CAPUT V

De Pronomine.

Ῥποπονινα dividi solent in primitiva, possessiva, demon- ss strativa, relativa, composita, interrogativa, et infinita.

Primitiva sunt tria, ἐγὼ prim» persons : ἐσὺ {u, Secundz persons; τοῦ sui, tertiæ persons. Hæc autem sic flectuntur.

28 PORTII

Sing. Nom. εγὼ ego.

Gen. poo mei, et mihi. Acc. é£u£yx vel μὲ me.

Plur. Nom. ἐμεῖς nos.

5 Gen. ἐἑμῶν et ἐμᾶς mostrum vel nobis.

Acc. ἐμᾶς νε] μᾶς nos.

Sing. Nom. cv tu.

Gen. σοῦ tui et tibi.

Acc. ῥἐτένα vel oc te.

10 (P. 56) Plur. No. ἐσεῖς VOS.

Gen. ἐσᾶς vel σᾶς vestrum et vobis.

Acc. ἐσᾶς vel σᾶς vos.

Sing. Gen. τοῦ sui vel sibi.

Acc. 1680.

45 Plur. Gen. τῶν suorum vel sibi ipsis.

ACC. cov; SUOS.

Ubi adverte duo priora primitiva habere genitivum pluralem similem accusativo; posterius vero carere utroque nominativo, atque hac omnia tria privari vocativo. Item accusa-

«0 tivum τὸν, quum postponitur alicui verbo assumere :, ut εἴδατον vidi illum, εἴδατονε.

Possessiva sunt sex, ἐ)ιιόσμου, ἐδικήμου, ἐδικόμου, meus, mea, meum : ἐδικόσσου, ἐδικήσου, ἐδικόσου tuus, tua, tuum: ἐδιιόστου, ἐδικήτου, ἐδικότου SUUS, δα, SUUM : ἐδικόστου quum ad fce-

:; minina tantum refertur assumit non ineleganter pro του, της, Videlicet ἐδιχόστης, εδικήτης, ἐδικότης, non solum in singulari, sed (P. 57) etiam in pluraliéduxóguas, ἐδιχήμας, doux; noster, nostra, nostrum : ἐδικόσσα:, ἐλικήσας, ἐλικόσας vester, vestra, vestrum : ἐδικόστων, ἐδικήτων, ἐλικότων vel ἐδιχόστους, &ui-

30 τους, ἐδικότους €0rum, earum, eorum. Horum masculina, et neutra ad tertiam pertinent declinationem, foeminina vero ad Secundam, et µου, σου, του, µας, σας, των et τους, remanent immutata in omnibus obliquis, ut ἐδιχόσμου, ἐδικαῦμου, ἐδιχόνμου, etc. Dicitur etiam éCwósuov,' δικήµου, δικόµου, ablata e, si præ-

3; cipue preecedat vocalis, vel diphthongus, ut εἶναι δικόµου τὸ χαρτι, liber est meus.

Demonstrativa sunt duo, τοῦτος vel ἐτοῦτος hic, ἐκεῖνς vel χεῖνος ille, tertiæ declinationis, quarum fœminina τούτη h&c, et εκείνη illa, secundae ; et neutra τοῦτο, et ἐχεῖνο hoc, et illud

# tertiæ. Animadvertas rogo, genitivum singularem et pluralem juxta regulam non debere circumftlecti, cireumfle(P. 58)cti

tamen apud quosdam vel additione alicujus syllabæ, ut fit in genitivo singulari τούτου Aujus, τουτουνοῦ, τούτης, rournvis, et in plurali τούτων horum, couzow ; vel sine ulla additione, ut quum dicunt ἐχεινοῦ pro éxeivou, ἐκεινῆς pro ἐχείνης, et ἐκεινῶν pro ἐχείνων.

Relativa quatuor enumerari possunt αυτὸς, αὐτὴ, «vro ἔρδο, ipsa, ipsum, quod interdum sumitur pro £y», ἐσν et exeivos : ἔποιος, ἔποιχ, ὅποιον, vol ἔγοιος, Éyoux, ὅγοιον quicunque, queæcunque, quodcunque : ὁποῖος, ὁποῖα, Onoicy Qui, qua, quod, et correspondet articulo literali ὃς, 7, 0 et ἔστις quisquis, cujus genitivus ὄτωος, accusat. ὅτια, et non plus ultrà.

