Sic Hœsch. et les mes. mon. gr. 374, venet

4. Gomp. Mithrid., LXIX : βραχών 8<m γένη «αρά τάν Ίβτρον 9j Ροβ6ιηιν 9} tbv ΑΙμον οΙχοΟσιν, χα\ βπι totaSt Βαοτάρναι, xb άλχιμώτβΕΤον οιύτών γένος (peuples alliés de Mithridate en Europe). — Y. infr., XXII, ΔοοΜίν τμ\ Βασταρνών ot πέραν βίσΐ τοΟ Ίστρου

ΑΡΡΠεΝ, fflST. ROM. UV. BLLYRIQUE* 77

est si grand ! Enoore aujourd'hui sont en renom comme habitant une vaste contrée, les Scordisques et les Triballes (U auteur marque ensuite les migrations de

ces peuples.)

lY (0) . Les Autariens, en butte à la colère d'Apollon, tombèrent au dernier degré du malheur : ils avaient porté la guerre à Delphes avec Molistome^ et les Celtes appelés Gimbres. La plupart d'entre eux périrent avant l'entreprise, sous les pluies, les tempêtes, les

coups de foudre qui fondirent sur eux ; ils finirent

par aller habiter chez les Gétes une contrée marécageuse, inhabitée, près des Bastarnes. Quant aux Celtes, le dieu secoua leur terre, abîma leurs villes, et ces maux ne cessèrent point jusqu'à ce que fuyant, eux aussi, leurs demeures propres, ils se jetèrent dans le pays des Illyrii, leurs complices, alors affaiblis par la peste. Ils pillèrent ces contrées ; mais ayant eu euxmêmes leur part du fléau, ils s'enfuirent et portèrent leurs ravages jusqu'à la Pyrènè. Comme ils tournèrent vers l'est, les Romains, qui se souvenaient des guerres que leur avaient faites jadis les Celtes, craignirent que ceux-là de même, franchissant les Alpes, ne se jetassent sur l'Italie ; ils allèrent à la rencontre de cet ennemi avec leurs consuls et furent exterminés en masse ^. Ce désastre des Romains porta dans toute l'Italie la terreur du nom des Celtes, jusqu'à ce que Rome ayant choisi pour commander ses armées Gains Marins qui venait de guerroyer avec vigueur en Libye contre les

1. Le nom de ce chef gaulois ou cimbre ne se trouve pas ailleurs.

2. Tout cela est un peu confus : Appien paraît sauter brusque* ment de rannée«475 de H., 279 av. J.-C, à l'année 649, 105. — Gf, tupr,y épitomé du livre ΟβΙϋφιβ, p. 24-31.

78 ΑΠηίΑΝΟΥ PÛM AIKÛN ΒΙΒΛ. ΙΛΛΥΡΙΚΗ.

έγκρατωζ ππΐολ£(ΐ.ηχ6τα , 'ζώς Κ((Αβρους ένίχων, χαΐ πολύν φένον αΰτων είργάσαντο πολλάχις, &ζ (Juoc itcpi Κελτών λέγοντι είρηταΐ• 01 ίέ, dkaôevEiç τε ή8η γενόμενοι, χαΐ ΐΐάσης γης άποχλει6|χενοι Scà τα ασθενές, ές τα οίχεια έπανηλθον, ιτολλά χαΐ δράοαντες χαΐ ιταθέντες.

ν. Τοιούτον (λέν 8ή τέλος της ασεβείας 6 θεός έπέθη« κεν Ιλλυριοις τε καΐ Κελτοϊς. Ού μήν άιτέσχοντο της Ιεροσυλίας - άλλ' αδθις, Αμα τοις Κελτοΐς, *1>λυριών ο( 2χορ${σχοι μάλιστα, και Μαιδοι χαΐ Δάρδανοι, τήν Μαχε- Sov{av έΐ(έδραμον 6μου χαΐ τήν Ελλάδα, χαΐ πολλά tfiiv Ιερών, χαΐ τα Δελφίχόν έσύλησαν, πολλοίς άποβαλ^ντες 8μως χαι τ^τε. ϊ^ωμαΐοι δ*, ίγοΫτεζ ήδη δεύτερον χαΐ τριαχοστόν * Ιτος άπα της πρώτης ές Κελτους πείρας, χαΐ έζ έχείνου. πολεμουντες αύτοΐς έχ διαστημάτων, έπιστρατεύουσι τοις 'Ιλλυριοΐς έπΙ τήδε τή Ιεροσυλί^:, ηγουμένου Αευχίου Ιχιπίωνος, ήδη των τε Ελλήνων χαΐ Μακεδόνων προστατουντες. Καί φοισι τους μέν περιχώρους ού συμμαχήσαι τοις Ιεροσύλοις, άλλ' έχοντας έγχαταλιπείν τφ Σκιπίωνι άβοηοήτους, μνήμη των δι* Αύταριέας ές πάντας Ιλλυριούς συμπεσέντων - 2κιπ(ωνα δέ 2κορδίσκους μέν διαφθεΐραι, χαΐ εΐ τι λοιπόν αύτων ήν, ές τόν "Ιστρον καΐ τάς νήσους του ποταμού μετοικήσαι φυγίντας