Ἔν ἄλλῃ τινὶ “πόλει τῶν θνητῶν εὖτ τυχέστατος ef js

petro ὁ Γεζίο, Φαιδρό ὄτερος ἀνὴρ αὐτοῦ δὲν ὑπῆρχεν £! L ! An , - ’ οἰκουμένην" ἀλλε ΕΝ ληλα ἧσαν τὰ συμπόσια ἐν, τῇ, οἰκίᾳ , , -»

του χοροὶ χαὶ ἄσματα ἀχαταπαύστως ἀντήχουν ἐν «αὐτῇ -- , s ” Ψ ’ e -" ΄ μἴμοι, παράσιτοι, ὀρχηστρίδες ἔζων αὐτόθι διαρχῶς, καὶ ὁ O7 29 S ! ASS 204 ne ΑΝ Ὁ “ον εὐδαίμων οἰκοδεσπότης οὐδέποτε ἐβεάθη θρηνῶν ἢ μελαγχοὶ ὧν, LA cd ὃ LA 5 LE \ ) pus «JE Ν; 1) se Ἄν δὲ » 5 7 ἐξοδεύων ἀφειδῶς τὰ πλούτη ἅτινα χατέλιπεν αὐτῷ ἀτεχνός τις θεῖός του.

[a nid LU € CPE 5" 48. Τῷ ὄντι ὅτε ἐπλησίασαν εἰς τὴν κατοικίαν τοῦ Γεζίδ, ” Ώ Α » U A , = \ AN ἤχουσαν βοὴν ὀργάνων χαὶ ἠχηρῶν γελώτων. Τράπεζα μὲ πολυ- Ci CES Ver 0] Ἢ ποίκιλα ἐδέσματα᾽ ἦτο ἐστρωμένη εἰς τὸ μέσον τῆς στοᾶς" πολυ- 3 , ei 1 > ὍΚΝ ΓΝ 2 πληθεῖς οἰκέται neptoyovro χομίζοντες ἐπὶ παροψίδων γλυχί- 9 \ , ς | ἧλος 7 σματα ἐχλεχτὸ χαὶ ἀγαψυχτικὰ ποτά. Ὃ εὐδαίμων Γεζὶδ ἐν τῷ μέσῳ εὐθύμου ὁμίλου φίλων ὑπεδέχθη τοὺς Re πάνυ 16 ἡγως ὶ 4 Οἱ ς. τοὺς νά“) © VO y ῃ. “' τῇ ἁδροφρόνως χαὶ LT ὡς, τοὺς ἠνάγχασε νὰ xaficwst εἰς τὴν Dre τράπεζάν του χαὶ νὰ εὐθυμήσωσ: ἐπὶ os ὥρας. Tosn δὲ ἦτ PT Ξσ ΣΆ τῷ τοῦ οἰκοδεσπότου ἣ ἄδολος γαλήνη χαὶ ἡ φαιδρότης, ὥστε οἱ \ ad , el ἀπεσταλμένοι μετὰ χαρᾶς ἐπίστευσαν ὅτι ἔφθχσαν : εἰς τὸ τέρμα - «2» et k 4 \ 5 !

τῆς ὁδοιπορίας των, χαὶ ὁτι εὖρον τὸν ἀνεύρετον φοίνικα, ἕνα RUN Sas ae eue ἄνθρωπον δηλαδὴ ἀληθῶς εὐτυχῆ.

ς ἘΠ = p € » τ >. I 49. ᾿Αλλ᾽ ὁποία ὑπῆρξεν ἡ ἔχπληξίς τῶν, ὅτε μετὰ τὸ γεῦμα ΄ , = , \ " CES ͵ ὁ οἰκοδεσπότης προσεχάλεσεν αὐτοὺς εἰς ἰδιαίτερον θάλαμον καὶ - \ 3 NS - »

γεν, ἀπειθῶν εἰς τὴν πρόσχλησιν τοῦ χραταιοτάτου Καλίφου! € »ν ex LEA ᾿ O θεῖός του, πλούσιος ἀλλὰ χακότροπος, καὶ Rips s LA » L/2 διανύδας βίον eo χαὶ ἔοη μον; ὍΣ κατὰ τὴν στιγμὴν τοῦ θανάτου του τὴν σχληρὰν ἰδιοτροπίαν νὰ καταλίπῃ μὲν εἰς αὐτὸν \ C4 τὴν περιουσίαν του, ἀλλ᾽ ὑπὸ τὸν ῥητὸν ὅρον νὰ εἶναι πάντοτε NT A \ ol = 9 ! 3. ᾽ὔ ( »

φαιδρὸς καὶ νὰ εὐθυμῇ ἀδιαχόπως. Ἂν μίαν ὥραν ἤθελε way LR Ne : € - » « δαχρύων, Οὀύσθυμος ἁπλῷς ἔστω, ἡ περιουσία θὰ περιήρχετο

été: due ts cou à:

Mais Omar, l'heureux époux, ne partageait pas cette opinion dithyrambique sur sa charmante épouse. Il fut forcé d'avouer aux envoyés que la perle, la rose, la reine, était une

. femme acariâtre et haulaine.... Omar n'était qu'une simple

unité dans l’interminable martyrologe des époux, rien de plus.

47. Dans une autre ville, c'était Yezid qu'on considérait comme le plus heureux mortel. Il n’y avait pas sur terre d'homme plus gai que lui; dans sa maison les banquels succédaient aux banquets; on y entendait incessamment le bruit des danses et des chants: des mimes, des parasites, des danseuses y vivaient continuellement; jamais on n'avait vu le maître pleurer, ni même s’attrister; 1] dépensait sans compter les richesses que lui avait laissées un oncle sans enfants.

