Reiske αυτούς ριπτούντες

Présentement, il (Julianus) n'avait rien de l'autorité souveraine que la chlamyde : les généraux étaient souverains. Ainsi l'avait voulu celui qui l'avait envoyé; ceux-ci commandaient, et lui, il était sous leurs

ordres Or, il plaisait à ces généraux de dormir;

et cela grandissait nos adversaires, qu'un roi1 arrivé, ils gardassent ce qu'ils avaient auparavant. Et cependant, bien qu'on l'empêchât d'agir, rien que dans ses tournées chez ces peuples pour les voir, — c'est tout ce qui lui était permis, — son nom, sa figure produisirent un tel effet qu'un de ces malheureux depuis si longtemps bloqués, épuisés, s'étant élancé hors de sa ville, prit un barbare qui travaillait la terre près des murs ; un autre en fit autant , puis un troisième encore. Et une attaque nocturne tentée par un grand nombre de jeunes gens fut repoussée par quelques vieillards que leur âge exemptait du service militaire. Ceux-là, apportant des échelles, les avaient dressées contre les portes désertes, — c'était par ce moyen que la plupart des villes avaient été prises ; — ceux-ci s'en aperçoivent, et, se faisant une arme de tout ce qui s'offre à leur vue, ils courent, — leurs pieds ont passé la jeunesse, — ils courent en criant le nom du roi (csesar). Et ces vieillards furent vainqueurs. Des assaillants, les uns sont tués par eux, les autres, se jetant du haut (de leurs échelles), trouvèrent la mort dans cette chute. D'autre part, des jeunes gens, peu habitués auparavant à tant d'audace, font une sortie contre les barbares, qui tournent le dos et s'enfuient,

1. Un césar, un délégué de l'empereur, presque empereur luimême.

1 90 ΛΙΒΑΝΙΟΣ, ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ ΕΙΓ IOYAIANQ.

τραπέντες εφευγον, ο! δε έτρύφων εν ταΐς σφαγαΐς, ούχ ορώντες μεν τον βασιλέα, τω δέ πλησίον αυτών είναι τεθαρρηκότες. 'Έτεροι μετανίστασθαι μέλλοντες έκβαλοντες1 των ψυχών τον φόβον εμενον. Βαρβάροον δέ έκ δασείας ύλης έπιθεμένων τοις έσχάτοις εν τη πορεία της στρατιάς, προς τοσούτον το γράμμα μετέστησεν, ώσθ' οι λυπήσειν έλπίσαντες άπεσφάττοντο ■ και δ κτείνας μάρτυρα του φόνου την του τεΟνεώτος έκόμιζε κεφαλήν ■ και ην τις μισθός έπι τη κεφαλή, και πολλή σπουδή κεφαλήν τεμεΐν ■ τη γαρ επιθυμία του κέρδους δ σοφώτατος εκείνος έκάθηρε τάς ψυχάς της δειλίας * και το λαβείν έθέλειν τολμαν επειθεν. Οί δ' εις τας νήσους, ας δ Ρήνος ποιεί, τών βαρβάρων καταφυγοντες, θήρα τοις νέουσί τε και πλέουσι τών ημετέρων ήσαν, και τοις εκείνων βοσκήμασιν αί πόλεις ε'ΐστιώντο. Και μήν δυοΐν2 πολέοιν ταΐν μεγίσταιν, τήν μεν εύρων μυρίαις προσβολαΐς κεκακωμένην, τήν δ' εναγχος έφόδω μια κεκενωμένην τε και κειμένην, τη μεν yeipa ώρεξεν εις άνάστασιν, και φρουpàv εγκατέστησε * τήν δ' άπειρη κυιαν τοις άπασιν, ώστε και όθεν ου νόμος άναγκασθήναι τραφήναι, παρεμυθήσατο ταΐς άμείνοσι3 τών ελπίδων. Ταύτα δρών τις βασιλεύς μοίρας ου σμικρας βαρβαρικής, ήκεν άπολογίαν τε κομίζων ως ου μεγάλα ήδίκηκε, και σπονδας αιτών, και συμμαχήσειν λέγων. Ώς δέ έδόκει τι λέγειν, σπένδεται βραχύν τίνα χρόνον, ποιών αυτόν έπιεικέστερον τω φοβω τών δευτέρων. Ταυτι μεν ουν και έτι πλείω τούτων τήν χώραν επιών ϊσχυσεν, ούπω του παν δ διανοηθείη πράττειν εις έξουσίαν ήκων. 'Ως δ' άπήλλακτο δ τους πολε-