OroMe infanterie

476 ΑΓΑθίοτ iirropiûN β% θ'.

τέρφ χώρφ έγχαταστάντων, τέτε χένω[Αα έι^ηρουτο, χαΐ ή φάλαγξ συνεχέχλεκστο, χαΐ τολοιικάν oi Φράγγοι, χα6άιιερ ε{ς άρχυς ξυνειλημμένοι, έχτε(νοντο ιιάντοθεν. "Η τε γαρ τάξις αύτο^'ς τελεώτατα διελέλατο, χαΐ χύ^ην έπι σφας Οπελίττοντο, ούχ έχοντες δτι χαΐ γένοιντο. ΟΙ £έ ί^ωμοαοι où [xdvov τοις τίξοις αυτούς &εχρωντο, άλλα τό τε όπλιτιχόν χαΐ οί ψιλοί έιιήεσαν, δοράτιά τε άχοντίζοντες χαι τοις χέντοις διωθούμιενοι, χαΐ ταις μαχαίραις χατατέμνοντες , ο! τε Ιππείς ύπερχερώσεις ποιούμενοι ύπεδέχοντο αυτούς εΐσω χαΐ άπελάμβανον. Έί δέ τι αύτων (Éd. Par., p. 46) χαΐ διέφυγε τα ξίφη, οΐ δε τη διώξει έχβιαζέμενοι ές τον ποταμόν χατεφέροντο, χαΐ υποβρύχιοι γι•Jv6μεvoι εθνησχον • οιμωγή τε ήχούετο* άπανταχ<Λ των βαρβάρων οίχτρ^τατα διολλυμένων - αύτ^ς τε δή ουν Βουτιλίνος ό στρατηγός χαΐ ίλον τό στράτευμα ήφάνιστο, έν τοις χαΐ οί των 'Ερούλων πρό τησδε της ξυμπλοχης μεταβάντες, χαΐ ούδεΙς δστις των Γερμανών ές τα πάτρια ένΑχτησεν ήθη, 8τι μή πέντε άνδρες άτφδηουν τρΛτφ διαδεδραχ^τες. Πώς δέ ούχ &ν εΐη άρίδηλον, ώς ποιναις ύπέσχον τών άδριημάτων, χαΐ υπέρτερα τις αυτούς μετηλθεν άνάγχη ; ό μέν γαρ μυρίος ϋιεΐνος βμιλος τών Φράγγων τε χαΐ 'Αλαμανών, χαι τών &oi δή αυτοις τυχόν ίτεροι τόν πΛεμιον ξυνδιήνεγχαν, άρδην άνήρπαστο^ μ^νοι δέ άγδοήχοντα τών ί^ωμαέων άνδρες άπέθανον, οΪ δή έτύγχανον ύποδεξάμενοι τήν πρώτην έμιβολήν τών πολεμίων. Ήρίστευσαν δέ έν τφδε τφ εργφ τών μέν

1. Κα\ ύηοβρύχιοι — ηχούετο, i^outô par Nieb. d'après R. et le trad. lat. Grot. avait deviné une lacune entre χατβφέροντο et άπανταχοο ; il traduit : miseraque erat ubique barbarorum pereuntium faciès.

ÀGATHIAS, mSTOIRBS, u, 9. 477

était réservé, le vide est rempli, la phalange fermée, et dès lors les Frangs, comme pris dans un filet, sont tués de toutes parts. Leur ordre de bataille est tout disloqué; ils toumebt pèle-mèle sur eux-mêmes, ne sachant que faire. Les Romains non seulement les percent de flèches, mais les hoplites et les troupes légères les assaillent, lancent contre eux leurs javehnes, les repoussent à coups d'épieu et les hachent à coups d*épée. La cavalerie, en se déployant autour d'eux, les enveloppe; ils sont pris. Si quelques-uns ont échappé au fer de l'ennemi, ceux qui les poursuivent les forcent à se jeter dans le fleuve, et ils meurent sous les eaux ; et partout s'entendent les gémissements des barbares périssant misérablement; Butilin lui-même, leur général, et toute leur armée furent anéantis^, et, parmi eux, ceux des Érules qui, avant le combat, avaient passé de leur côté ; pas un des Germains ne retourna dans les demeures de ses pères, à l'exception de cinq hommes qui s'échappèrent on ne sait comment. Gomment ne verrait-on pas dans ce désastre la peine de leurs crimes et la poursuite inévitable d'une puissance supérieure ? Gette innombrable foule des Frangs et des Alamans, et de tous les autres que le hasard leur avait donnés pour alliés dans cette guerre, fut exterminée; du côté des Romains il ne périt que quatre-vingts honunes, qui avaient eu à soutenir le premier choc des ennemis. Dans cette journée se distinguèrent presque tous les