Ex relativo αὐτὸς, αὐτὴ, αὐτὸ deducuntur composita tria. Prime persone ἁπατόσμου vel ἁατόσμου eo ipse, αἀτήμον vel ἁπατήμου, ego ipsa. Secundæ personæ ἁπατόσσου vel ἀτόσσου iu ipse, ἁπατήσου tu ipsa : et tertie personæ (P.59) ἁπατόστου vel ἀτόστου Se 2pse, ἁπατήτου vel ἁπατήτης 56 ipsa.

Hec pronomina solum habent utriusque numeri rectum, obliquis carent, et genere neutro, verum id tantum admittit tertia persona, cum reperiatur ἁπατότου et ἁπατάτα. Cæteri casus desumi debent à sequentibus. Et quidem prim: persona. |

Sing. Gen. ἐμαυτοῦμου met ipsius.

ACC. ἐμαμτένμου Me ipsum.

Plur. Gen. ἐμαυτοῦμας nostrum ipsorum.

ACC. ἐμαυτόνμας mos {ρδοδ.

Secundae persona.

Sing. Gen. ἐμαντοῦσου fui ipsius.

Acc. ἐμαυτόνσου Le ipsum.

Plur. Gen. ἐμαυτοῦσας vestrum ipsorum.

ACC. ἐμαντόνσας VOS $psos.

Tertiæ verd persons.

Sing. (Gen. ἐμαυτοῦτου sui ipsius.

Acc. ἐμκχυτόντου Se ipsum.

Plur. Gen. ἐμαυτοῦτους vel éuavroëruv.

Acc. ἐμαυτόντους Vel ἐμαντόντων.

(P.60) Nota hujusmodi pronomina primæ, et secundæ personæ communia esse maribus ac foeminis immutato pronomine µου et σου : tertiæ vero non item, cum pro του foeminina Sibi adsciscant της, ut τοῦ ἐμχυτοῦτης, et τὸν ἑμαυτόντης, atque

pm»

30 PORTII

id tantum fieri debet in singulari, nam in plurali utriusque generis nomina omnino conveniunt.

Interrogativa pronomina sunt haec τὶς quis et qua, communis generis: ri quid? neutrius ποῖο vel mot; quis saut qualis? omnis generis ita ut fcemininum exeat in a, ut ποῖα QUO ? et neutrum in ον, ut ποῖον, quale? de flexione ποῖος, nulla potest esse difficultas, ideo ponemus tantummodo declinationem τὶς et «i.

Masc. et Fœm.

ιο Séng. N. ris quis et quæ? Plur. N. rives qui? G. τίνος G. τίνων À. τίνα À τήας.

(5. 61) - Neut.

Sing. Nom. τὶ quid?

45 Gen. τίνος Acc. rti.

Neutrum plurali caret, pro quo usurpatur ποῖα, ut ποῖα πραγpara qua res? Differt τις à τοὰς non tantum syllabis in recto, et in obliquis accentu, cum τωὰς habeat genitivum ro, et ac-

s) cusativum rox, verum etiam significatione, nam cruz; significat aliquem, vel nullum, nec est interrogativum, ut «is.

A pronomine ποῖος derivatur κάποιος, χάποια, χάποιον aliquis : ἔποιος vel ὅγοιος quisquis, et à τις ὅστις quicunque, quæ retinent suorum, ut ita dicam, parentum declinationem.

:3 Demum tria sunt pronomina que dicuntur infinita, δεῖνα talis et tale, omnis generis. gen. deivoz. acc. dx, caeteris ca- Tet. τέτοιος, τέτοια, τέτοιον lalis, et ταδεποιὸς, ταδεποιὰ, ταδεποιὸ talis (Ρ. 62) et fale, atque hæc declinantur integré per omnes casus et numeros, masculina quidem et neutra juxta tertiae,

30 foeminina vero juxta secundæ declinationis modos, ac formam.

