Ou Fanum Portunse, Golonia Fanestrie, auj. Fano

2. Tout ce littoral était dèe lore en lagunes formées par les alluvions des rivières, et ainsi presque impraticable.

τάν περιχε((χενον σφίσιν àipa αίτιον εκείνου τοΟ πάθους γεγενησθαι ήγουντο • οί δέ δτι πολέριους τε συχνούς καΐ 6§οιπορ(ας μιαχράς διανύσαντες, άθρ^ον ές xb άβροδίαιτον μιετεβέβληντο, τήν της διαίτης παραλλαγήν ήτιωντο, τήν δέ γε ώς αληθώς αρχήν τε καΐ άνάγχην της συμιφορας ού (λάλα διενοουντο. '*Ην δέ άρα, ο?|Λαι, ή αδικία χαΐ τα περιυβρίσθαι προς αύτων τά τε θεία αφειδώς χαΐ ανθρώπεια ν^|Λΐμα. Α6τος δή ούν 6 στρατηγάς χαΐ μ^α ένδηλος ήν, δτι δή αυτόν θεήλατοι μετηλθον ποιναί • παραπλήξ τε γαρ έγεγίνει χαΐ έλύττα περιφανως, καθάπερ οΐ Ιχφρονες καΐ μεριηνότες , κλώνος τε αΟτον έπείχε (χυρίος, χαΐ οίμωγάς ά^ ίει βαρείας * καΐ νυν (χέν πρηνής, νυν δε χαΐ έπΙ θάτερα έν τφ έδάφει χατέπιπτεν, άφρω τε πολλφ τ6 (Tcijjia περιερρεϊτο, καΐ τώ οφθαλμώ βλοσυρώ γε ήστην καΐ παρατετραμ[λένω * ές τούτο δέ άρα ό δείλαιος άφιχτο μανίας, ώστε άμέλει χαΐ των οίκείων μελών άπογεύσασθαι. Έχόμενος γαρ όδάξ των βραχιόνων καΐ διασπών τάς σάρκας, κατεβίβρωσκέ γε αύτάς ώσπερ θηρίον, διαλιχμώμενος τάν ίχώρα, ούτω δέ έαυτου έμπιπλάμενος, καΐ κατασμικρόν ύποφθινύθων, οίκτρ^ατα άπεβίω. "Έθνησκον δέ χύδην οί άλλοι, ούδενότι καΐ άνιέντος του κάκου, Ιως άπαντες διεφθάρησαν • καΐ πυρετφ μέν οΐ πλείστοι πιεζόμενοι, νηφαλέοι γε ίμως άπώλλυντο • ένίοις δέ καΐ αποπληξία ένέσκηπτεν ισχυρά καΐ έτέροις καρηβαρία, καΐ παραφροσύνη έτέροις. Ποικίλα μέν γαρ αΰτοΐς έπεφέρετο πάθη - άπαντα δέ εις ^εθρον άπεκρίνετο. Λευθαρίφ μέν οδν καΐ τφ οΐ έπομένφ όμίλφ ές τόδε τύχης τα της εκστρατείας έτελεύτα.

