An de R. 600, av. J.-C

προακηκοότες , ότι πάρεισιν έπιτάξοντες αύτοΐς λύειν τήν πολιορκίαν, τους μεν άλλους ετι καθορμιζομένους έπελθοντες έκώλυσαν της αναβάσεως * τον δε Φλαμίνιον καταλαβόντες άποβεβηκότα και τάς άποσκευας άποτεθειμένον, τάς μεν αρχάς έκέλευον αυτόν (Cas., ρ. 963.) εκ της χώρας άπολύεσθαι * του δε παρακούοντος , ήρξαντο τα σκεύη διαρπάζειν. Των δε παίδων και απελεύθερων άντιποιουμένων και κωλυόντων, άπεβιάζοντο και προσέφερον τούτοις τας χείρας. Έν φ καιρώ και του Φλαμινίου ^ογβουντος τοις ιδίοις, τουτοΊ μεν κατέτρωσαν, δύω δε των οικετών κατέβαλον, τους δε λοιπούς κατεδίωξαν εις τήν ναυν, ώστε τον Φλαμίνιον, μόγις άποκοψαντα τάπόγαια και τας αγκύρας, διαφυγεΐν τον κίνδυνον. Ούτος μεν αποκομισθείς εις Μασσαλίαν, έθεραπεύετο μετά πάσης επιμελείας. Ή δέ σύγκλητος πυθομένη τα γεγονότα, παραχρήμα τον ενα των υπάτων Κο'ιντον Όπίμιον έξαπέστειλε μετά δυνάμεως, πολεμήσοντα τοις Όξυβίοις και Δεκιήταις.

VIII. Ο δε Κοϊντος, συναθροίσας τας δυνάμεις εις τήν των Πλακεντίνων πόλιν, και ποιησάμενος τήν πο'ρειαν δια των Άπεννίνων όρων, ήκεν εις τους Όξυβίους. 2τρατοπεδεύσας δέ παρά τον "Απρωνα2 ποταμον, άνεδέχετο τους πολεμίους, πυνθανόμενος αυτούς άθροίζεσθαι, και πρόθυμους είναι προς το προκινδυνεύειν. Και προσαγαγών τήν στρατιαν ο Κοϊντος προς τήν Αϊγιτναν, έν ή συνέβη τους

Ι. Le ms. d'Orsini donne ici αίγιαλον : corrigé d'après le mot Λίγιτναν qui se trouve plus bas.