XXIV. Διεληλυθότες δε περί των νήσων των κειμένων

εν τοις προς δυσμάς μέρεσιν, ουκ άνοίκειον είναι νομίζομεν περί των πλησίον της Ευρώπης εθνών βραχέα διελθεϊν, α παραλελοίπαμεν εν ταΐς πρότερον2 βίβλοις. (Rhod., ρ. 303.) Της Κελτικής τοίνυν το παλαιόν, ως φασιν, έδυνάστευσεν επιφανής άνήρ, ώ θυγάτηρ έγένετο τω μεγέθει του σώματος υπερφυής, τή δ' ευπρέπεια πολύ διέχουσα3 τών άλλων. Αύτη δε διά τε τήν του σ(υματος ρώμην καίτήνθαυμαζομένην εύπρέπειαν πεφρονηματισμένη παντός του μνηστεύοντος τον γάμο ν άπηρνεΐτο, νομίζουσα μηδένα τούτων άξιον εαυτής είναι. Κατά δε τήν Ηρακλέους επί Γηρυόνην στρατείαν, καταντήσαντος εις τήν Κελτικήν αυτού και πόλιν Άλησίαν έν ταύτη κτίσαντος, θεασαμένή τον Έρακλέα και θαυμάσασα τήν τε άρετήν αύτου και τήν του σώματος ύπεροχήν4, προσεδέξατο τήν έπιπλοκήν μετά πάσης προθυμίας, συγκατανευσάντων και τών γονέων. Μιγεΐσα δε τω Ήρακλεΐ έγέννησεν υίον όνο-

ι. Sic Goisl., Vindob, Ι, tous les autres ajoutent περί τούτων.