Gonject. de Schweigh. pour είργάσατο

marche étant augmenté des deux côtés par les cris et par la rencontre des hommes que j'ai dits. Après qu'il eut tué le plus grand nombre des Allobriges et forcé le reste à s'enfuir chez eux, alors le restant des bêtes de somme et des chevaux acheva, non sans peine et sans misère, de sortir de ces pas difficiles; et lui, ayant réuni le plus d'hommes qu'il put à la suite de cette rencontre, il se jeta sur la ville d'où les ennemis étaient partis pour l'attaquer. L'ayant trouvée à peu près déserte, parce que tous les habitants avaient été attirés au dehors par l'appât du butin, il en resta maître. De la prise de cette ville il retira plusieurs avantages et pour le présent et pour l'avenir : pour le moment, il en ramena nombre de chevaux, de bêtes de somme et d'hommes qui lui avaient été pris en même temps; pour l'avenir, il eut du blé, du bétail, de quoi vivre deux ou trois jours; enfin — et cela comprend tout — il inspira assez de crainte pour que, dans la suite, aucune des peuplades voisines des lieux par où il montait n'osât ou ne pût facilement rien tenter contre lui.

LU. S'étant donc retranché1 en cet endroit, il y resta un jour, puis repartit. Les jours suivants, il conduisit sans accident son armée jusqu'à une certaine distance; mais le quatrième, il courut encore de grands dangers. Quelques montagnards, dont les habitations se trouvaient sur son passage, s'étant concertés pour le tromper, vinrent au-devant de lui, des

consternabantur, ut stragem ingentem facerent — 1. Ποιη-

σάμενος τήν παρεμβολήν. C'est une halte avec les précautions nécessaires en pays ennemi. Onosander, VIII : Έν δε tîj τών εχθρών καταστρατοπεδεύων , χάρακα περιβαλλέσθω (ό στρατηγός) καϊ τάφρον, αν εφ' ήμε'ραν μέλλη τήν παρεμβολήν θήσειν

πάσι τοις βαρβάροις έστι σύνθημα φίλιας, καθάπερ το κηρύκειον1 τοις Έλλησιν. Εύλαβώς δε διακείμενος προς τήν τοιαύτην πίστιν, 'Αννίβας έξήτασε φιλοτίμως την έπίνοιαν αυτών και τήν ολην έπιβολήν. Των δε φασκόντων καλώς ειδέναι και τήν της πόλεως άλωσιν και τήν των έγχειρησάντων αυτόν άδικειν2 άπώλειαν, και διασαφούντων Οτι πάρεισι δια ταύτα, βουλόμενοι μήτε ποιήσαι μήτε παθεΐν δυσχερές μηδέν, υπ ισχνού μένων δε και δώσειν εξ αυτών όμηρα, (Cas., ρ. ^06.) πολύν μεν χρόνον ηύλαβειτο και διηπίστει τοις λεγομένοις ' συλλογιζό μένος δε, ως ε ι λάβοι τα προτεινόμενα3, τάχ' αν ίσως ευλαβέστερους και πραότερους ποιήσαι τους παραγεγονότας ■ μή προσδεξάμενος δε, προδήλους εξει πολεμίους αυτούς, συγκατένευσε τοις λεγομένοις και συνυπεκρίθη τίθεσθαι φιλίαν ποος αυτούς. Των δε βαρβάρων τα ομηρα παραδόντων και θρέμμασι χορηγούντων άφθόνως, και καθόλου διδόντων σφας αυτούς εις τάς χείρας άπαρατηρήτως , έπι ποσόν έπίστευσαν οι περί τον Άννίβαν, ώστε και καθηγεμόσιν αύτοΐς χρήσθαι προς τας έξης δυσχωρίας. Προπορευόμενων4 δ' αυτών έπι δύ' ημέρας, συναθροισθέντες οί προειρημένοι και συνακολουθήσαντες επιτίθενται, φάραγγά τίνα δύσβατον και κρημνώδη περαιουμένων αυτών.

LUI. Έν φ καιρώ πάντας άν5 άρδην άπολέσθαι συνέβη