48. En effet, quand ils approchèrent de la maison de Yezid, ils perçurent un bruit d'instruments et des éclats de rire. Une table couverte de mets variés était dressée au milieu du portique, une foule de serviteurs allaient et venaient portant sur des assiettes des friandises choisies et des breuvages rafraîchissants. L'heureux Yediz, au milieu d’une troupe joyeuse d'amis, accueillit les envoyés très gracieusement et très cordialement, il les força de s'asseoir à sa table et de se récréer durant de longues heures. Telle était la pure sérénité et la gaieté du maître de maison, que les envoyés tout joyeux crurent qu'ils étaient arrivés au terme de leur voyage, et qu'ils avaient enfin trouvé l'introuvable phénix : un homme vraiment heureux.

Mais quelle fut leur surprise, quand, après le repas, le maître de maison les invita à passer dans une chambre à part et là leur révéla la vérité, pour ne pas paraître, dit-il, désobéir à l’ordre du tout-puissant calife! Son oncle, homme riche, mais méchant et misanthrope, après avoir passé une vie solitaire et sans affection, avait eu, à l'heure de sa mort, le cruel caprice de lui laisser, il est vrai, sa fortune, mais sous la condition expresse qu'il serait toujours gai et s’amuserait sans trêve. Si, un seul instant, on le voyait pleurer, ou même simplement s'attrister, la fortune devait passer à

ἄλλους συγγενεῖς. “ἕνεκα τούτου διαρχὴς AATATROTE LT. ἐνηργεῖτο ὑπὸ τῶν συγγενῶν, οἵτινες εἶχον ὁ ἀδιαλείπτως τὰ ὄμματα προσι,λωμένα ἐπὶ τῆς μορφῆς τοῦ, χαραδοκοῦντες νὰ hr τὸ μειδίαικα ἐξαλειφόμενον ἐχ τῶν “ειλέο ων του καὶ τοὺς ὀφθαλμούς του

Le 1 3 - A υγραινομένους EX τῆς λύπης.

“Ὁ 9 \ Le " ͵ LE Ἂ , LE: ΄ 50. — Eïva ἀγὼν χα γῆν ἐξηχολούθησε λέγων ὁ 1 1 ΓΕ 5 - Le U \ ς Pr) Πρ τος Πολλάκις ἐνῳ αϊμᾶάσσουσι τὰ σπλαΎγνα μου εἶχα, 5 Û i 17 ϊ ? i 4 2 ? \ " = - Ava eus | TUÉYVOS νὰ φέρω εἰς τὴν μορφήν μου τὸ προσωπεῖον τῆς A M \ 25. “, προς, ἐγῷ ἐπ TUPIYYOUTLY Re ΕΓΩδῚ TO! φύχι χοαι ἜΛΊΟΣΙ οονες,

LA τὸ στόμα μου εἶναι ἢ A EE νὰ PEPT: τὸν p.02 φασὶ TU.0Y τον

+ , « Re ‘H λύπη τὴν ὁποίαν pot € εἰναι ἀπηγορευμένον ν᾿. “ EN 1’ 9 ῃ sr \ Ez0n AG ὥσω, χρύπτεται εἰς τὰ βάθη τῆς Ro χαὶ, UTOTAURTEL τὸν LA τ r

OELC ἀπογοητεύ σεως ἀπῆλθον οἱ ἀπεσ σταλμένοι, πεισθέντες πλέον περὶ τῆς ue ἀποτυχίας τῆς ἀποστολῆς των. Οὐχ ATTOY 7 περι ἤλθον πολλὰς ἔτι πόλεις καὶ κώμας ματαίως ἀναζητοῦ) τες τὸν ἀγύπαρκτον εὐτυ’ χὴ ἄνθρωπον. Οἱ ὑποῦδειχνυό-

4 e ” nn.) F πᾶσαν ἐπιφάνειαν εὐτυχίας. Ο ἐνόοζος χαὶ Res πολεμι- La! " ! 3 ς " \ ᾿ ! LA GTA εἶχεν νον λεπρὸν. [9] πολύμαθὴς. φιλόσοφος ὠδύρε το οιότ'

22 -- ! Lé τὸ ἔργον τῶν πολυετῶν του χόπων, ἡ ἀχριδὴς nee τῶν | Ξ ἀστέρων τοῦ οὐρανοῦ, χατεστράφη͵ ὑπὸ τῶν ποντιχῶν. Ὃ πλού- + LA - ΄ σιος χτηματίας καὶ γεωπόνος εἶχε σύζυγον στεῖραν, à δὲ »» 5 LA 5 ! , ιν - x ἔξοχας ἰατρὸς ἔπ τασχεν ἐχ τοιαύτης κωφώσεως, ὥστε πολλοὺς À » ! 5 \ » ἢ 1! ΠΩ ] , . DE πελάτας ἔπεμψεν εἰς τὴν ir ας διότι ἀλλ᾽ ἀντ᾽ ἄλλων

3. συν “« 9 ! A , ϑ ὦ τὺ F5 52. Θυδεὶς To εὐχαριστημένας χατὰ πάντα" οὐδεὶς ἧτο

? 4 LAET ! ! 3 - \ A A εὐτυχής. Où ἀπεσταλμένοι ἐπέστρεφον ἀθυ μοῦντες καὶ κατὰ τὴν

" «ἢ » ! IN] - ns + , ἐπιστροφὴν διενυχτέρευσαν εἴς τινα χώμην, δι᾽ ἧς δὲν εἶχον πρό-

DATA € Fr ! ? 4 \ ΕΝ , \ €00Y διέλθει. O φιλοξενήσας αὐτοὺς ποοεστὼς του χωρίου χατὰ

PJ TA APT" À