους) έφωμάρτουν τε χαι έπήλαυνον ίθύ των πολεμίων. ΟΙ δέ έσιδ^ντες αυτούς έπι^ντας, σποράδην μέν ούχ Ιτι ήλώντο ουδέ, οΐμαι, της λείας έγίγνοντο^, ήθροίζοντο δέ έπι σφας άπαντες, τό τε Ιππιχαν χαΐ οΐ πεζοί, χαΐ ές φάλαγγα ξυνετάττοντο, βαθείαν μέν οΰτι μάλα (πώς γαρ οΐ^ντ' ήν ο6 σφόδρα πολλών αύτου άφιγμένων), χαρτεράν δέ βμως τφ συνασπισμφ χαΐ τφ τά χέρα έν χέσμφ συννεν^υχέναι. Oi δέ ί^ωμαίοι, επειδή ές τέξου γε ήδη βολήν έγεγένηντο, έμμίξαι μέν χαΐ συρράζαι τοις πολεμίοις εύ παρατεταγμένοις ήχιστα ώοντο χρήναι, τοξεύμασι δέ χαΐ άχοντίσμασιν άχροβολιζέμενοι, έηειρωντο σφηλαι τους πρωτοστάτας χαΐ διαρρήξαι τήν πύχνωσιν του μετώπου. 'Αλλ' έχεινοι ταΐς άσπίσιν άριστα πεφραγμένοι, ίσταντο άστεμφεΐς χαΐ άδ^νητοι, ούδαμου το συνεχές της τάξεως διασπώντες • έπεί χαΐ ΰλης τινός λοισίας χυρήσαντες, ώσπερ έρύματι τοις δένδροις έχρώντο.