An de R. 696, av. J.-C

3. Par les Celtes il faut entendre ici les Germains. Cette confusion de noms est assez fréquente chez Dion Gassius qui réserve le nom de Γαλάται aux Gaulois proprement dits. —V. pi. bas ch. xl : τα ο' αυτά ταύτα καΐ περ\ των Γαλατών κα\ Κελτών αν τις είπείν ^χοι. V. surtout liv. LUI, ΧΠ : Γαλάται πάντες κ. τ. λ. Κελτών γάρ τίνες, ους οή Γερμανούς καλοϋμεν, πασαν την προς τω Ρήνω Κελτικήν κατασχόντες Γερμανίαν ονομάζεσθαι εποίησαν, κ. τ. λ.

1. Le passage και ες τους φίλους — έγέγραπτο manque dans le Monacensis Ι.

2. Ane. leçon άπ' αυτών ; potentiam de Celtis esse parandam. Bekk. conjecture άπ' αύτης (δόξης); nous adoptons la conjecture de Reiske, άπ' αύτοΰ (πολέμου).

3. Tous les mss. par la confusion d'i avec η, προπηλακηκότος. — Florus, 111, x, 11, dans sa concision voulue, force aussi un peu la note : Quas Ariovisti superbia? Gum legati dicerent : « Veni ad Caesarem ; » — « Quis est autein Caesar? » et « Si vult, veniat, » inquit; et, « Quid ad illum, quid agat nostra Germania? JNum me interpono Romanis? »