POLYBE, LIV. II. PRÉPARATIFS DES ROMAINS

se souvenait d'en avoir autant vu. Les Romains étaient secondés en tout et de toutes parts et avec zèle. Car les habitants de l'Italie, frappés de terreur par l'invasion des Galates, ne se disaient plus qu'ils combattaient pour Rome, ni que cette guerre avait son empire pour objet, mais chacun d'eux pensait que c'étaient euxmêmes, leur propre ville et leur pays que menaçait le danger. Aussi obéissaient-ils avec zèle aux ordres qu'on leur donnait.

XXIV. Afin de montrer clairement par les faits euxmêmes à quel état de choses Annibas osa s'attaquer après ces événements , sur quelle puissance levant un œil téméraire, il alla assez loin dans l'exécution de son projet pour jeter les Romains dans les plus grands hasards, il faudrait dire quels furent leurs armements et l'importance des forces qu'ils avaient alors. Avec les consuls étaient entrées en campagne quatre légions romaines ayant chacune cinq mille deux cents fantassins et trois cents cavaliers. Les alliés qui étaient avec l'un et l'autre faisaient ensemble trente mille fantassins et deux mille cavaliers. Des Sabins et des Tyrrhènes qui en cette occasion vinrent au secours de Rome, il y avait environ quatre mille cavaliers et plus de cinquante mille fantassins. Ces dernières troupes réunies furent postées en avant du côté de la Tyrrhènie, et l'on mit à leur tête un (commandant) à six haches. Les Ombres et les Sarsinates, qui habitent l'Apennin, se rassemblèrent au nombre d'environ vingt mille, et avec eux des Vénètes et des Gonomans vingt mille aussi. On les plaça sur les limites de la Galatie afin que, se jetant sur le pays des Boïes, ils forçassent de revenir ceux qui en étaient sortis. π 6

μένα στρατόπεδα της χώρας ταύτα ην. Έν δε τη Ρ(6μη διέτριβον ήτοιμασμένοι χάριν των συμβαινόντων έν τοις πολέμοις, εφεδρείας έχοντες τάξιν, Ρωμαίων μεν αυτών πεζοί δισμύριοι, μετά δε τούτων ιππείς χίλιοι και πεντακόσιοι, των δε συμμάχων πεζοί μεν τρισμύριοι, δισχίλιοι δ' Ιππείς. Καταγραφαί δε άνηνέχθησαν Λατίνων μεν όκτακισμύριοι πεζοί, πεντακισχίλιοι δ' ιππείς, Σαυνιτών δε πεζοί μέν ίπτακισμύριοι, μετά δε τούτων ιππείς έπτακισχίλιοι, και μην Ίαπύγων και Μεσσαπίων συνάμφω πεζών μέν πέντε μυριάδες, ιππείς δε μύριοι συν έξακισχιλίοις, Λευκανών δε πεζοί (Cas., ρ. 113.) μέν τρισμύριοι, τρισχίλιοι δ' ίππεΐς, Μαρσών δέ και Μαρρουκίνων και Φρεντανών1 , έτι δέ Ούεστίνων , πεζοί μέν δισμύριοι , τετρακισχίλιοι δ' ιππείς. "Ετι γε μην και έν Σικελία και Τάραντι στρατόπεδα δύο παρεφήδρευεν , ών έκάτερον ην ανά τετρακισχιλίους και διακοσίους πεζούς, ιππείς δέ διακόσιους. Ρωμαίων δέ και Καμπάνων ή πληθύς πεζών μέν εις είκοσι και πέντε κατελέχθησαν μυριάδες, ιππέων δέ έπί ταΐς δύο μυριάσιν έπήσαν έτι τρεις χιλιάδες. "Ωστ είναι το κεφάλαιον των μέν προκαθημένων της Ρώμης δυνάμεων πεζοί μέν υπέρ πεντεκαίδεκα μυριάδες, ίππεΐς δέ προς έξακισχιλίους , το δέ σύμπαν πλήθος τών δυναμένων όπλα βαστάζειν, αυτών τε Ρωμαίων και τών συμμάχων, πεζών μέν υπέρ τας έβδομήκοντα μυριάδας, ιππέων δέ εις επτά μυριάδες2. Έφ' ους Αννίβας έλάττους έχων δισμυρίων έπέβαλεν εις τήν Ίταλίαν