Paris. 1673, προχωρείν

2. Sic le Vatic. et le Vulcob., presque tous les autres προβαλλόμενος, admis par Dœhner.

3. Σεξτιλίοις. H. Estienne qui déclare préférer Σεξτίοις, leçon de quelques mss. et entre autres du Vulcob. et forme ordinaire chez les écrivains latins.

4. Sic le Vatic; presque tous les mss. y compris le Vulcob. ίσχυρόν.

perdu quelques-uns des leurs , ils résolurent de marcher en avant, croyant pouvoir sans danger franchir les Alpes. Leurs bagages rassemblés, ils défilent devant le camp des Romains; et c'est alors surtout que Ton connut leur immense multitude à la longueur de leur passage et au temps [qu'il dura]. Car ils furent six jours, dit-on, à défiler d'une marche continue le long des retranchements de Marius. Ils passaient même tout près, demandant avec des rires si les Romains avaient quelques commissions pour leurs femmes; car bientôt ils seraient auprès d'elles. Quand les barbares furent passés et qu'ils eurent pris les devants, Marius partit lui-même et les suivit pas à pas, se postant toujours près d'eux, dans des campements bien défendus, occupant des positions fortes, afin de passer les nuits en toute sécurité. En avançant ainsi, ils arrivèrent à l'endroit appelé les Eaux de Sextius (Aquœ Sextiœ), d'où ils n'avaient pas grand chemin à faire pour être dans les Alpes. C'est pourquoi Marius fit là ses préparatifs de combat : il prit pour son camp un lieu bien défendu, mais où il n'y avait pas d'eau en abondance, voulant, à ce qu'on dit, irriter même par ce moyen ses soldats ; et de fait, plusieurs étaient mécontents et disaient qu'on aurait soif : lui alors, leur montrant de la main une rivière qui coulait près du camp des barbares, il leur dit que c'était là qu'il fallait aller chercher à boire au prix de leur sang. — « Pourquoi donc, répondirent-ils, ne nous conduis-tu pas tout de suite contre eux, tandis que le sang coule encore clans nos veines? » Et lui, d'une voix calme : « Auparavant, dit-il, il nous faut fortifier notre camp . »

XIX. Οι μέν ούν στρατιώτοα, καίπερ άσχάλλοντες, έπείθοντο ■ της δε θεραπείας τό πλήθος, ούτ' αυτοί ποτον, ούθ' ύποζυγίοις έχοντες, αθρόοι κατέβαιναν επί τον ποταμον , οι μεν άξίνας , οι δε πελέκεις , ένιοι δε και ξίφη και λόγχας άμα ταις ύδρίαις1 άναλαβόντες, ώς και δια μάχης ύδρευσόμενοι. Τούτοις το πρώτον ολίγοι προσιμάγοντο των πολεμίων ' ετυχον γαρ άριστώντες οι πολλοί μετά λουτρον, οί δε έλούοντο. Ρήγνυσι γαρ αυτόθι ναμάτων θερμών πηγαο ο χώρος, και μέρος τι περί ταύτα τους βαρβάρους εύπαθοϋντας και πανηγυρίζοντας ηδονή και θαύματι του τόπου κατέλαβον οί Ρωμαίοι. Προς δε την κραυγήν πλειόνων συντρεχόντων, τψ τε Μαρίω χαλεπον ην έτι τους στρατιώτας έπισχειν περί τών οίκετών δεδιότας, και τών πολεμίων τό μαχιμωτατον μέρος, ύφ' ου προήττηντο Ρωμαίοι μετά Μαλλιού και Καιπίωνος2 πρότερον (Άμβρωνες δ' ώνο^άϊ,οντο , και πλήθος υπέρ τρισμυρίους αυτοί καθ' αυτούς3 ήσαν), άναίξαντες, επί τάς πανοπλίας έχώρουν, τα μεν σώματα πλησμονή βεβαρημένοι, τοις δε φρονήμασι γαύροι και διακεχυμένοι προς τον άκρατον, ουκ άτάκτοις ουδέ μανιώδεσι φερόμενοι δρόμοις, ουδέ άναρθρον άλαλαγμόν ιεντες, άλλα κρούοντες ρυθμώ τα όπλα, και συναλλόμενοι πάντες άμα, τήν αυτών έφθέγγοντο πολλάκις προσηγορίαν, "Αμβρωνες ■ είτε ανακαλούμενοι σφας αυτούς, είτε τους πολεμίους τή προδηλώσει προεκφοβουντες. Τών δέ Ιταλικών πρώτοι καταβαίνοντες έπ' αυτούς Λίγυες, ώς ήκουσαν βοώντων και συνήκαν, άντεφώνουν

1. Sinten., τοις ύδρίοις, leçon du San-Germ. et du Palat. Le Vatic. ύορίαις.

2. Ici, comme plus haut, XVI, les mss. donnent σκηπίωνος et σκιπίωνος, corr. par H. Est.