V. supr. XL, p

Πόπλιος δέ σχετλιάζων επί τω γεγονότι παρασπονδήματι, και συλλογισάμενος ότι πάλαι των Κελτών προς αυτούς άλλοτρίως διακειμένων, τούτων έπιγεγονοτων , (Cas., ρ. 220.) πάντας τους πέριξ Γαλατάς συμβήσεται προς τους Καρχηδονίους άπονεύειν, έ'γνω δεΐν εύλαβηθήναι το μέλλον. Διο'περ, επιγενόμενης της νυκτός, υπό τήν έωθινήν άναζεύξας, έποιεΐτο τήν πορείαν ως επί τον Τρεβίαν ποταμόν και τους τούτω συνάπτοντας γ^ωλόφους, πιστεύων τη τε τών τόπων όχυρότητι και τοις παροικούσι τών συμμάχων.

LXV1II. 'Αννίβας δέ τήν άναζυγήν αυτών έπιγνούς, παραυτίκα μεν τους Νομαδικούς ίππεΐς έξαπέστελλε, μετ' ου πολύ δέ τους άλλους * τούτοις δ' εκ ποδός τήν δύναμιν έχων αυτός , είπετο κατόπιν. Οι μέν ούν Νομάδες εις έρημον τήν στρατοπεδείαν έμπεσόντες, ταύτην ένεπίμπρασαν. °0 δέ και σφοδρά συνήνεγκε τοις Ρωμαίοις, ώς, εί'περ ούτοι κατά πόδας άκολουθήσαντες , συνήψαν ταΐς άποσκευαϊς, ποΧΚους αν αυτών υπό τών ιππέων εν τοις έπιπέδοις συνέβη διαφθαρήναι. Νυν δ' οι πλείους2 έφθασαν διαβάντες τον Τρεβίαν ποταμόν * τών δέ καταλειφθέντων επί της ούραγίας οι μέν διεφθάρησαν, οι δέ ζώντες έάλωσαν υπό τών Καρχηδονίων.

1. ύπερ τούτων, conjecture de Schweigh., au lieu de παρά τούτων que donnent tous Jes mss., à l'exception du Bavaricus où manquent ces deux mots. Παρά τούτων pourrait donc bien être une glose d'une mauvaise grécité, au lieu de δια τούτων, par eux; nous l'avons laissée dans le texte en la mettant entre crochets. — Cf. supr. 130, ligne 6.

2. Sic Casaubon; le Vatic, comme le Flor. et le Bavar., νυν δ' ώς πλείους; les autres, νυν δ' ώς, πλείους.

afin de recouvrer [par eux] leurs propres otages, selon leur intention première.

Poplius, indigné de la déloyauté des Celtes, et calculant que, vu leurs sentiments de vieille antipathie, le résultat de cet événement serait de faire pencher vers les Carchèdonies tous les Galates d'alentour, reconnut qu'il fallait ménager l'avenir. En conséquence, la nuit suivante, vers la [veille] du matin, il leva le camp et fit route vers le fleuve Trébias et les collines y attenantes : il comptait sur la force de cette position et sur les alliés de Rome dans le voisinage.

LXVIII. Annibas, ayant connu le départ des Romains, envoie aussitôt ses Nomades et, peu après, le reste de sa cavalerie; il suit lui-même de près avec toute son armée. Les Nomades, ayant trouvé le camp désert, y mirent le feu, et cet accident fut fort heureux pour les Romains, car, si l'ennemi qui les suivait pas à pas eût atteint leurs équipages, il serait arrivé à beaucoup d'entre eux, dans ces plaines, de périr sous les coups de la cavalerie1. Mais, à cette heure, la plupart arrivèrent à temps pour passer le Trébias : de ceux qui avaient été laissés à Γ arrière- garde , les uns furent tués, les autres pris vivants par les Carchèdonies.

Poplius donc, après avoir passé le fleuve susdit,

1. Tite-Live, l. c. : Scipio caedem eam signum defectionis omnium Gallorum esse ratus,....• quanquam gravis adhuc vulnere erat, tamen quarto, vigilia noctis insequentis tacito agmine profectus ad Trebiam fluvium, in loca altiora collesque impeditiores equiti castra movet. Minus, quam ad Ticinum, fefellit; missis que Annibal prirrium Numidis, deinde omni equitatu, turbasset utique novissimum agmen, ni aviditate prsedae in vacua Romana castra devertissent. Ibi dum, etc.

έστρατοπέδευσε περί τους πρώτους Χόλους, και περιλαβών τάφρω καΐ χαράκι τήν παρεμβολήν, άνεδέχετο μέν τον Τιβέριον και τας μετ' εκείνου δυνάμεις * έθεράπευε δ' αύτον επιμελώς, σπουδάζων, ει δύναιτο κοινωνήσαι του μέλλοντος κινδύνου. 'Αννίβας δέ περί τετταράκοντα σταδιους άποσχών των πολέμιων, αύτου κατεστρατοπέδευσε. Το δέ των Κελτών πλήθος το τα πεδία κατοικούν , συνεζηκος1 ταΐς τών Καρχηδονίων έλπίσι, δαψιλώς μεν έχορήγει το στρατόπεδον τοις έπιτηδείοις, ετοιμον δ' ην παντός κοινωνεϊν έργου και κινδύνου τοις περί τον Άννίβαν. Οι δ' εν τη Ρώμη, προσπεπτωκότων τών κατά τήν ίππομαχίαν, έξενίζοντο μεν τω2 το συμβεβηκος είναι παρά τήν προσδοκίαν * ου μήν ήπόρουν γε σκέψεων3 προς το μή δοκεΐν αύτοΐς ήτταν είναι το γεγονός, αλλ' οι μεν ήτιώντο τήν του στρατηγού προπέτειαν, οι δέ τήν τών Κελτών έθελοκάκησιν , στοχαζόμενοι δια της τελευταίας αποστάσεως. Καθόλου δέ τών πεζών στρατοπέδων ακεραίων όντων, ακεραίους είναι διελάμβανον τας υπέρ τών όλων ελπίδας. Ρ/Οθεν και συνάψαντος του Τιβερίου και τών μετ' εκείνου στρατοπέδων, και διαπορευομένων δια της Ρώμης, εξ επιφανείας έδο'ξαζον κριθήσεσθαι τήν μάχην. (Cas., ρ. %%\ .) Άθροισθέντων δέ τών στρατιωτών κατά τον δρκον εις Άρίμινον, άναλαβών αυτούς ό στρατηγός προήγε, σπεύδων συνάψαι τοις περί τον Πό'πλιον. 2υμμίξας δέ και

1. TOUS les mSS. συνεξηκος, le Seul AugUStariUS συνεζηκος, le Reg. Β, συνεξηρκος adopté par Casaubon. Schweigh. écrit συνεστηκός et

propose συνεξεστηκός admis par L. Dindorf. Nous avons retenu la leçon de l'August. : Celtarum multitudo qux Carthaginiensium spe pascebatur ac sustentabatur. On pourrait lire aussi συνεζεκός, confervescens, simul fervefacta ou συνανεξεστηκός, conj. de Schweigh.