Tite-Liv. XXI, 36 : Occidente jam sidère Vergiliarum quum

pigritia et desperatio in omnium vultu emineret, prsegressus signa AnnibaL in promontorio quodam , unde longe ac late prospectus erat, consistere jussis militibus Italiam ostentat, etc.

3. Tite-Live, ibid. : Ostentat, subjectosque Alpinis montibus

circumpadanos campos, mœniaque eos tum transcendere non ltaliae modo, sed etiam urbis Romanœ

πεδία, και καθόλου της εύνοίας ύπομιμνήσκων της των κατοικούντων αυτά Γαλατών, άμα δε και τον της Ρώμης αυτής τόπον υποδεικνύων, επί ποσόν ευθαρσείς έποίησε τους ανθρώπους. Τή δ' επαύριον, άναζεύξας, ένήρχετο της καταβάσεως. Έν ή πολεμίοις μεν ούκέτι περιέτυχε, πλην των λάθρα κακοποιούντων * υπό δε των τόπων και της χιόνος ου πολλω λείποντας άπέβαλε των κατά τήν άνάβασιν φθαρέντων. Ούσης γαρ στενής και κατωφερους τής καταβάσεως, τής δε χιόνος άδηλον ποιούσης έκάστοις τήν έπίβασιν, παν το παραπεσόν1 τής όδου και σφαλεν έφέρετο κατά των κρημνών. Ου μην άλλα ταύτην μεν ύπέφερον τήν ταλαιπωριαν, ατε συνήθεις οντες ήδη τοις τοιούτοις κακοΐς * άμα δε τω παραγενέσθαι προς τοιούτον τόπον, δν ούτε τοις θηρίοις, ούτε τοις ύποζυγίοις δυνατόν ην παρελθειν δια τήν στενότητα, σχεδόν επί τρία ήμιστάδια τής άπορρώγος2 και προ του μεν ούσης, τότε δε και μάλλον ετι προσφάτως άπερρωγυίας , ενταύθα πάλιν άθυμήσαι και διατραπήναι συνέβη το πλήθος. Το μεν ούν πρώτον έπεβάλετο περιελθεΐν τάς δυσχωρίας δ των Καρχηδονίων στρατηγός * επιγενόμενης δε χιόνος (Cas., ρ. 208.), και ταύτην αδύνατον ποιούσης τήν πορείαν, άπέστη τής επιβολής.