Vindob. Il, καθαγιάζουσι

2. Η. Est. en marge : α'ιχμαλώτοις προς τάς τών θεών τιμάς, ώς Ιερείοις.

Hellénogalates1, qui finalement écrasèrent plusieurs grandes armées de Rome. Ils sont, — c'est une conséquence de leur nature sauvage, — d'une impiété monstrueuse en leurs sacrifices. Ainsi ils gardent les malfaiteurs pendant une période de cinq ans, et puis en l'honneur de leurs dieux ils les empalent et en font des holocaustes en y joignant beaucoup d'autres offrandes, sur d'immenses bûchers préparés tout exprès. Ils se font aussi de leurs prisonniers de guerre des victimes pour honorer leurs dieux. Quelques-uns font le même usage des animaux qu'ils ont pris à la guerre, ils les tuent avec les hommes ou les brûlent, ou les font périr dans d'autres supplices. Quoique leurs femmes soient belles et bien faites, ils ne les recherchent guère ; mais ils ont une passion enragée, monstrueuse pour les plaisirs que donnent les mâles : ainsi d'habitude, dormant à terre sur des peaux de bêtes, ils s'y vautrent entre deux compagnons de lit. Mais ce qu'il y a de plus incroyable, c'est le peu de souci de chacun pour sa dignité personnelle, car ils livrent facilement à d'autres leur corps en sa belle saison2, ne voyant à cela rien de honteux, et tout au contraire, si l'on ne veut pas recevoir les caresses qu'ils offrent, voyant dans ce refus un déshonneur.

XXXIII. Nous avons suffisamment parlé des Celtes; nous allons porter nos recherches chez leurs voisins les Geltibères. Anciennement ces deux peuples, — je

1. Vulg. Gallogrecs. — Sur ces excursions des Gaulois en diverses contrées, V. Polybe, Strab., Tite-Liv. V, 33; Justin. XXIV, 5, et Tausanias X, 19.

2. Strabon insiste moins sur cette dépravation; V. IV, iv, 6, notre t. I, p. 144-145. — Cf. t. IV, Arist., Polit. II, 9, et Athén. XIII, p. 603, a.

κήσαντες1, έτι δ' έπιγαμίας προς αλλήλους συνθεμένοι, δια τήν έπιμιξίαν ταύτης ετυχον2 της προσηγορίας. Δυοιν δ' εθνών άλκίμων μιχθέντων3 και χώρας υποκείμενης αγαθής, (Rhod., ρ. 310.) συνέβη τους Κελτίβηρας έπι πολύ τή δόξη προελθεΐν, και Ρωμαίοις πολλούς χρόνους άντιταξα μένους μόγις4 καταπολεμηθήναι. Δοκούσι δ' ούτοι κατά τους πολέμους ου μόνον ιππείς αγαθούς, άλλα και πεζούς παρέχεσθαι διαφόρους ταίς άλκαΐς και ταΐς καρτερίαις. Φορούσι δ' ούτοι σάγους μέλανας τραχείς και παραπλήσιον έχοντας το έ'ριον ταΐς αιγειαις θριξίν. 'Οπλίζονται δε τίνες των Κελτιβήρων γαλατικοΐς θυρεοϊς κούφοις, τινές δε κυρτίαις5 κυκλοτερέσιν ασπίδων έχούσαις τα μεγέθη, και περί τας κνήμας τριχίνας ειλούσι κνημΐδας, περί δέ τας κεφάλας κράνη χαλκά περιτίθενται φοινικοΐς ήσκημένα λόφοις. Ξίφη δέ αμφίστομα και σιδήρω διαφόρω κεχαλκευμένα φορούσιν, έχοντες σπιθαμιαίας6 παραξιφίδας, α!ς χρώνται κατά τάς εν ταΐς μάχαις συμπλοκάς. "ίδιον δέ τι παρ' αύτοΐς έστι περί τήν των7 άμυντηρίων κατασκευήν ■ ελάσματα γαρ σιδήρου κατακρύπτουσιν εις τήν γήν, και ταύτα έώσι μέχρι αν ότου, δια τον χρόνον του ίου περιφαγόντος το ασθενές του σιδήρου, καταλειφθή το στερεώτατον, εξ ού κατασκευάζουσι διάφορα ξίφη και τάλλα τα προς πόλεμον ανήκοντα. Το δ' ούτω κατασκευασθέν ό'πλον παν