δ'. (Éd. Par., p. 39.) Έν φ δέ ταύτα έν Βενετίο^ ξυνέ-

AGATHU8, HISTOmES, Π, 3, 4. 453

rait, le regardaient oomme la cause de leur mal. Lee autres, considérant qu'après avoir achevé des guerres continues et de longues marches, ils avaient été jetés tout d'un coup dans une molle oisiveté, accusaient ce changement de régime ; mais le vrai principe, la cause nécessaire de leurs souffrances, ils ne la comprenaient guère. C'étaient, je crois, leurs injustices, les outrages qu'ils n'avaient pas épai^nés aux lois divines et humaines. Leur général même laissait voir assez qu'il était sous le coup des vengeances divines. CSar il était devenu fou, et sa fureur éclatait au grand jour ; oonmie les insensés et les maniaques, il était pris d'une agitation incessante et poussait de profonds gémissements ; il tombait sur le sol tantôt la tête en avant, tantôt en sens contraire; de sa bouche coulait une écume abondante, et ses yeux étaient faroudies et hagards. Le malheureux en était venu à ce degré de folie qu'il essayait, par exemple, de se manger luimême. Il s'attachait des dents à ses bras, déchirait ses chairs et les dévorait comme une bête féroce, léchant le sang, se repaissant de lui-même ; et peu à peu, se consumant ainsi, il périt misérablement. Les autres mouraient en foule, le mal ne cessant point qu'ils ne fussent tous détruits. La plupart, accablés par la fièvre, gardant pourtant leur bon sens, périssaient. Quelquesuns tombaient dans une profonde stupeur; d'autres ne pouvaient porter leur tête appesantie ; d'autres enfin étaient pris d'une véritable démence. Diverses maladies fondaient ainsi sur eux, qui toutes aboutissaient à la mort. Telle fut, pour Leutharius et pour la foule qui le suivait, la fin de cette expédition. 4. Pendant que cela se passait en Vénétie, Butilin,

454 ΑΓΑΘΙΟΪ ISTOPIÛN Β', δ'.

βαίνε, Βοιιτιλινος άτερος στρατηγός τα (Jiχρι του πορθμού τη; Σικελίας πολίσματά τε χαΐ φρούρια σχεδ^ τι άπαντα λυμηνάριενος, έπανήει αύθις ώς τάχιστα Ιθυ Καμπάνιας τε χαΐ Ρώμης. Ήχηχέει γαρ τον Ναρσήν χαι τάς βασιλέως δυνάμεις αότου που ήθροΐσθαι, χαΐ ήβούλετο μή μέλλειν έτι μηδέ άλασθαι, άλλα παντί τφ στρατφ παραταξάμενος τάν υπέρ των βλων χ(νδυνον άναρρίψαι * έπεί χαΐ μέρος τι ούκ ελάχιστον χαΐ της άμφ' αυτόν στρατιάς νέσφ έαλώχει χαΐ διεφθείρετο. 'Ήδη γαρ του θέρους λήγοντος, καΐ του φθινοπώρου άρχομιένου, αί μεν άμπελοι τφ χαρπφ έβρίθοντο, οι δέ χήτει των (ίλλων επιτηδείων (άπαντα γαρ τφ Ναρση έμφρονέβτατα προδιήρπαστο), οΐ δέ τους β^τρυς αφαιρούμενοι χαι ταΐς χερσι διαθλίβοντες, ένεφορουντο του γλεύκους, αυτοσχεδιάζοντες τόν άνθοσμίαν* • ένθένδε τε αύτοίς ή γαστήρ έπΙ μέγα έφέρετο καΐ διέρρει, καΐ το μέν τι αυτών Ιθνησκεν αύτίκα, ήσαν δέ οΐ καΐ διεγίγνοντο. Πρίν γε δή οδν καΐ άπασιν έκνικήσαι τ6 πάθος, έδίκει οΐ εϊναι πολεμητέα ές δ τι έκβα(η - καΐ το(νυν άφικέμενος ές Καμπαν(αν, στρατοπεδεύεται ού π^ρρω Καπούης* της πόλεως άμφι τάς ίχθας του Κασουλ(νου ποταμού. Έντού>θα δή οδν (δρύσας τάν στρατον, χαράκωμα τε περιεβάλετο καρτερόν, καΐ έπεπο{« θει τφ χώρφ - à γάιρ ποταμός αύτφ έν δεξιςΐ ύπορρέων άντ' έρύματος εΖναι έδ^κει του μή τίνα έπιέναι, και τους των αμαξών τροχούς, &ς δή ώς πλείστος έπήγετο, στοιχηδόν ές αλλήλους άρμόσας, ένέπηξε τα οπίσω τφ εδάφει, άχρι καΐ ές τάς πλήμνας περιχώσας, ώς μ^να τά ήμιχυκλία ύπερανέχειν καΐ προ€εβλήσθαι. Τούτοις δή ουν καΐ έτέροις ξύλοις πολλοίς άπαν τό στράτευμα έρυμνώσοις,

1. Sur la manière de faire le viii dit άα^οσφ^ ν. AUién., I, sect. 58.