CAPUT IL

De Avcentibus οἱ Spiritibus.

Tres habet vernacula hæc Graecorum lingua ut literalis

(P. 15) accentus, acutum videlicet ut λόγος, gruvem ut zu, et 5 tandem eircumflexum ut zu.

Loci accentuum sunt quatuor, ultima, penultima, anteponultima, et præantepenultima. Ultima tres recipit accentus, non quidem omnes simul cum una dictio unius tantum sit capax accentus, sed potest vel acutum, vel gravem, vel cir-

ω cumflexum, prout ratio exigit, suscipere.

Accentum gravem habent omnia monosyllaba ut τὶς, νὰ, δα, etc. Item adverbia in +, quæ derivantur ab adverbiis græcoliteralis linguæ in à; cireumflexe, ut cogz docte, À σονῶς, «ax bene, à 22)5:, et hujusmodi plura. Nomina etiam neutra dis-

15 8vIlaba in 4, ut κεοὶ cera, voovi corpus, et alia.

Accentum circumflexum suscipiunt genitivi tam singulares, quam plurales, in quorum recti ultima ac(P. 16)centus est vel acutus, vel gravis, vel circumflexus, ut 0co; Deus, θεοῦ, vw, honor, τιμῆς, Y, αρεταῖς virtutes, τῶν αρετῶν. Eundem ob-

s) Servant accentum accusativi plurales nominum secundæ declinationis, et omnia verba circumflexa.

Penultima etiam duos admittit accentus acutum videlicet et cireumflexum : hunc suscipit cum penultima est naturá longa, et ultima brevis in dictionibus plerunque dissyllabis,

i5 ut μοῦσα, θαῦμα, etc. item in iis, quæ terminantur in ovzs, ut αἰῶνας S@CUTUM, a, ὤνας certamen, et in participiis verborum circumflexorum, ut χτυπῶντας verberans, αγαπῶντας amans, et sic de reliquis.

Acutum vero requirit cum utraque est vel brevis, vel

3) longa, ut λόγος verbum, γώρχις urbes, vel longa per appositionem, ut (άῤῥος fiducia. Omnia neutra plurisyllaba in «, habent accentum (P. 17) acutum in penultima, ut παιγνίδι ludus, ἀνλρωπακι homunculus. Item omnia plurisyllaba cujuscunque sint generis, dummodo habeant ultimam longam

3; acuuntur in penultima, sicuti et omnia verba quæ non sunt circumflexa, ut ὀννατώνο corroboro, σταλερώνω confirmo, et alia.

Antepenultima duntaxat acuitur, si ultima fuerit brevis, ut ἄνλρωπος lomo. Ceterum nonnulli et recentioribus Græcis

1, non solent respicere ad ultimam syllabam, sed Latinorum

more habita ratione quantitatis penultimæ, antepenultimam acuunt si penultima fuerit brevis, ut ἁγιώτατη sanctissima pro ἁγιωτάτη, ἄδικους injustos pro ἀθίκους, etc. Melius tamen videtur et elegantius regulas accentuum observare literalis grammaticæ, ad quam velim confugias.

Præantepenultima vero acutum agnoscit et circumflexum, acutum (P. 18) quidem in iis, quorum penultima est in «x, ut ἀναγκάλλιασις exultatio, ἐνύχτιασεν nox facta, est, quasi ια, unicam efficiat syllabam, et in προπαροξυτόνοι, quibus additur particula νε, ut κάαμετε, χάμετενε facitis : circumflexum autem in 1 iis quorum penultima circumflectitur, et iis additur articulus cum particula νε, ut εἰδατονε vidi illud.

Jam spiritus in hac ipsa lingua iidem penitus sunt qui in græca literali, lenis videlicet, et asper, iisque eodem modo in utraque lingua utendum est. Quare non parum sumet uti- 15 litatis, et commodi tam in orthographia, quam in nominum declinatione, inflexionéque verborum is, Qui grainmaticam græcam apprimè calluerit.