DENYS D HALIC. XIII. LES GAULOIS A ROME

s'étant montré aux Celtes, il les mit en fuite; puis étant tombé sur eux en cette débandade et ce désarroi, il les égorgea comme des moutons.

VII. Les [Romains] réfugiés dans le Capitole y étaient encore assiégés, quand un jeune homme, envoyé par les Romains de la ville des Véientans à ceux qui étaient dans le Capitole , échappa aux Celtes de garde sur ce point , monta [à la citadelle] , et, après avoir dit ce qu'il fallait, s'en retourna à la faveur de la nuit. Le jour venu, un des Celtes, ayant vu ses traces, en parla au roi. Celui-ci convoqua les plus braves [des siens] et leur indiqua l'endroit par où le Romain avait monté ; puis, leur demandant de faire voir la même audace et d'essayer de monter jusqu'à la citadelle, il promit à ceux qui y arriveraient de grandes récompenses. Il s'en offrit un bon nombre, et le roi recommanda aux gardes un profond silence, afin que les Romains, les croyant endormis, se livrassent eux-mêmes au sommeil. Déjà les premiers étaient montés et ils recevaient ceux qui venaient ensuite, afin que, se trouvant plus nombreux, ils pussent égorger les troupes de garde et s'emparer du fort : pas un des hommes ne s'aperçut de rien ; mais des oies sacrées que l'on nourrissait dans le temple de Hêra, criant en même temps et allant au-devant des barbares, dénoncèrent le danger. De là trouble et clameurs; on accourt de toutes parts; on appelle aux armes : mais les Celtes déjà plus nombreux s'avançaient à l'intérieur.

VIII. Alors un de ceux qui avaient eu le pouvoir consulaire, Marcus Mallius, ayant saisi ses armes et

βάροις τον τε πρώτον άναβάντα καΐ κατά της κεφαλής αυτού το ξίφος φέροντα φθάσας παίει κατά του βραχίονος και αποκόπτει τον αγκώνα * και τον επί τούτω πριν [ή] εις χείρας έλθεΐν όρθώ τω θυρεω πατάξας ες το πρόσωπον ανατρέπει και κείμενον άποσφάττει ■ έπειτα τους άλλους τεταραγ μένους ήδη έλαύνων ύπ6 πόδας, ους μεν άπέκτεινεν, ους δε κατά του κρημνού διώκων έζέχεεν. Αντί ταύτης ώοετο τής άριστείας τήν πρέπουσαν τω τότε καιρώ δωρεάν παρά τών κατεχόντων το Καπιτώλιον , οίνου και ζέας το έφήμερον ανδρός εκάστου τροφής1. Περί δε τών εν2 έκείνω τω τόπω τήν φυλακήν εκλιπόντων, καθ' δν άνέβησαν οί Κελτοί, ζητήσεως γενομένης ο τι χρή ποιεΐν, ή μεν βουλή θανάτου απάντων κατεψηφισατο * 6 δε δήμος επιεικέστερος γενόμενος ενός του ήγεμόνοο αυτών ήρκέσθη τή κολάσει. "Ινα δέ φανερός γένοιτο τοις βαρβάροις δ θάνατος αύτου, δεθείς τάς χείρας οπίσω κατά του κρημνού βάλλεται προς αυτούς. 'Εκείνου δε τιμωρηθέντος ουδέν ετι ράθυμον ην τών περί τάς φύλακας, άλλα παννύχιοι διετέλουν άπαντες έγρηγορότες * ώστε τους Κελτούς άπογνόντας δι' απάτης ή κλοπής καθέξειν το φρούριον περί λύτρων διαλέγεσθαι, α τοις βαρβάροις δόντες κομιούνται τον πόλιν3. (Ibid.)

ί. Tite-Live, V, xlvii : Cui univers! selibras farris et quartarios vini ad aedes ejus quae in arce erant, contulerunt. Rem dictu parvam, ceterum inopia fecerat eam argumentum ingens caritatis, etc. — Le ms. Ambr., τροφήν; correct, de Kiessling. — Plut. Camil.

XXVII : συνεισήνεγκαν όσον ημέρας έκαστος έλάμβανεν εις τροφήν, σίτου