Illud observatione dignum hoc loco censui μοῦ, σοῦ, τοῦ, μὲ, σὲ, τὸν, τῶν, τῆς et τοὺς: enclyticas appellari voces, quod vel proprium amittant accentum, vel illum ad præeuntem, ac præ-

3; cedentem syllabam remittant. Hoc autem tribus modis, ut plurimum potest contingere.

Primo si antepenultima præcedentis dictionis acuatur, vel penultima accentum habeat circumflexum, ut τὰ »piuat& µου peccata mea, ἡ Μοῦσα σου Musa tua, τὰ λόγια του verba sua, etc.

4 — SecundoSsi vox antecedens enclyticam accentum habeat acutum in penultima, vel gravem in ultima, pronomina illa peni-

tus quidem(P.63) suum deponunt accentum, at gravis transit in acutum, ut ó λόγος του verbum suwm, τὸ πουλίµου avis mea: circumflexus tamen remanet immutatus, ut κινῶ cc moveo te : idem præstatur si ultima prioris vocis acuatur.

Tertio et ultimo usus obtinuit in enclyticis pronominibus ; suum ipsorum accentum retinere, quando præpositionibus conjunguntur, vel conjunctionibus disjunctivis, ut διὰ σὲ propter te, non διά σε, et ñ μὲ σκοτώνω ἡ σέ ἐλευθερώνω vel me occido, vel te libero, et similia.

CAPUT VI. 10 De Verbis.

Ur facile est hodiernae Grecs lingue Verborum conjugationes exponere, cum multiplicem illam tot temporum, modorümque respuerit distinctionem, ita quoque (P. 64) perarduum esse constat eadem in certas distribuere classes, certísque 5 sedibus collocare, tam ob defectum futuri, quam propter diversam finalium characteristicarum varietatem, ne dicam corruptionem. Ceterum antequam ad istam terminationum farraginem deveniamus, non abs re videbitur nonnulla præmittere, quæ ad faciliorem Verborum notitiam requiruntur. so

Verba igitur omnia vel sunt activa, quorum nota est o, et formant passiva in µαι, vel passiva ab activis deducta, vel neutra qux desinunt in «e, sed nullum efficiunt passivum in µαι, vel demum deponentia, quæ vocem ac sonum habent passivum, at significationem activam; rejiciantur ss ergo ab hac lingua verba communia, seu, ut Grammatici loquuntur, media. Sunt etiam alia verba quas dicuntur impersonalia, non (P. 65) quod nullius sint persons, cum efferantur in tertia persona; sed quod ad nullam certam, et determinatam personam referantur, ut quum dicimus πρέπει νὰ 30 ἀκολουθήσωμεν τὴν ἀρετὴν, καὶ νὰ ἀφήσωμεν τὴν χακίαν Oportet ut virtutem sequamur , vititmque relinquamus, illud "pere: nullam habet personam, quam certo et definite respiciat.

Dividuntur supradicta verba duas in partes, quarum una ss nuncupatur barytonorum, altera circumflexorum, verba nanque in ut, nec per somnium quidem vidit unquam praesens Grecia. Utraque verba duos habent, ut nomina, numeros singularem et pluralem, tres personas, quinque tempora,

32 PORTII

quorum tria sunt simplicia Præsens, Imperfectum, et Perfectum, duo vero composita, Plusquam-perfectum, et Futurum, modos item quinque Indicativum, (P. 66) Imperativum, : Optativum, Subjunctivum, et Participium. Carent Infinitivo s pro quo utuntur Subjunctivo. Verba quc vulgo appellantur auxiliaria, quibus supradicta illa tempora composita exprimuntur duo precipue sunt θέλω volo, et ἔχω habeo, hoc quidem utimur ad exprimendum Plusquam-perfectum, illo vero Futurum et præsens Optativi, per suum Imperfectum 10 ἤθελα vellem.

Jam barvtonorum Conjugationes tradamus, quarum numerus à varia Perfecti, seu aoristi terminatione colligi debet. Cum igitur Perfectum modo exeat in φα, modo in £a, et cx, modo in quatuor liquidas À, u, v, o, pro hujusmodi

is quadripartita Perfecti desitione, quatuor etiam nos barytonorum conjugationes instituemus.

