Ô% ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ ΜΑΡΙΟΣ, III

καί τινας εξ αυτών άποβαλόντες, εγνο)σαν εις τούμπροσθεν χωρεΐν1, ώς ύπερβαλουντες άοεώς τάς "Αλπεις ■ και συσκεύασα μενο ι , παρήμειβον το στρατόπεδο ν των Ρωμαίων, τότε δή μάλιστα παμπληθεις μήκει και χρόνω της παρόδου φανέντες. Ημέραις γαρ εξ λέγονται τον χάρακα του Μαρίου παραμείψασθαι , συνεχώς όδεύοντες. Έπορεύοντο δε εγγύς, πυνθανόμενοι τών Ρωμαίων μετά γέλωτος, ει τι προς τάς γυναίκας έπιστέλλοιεν ■ αυτοί γαρ εσεσΟαι ταχέως παρ' αύταΐς. Έπεί δε παρήλλαξαν οι βάρβαροι, και προήεσαν, αράς και αυτός έπηκολούθει σχέδην, εγγύς μεν αεί και παρ' αυτούς εκείνους ιδρυόμενος, όχυραίς τε δρώμενος στρατοπεδείαις, και χωρία καρτερά περιβαλλόμενος2, ώστε εν άσφαλεΐ νυκτερεύειν * ούτω δή προϊόντες, έγένοντο προς τοις καλουμένοις r Υοασι Σεξτίοις3 * όθεν έδει πορευθέντας ου πολλήν όοόν, εν ταΐς "Αλπεσιν είναι. Διό δή και Μάριος ενταύθα παρεσκευάζετο μάχεσθαι, και κατέλαβε τω στρατοπέδω τόπον, όχυρόν4 μεν, ύδωρ δε άφθονον ουκ έχοντα, βουλό μένος, ώς φασι, (Wech., ρ. 416.) και τούτω παροξύναι τους στρατιώτας. Πολλών γέ τοι ουσ/εραινόντων και διψήσειν λεγόντων, δείξας τη χειρί ποταμον τίνα ρέοντα πλησίον του βαρβαρικού χάρακος, εκείθεν αύτοίς εφησεν είναι το ποτον ώνιον αίματος. « Τί ούν, εφασαν, ουκ ευθύς ημάς άγεις έπ' αυτούς, εως ύγρόν το αίμα εχομεν; » κακεΐνος ήρεμα τη φωνή, « Πρότερον, είπεν, όχυρωτέον ήμϊν το στρατοπεδον. »