POLYBE, LIV. II. DÉFAITE DES INSUBRES

maîtres d'un très riche butin et de dépouilles qui n'étaient pas minces, ils s'en revinrent à Rome.

XXXIV. L'année d'après, les Celtes, ayant envoyé des ambassadeurs au sujet de la paix, s'engageaient à tout faire pour l'obtenir : les consuls élus, M. Glaudius et Gn. Cornélius, mirent tous leurs soins à empêcher que cette paix ne leur fût accordée. Après cet échec, les Celtes, décidés à mettre à l'épreuve leurs dernières espérances, se hâtèrent de prendre à leur solde chez les Galates Gœsates des bords du Rhodan environ trente mille hommes. Ayant reçu ces troupes, ils les tinrent prêtes et attendirent l'arrivée des ennemis. Les généraux des Romains, la belle saison venue, ayant repris leurs troupes, les menèrent dans le pays des Insombres. Arrivés près de la ville d'Acherres qui est située entre le Pade et les monts Alpins, ils dressent là leur camp et en font le siège. Les Insombres, ne pouvant la secourir, parce que l'ennemi avait occupé les bonnes positions, mais désirant en faire lever le siège, jettent au delà du Pade une partie de leur armée, entrent dans le pays des Andres et assiègent la ville appelée Clastidium1. Le fait arrive aux oreilles des généraux, et M. Glaudius, prenant avec lui la cavalerie et quelque infanterie, s'empresse et vole au secours des assiégés. Les Celtes, informés de la présence de leurs adversaires, lèvent le siège, courent au-devant d'eux et se mettent en bataille. Les Romains avec leur seule cavalerie

1. Les anciennes éditt. de Plutarque. Marcell. VI, donnaient Kaπίδιον, faute depuis longtemps corrigée. — Tite-Live, XXXII, xxix, place en Ligurie cette ville des Andes, ce qui n'implique pas contradiction, les limites de ces diverses contrées ayant toujours été assez incertaines, et les Andes ayant complètement disparu, comme la plupart de ces anciens peuples celtes, après la soumis-

μαίων αύτοΐς τοις ιππευσιν εξ εφόδου τολμηρώς σφίσι προσπεσόντων, τάς ρ.εν αρχάς άντειχον * μετά δε ταύτα περιισταμένων και κατά νώτου και κατά κέρας, δυσχρηστούμενοιτη μάχη, τέλος έτράπησαν υπ' αυτών των ιππέων. Και πολλοί μεν εις τον ποταμον έμπεσόντες ύπο του ρεύματος διεφθάρησαν, οι δε πλείους ύπο των πολεμίων κατεκοπησαν. "Ελαβον δε και τάς Άχέρρας οι Ρωμαίοι σίτου γεμούσας, έκχωρησάντων ειςτοΜεδιόλανον1 των Γαλατών, οσπερ έστι κυριώτατος τόπος της των Ίνσόμβρων χώρας. Οίς εκ ποδός επακολουθήσαντος του Γναΐου, και προσβαλόντος άφνω προς το Μεδιό'λανον, το μεν πρώτον ήσυχίαν έ'σχον * απολυομένου δ' αυτού πάλιν εις τας Άχέρρας, έπεξελθό'ντες και της ούραγίας άψάμενοι θρασέως, ιζοΚΚους μέν νεκρούς εποίησαν, μέρος δέ τι και φυγείν αυτών ήνάγκασαν, εως ό Γνάιος άνακαλεσάμενος τους εκ της πρωτοπορείας παρώρμησε στήναι και συμβαλεΐν τοις πολεμίοις. Οι μέν ούν Ρωμαίοι , πειθαρχήσαντες τω στρατηγώ , διεμάχοντο προς τους επικειμένους εύρώστως. Οι δέ Κελτοί, δια το παρόν ευτύχημα μείναντες έπι tzogov ευθαρσώς, μετ' ου πολύ τραπέντες εφευγον εις τάς παρωρείας. eO δέ Γνάιος επακολουθήσας την τε χώραν έπόρθει και το Μεδιό'λανον2 ειλε κατά κράτος. Ού συμβαίνοντος, οι προεστώτες τών Ίνσομβρων, άπογνοντες τάς της σωτηρίας ελπίδας, πάντα τα καθ' αυτούς επέτρεψαν τοις Ρωμαίοις.

XXXV. 'Ο μέν ουν προς τους Κελτούς πόλεμος τοιούτον Ισχε τό τέλος , κατά μέν τήν άπόνοιαν και τόλμαν τών