Prima est in (o, βγω, πω, qu, et cro, ut αλείθω ungo, νίόγω lavo, λάμπω (P. 67) fulgeo, γράφω scribo, ἀνάφτω accendo, perfectum habet in dz, ut ἄλεψα unti, ἔνιψα

ο lavavi, ἔλαυψα affulsi, ἔγραψα scripsi, ἄναψα accendi. Ad hane conjugationem revocari possunt verba in eu» vel εὔχω et πώγω, ut βασιλεύω vel βασιλεύγω regno, et σκηύγω inclino, quorum perfectum apud quosdam Græcos exit in ja, ut εδασί- Asa pro εξασίλευσα regnavi, et ἔσκνψα inclinavi, fortassis .

>; Similitudo soni ευσα et ex, eos in hujusmodi mutationem, vel potius errorem induxit.

Secunda in γω, xo, Χνω, Χτω, χω; yv», σσω et ζω precipue trisyllabum et dissyllabum, et quod ante £ assumit «, ut πνίγω Suffoco, πλέκω mnecto, δείκνω ostendo, τρέχω curro, pixco

404040; σποώχνω impello, ów»ro persequor, τάσσω promailto, κράζω et φωνάζω voco seu clamo, perfectum habet in £a, üt ἔπνξα suffocavi, ἔπλεα meri, ἔθειῖα ostendi, ἔτρεξα cucurri, &iza jeci, ἔσπρω(Ε. 68)2z impuli, ἔλιωζα persequutus Sum, ἔταία promisi, ἔχραζα et ἐφώναξα vocavi, seu clamavi.

x; lertia in do, 0», o purum, et in ζω quadrisyllabum, et precipue quod habet ι ante 5, ut προδίλω prodo, ἀλέθω molo, ακούω QUO, σκοτειιαζω adumbro, et γνωρίζω cognosco, perfectum efficit in σα, ut ἐπρόλωσα prodidi, ἄλεσα molui, ἄχουσα QUdivi, εσκοτείνιχσα aduinbravi, et ἐγνώρισα cognovi.

# Ad hanc conjugationem spectant omnia verba in ώνω à græcoliterali deducta in όω, et omnia illa quæ in Græco-vulgari assumunt v ante o, ubi prius desinebant in o purum, ut

τελειώνω perficio, ἐτέλειωσα perfeci, dem ligo, ἔδεσα ligavi, ἐνλύνω Vestio, &iusx vestivi, et alia quae per o purum scribebantur, ut raie, δέω, et ἐνδύω.

Quarta denique continet verba in 4», po, vo, co, ut νάλλω canto, κάµνω facio, κρίνω judico, «cito corrum(P. 69)po, per- 5 fectum vero in /z, ua, vx, cz, ut &ixAx cantavi, ἔκαμα feci, &oux judicavi, &usx corrupi. Ubi adverte quum duplex est aux in presente, perfectum primum tantum servare, ut evo ver bero, ἔδηια verberati, etc.

MODUS CONJUGANDI T)

VERBA BARYTONA.

Verbi Activi Indicativi.

Pres. Sing. γράφω, γράφεις, γράγει Scribo.

Plur. yoxqous, γράφετε, γράφουσι, vel γράφουνε. Tertiæ persons pluralis numeri, quod in : desinit, 1: additur more Attico v, si precipue subsequatur vocalis. Imp. Sing. έγραφα, ἔγραφες, ἔγραφε Scribebam. Plur. ἐγράφομεν, ἐγράγετε, cypAqast vel ε εγράφανε. (P. 10) Perf. Bing. ἔγραψα, ἔγραψες, ἔγοαψε, scripsi. 20 Plur. efiam ἐγράφε TE M ird vel ejoa.

Plusq. Sing. είχα γοάφψει, εἶγες γράψει, i yoxyat scripseram. Plur. εἴχαμεν Ὑοάψει, εἴχετε ypxLe, εἴχασι vel εἴχανε 7px a.

Vel alio modo. 203

Sing. εἶχα γραμμένα, εἶχες γραμμένα, etys γραμμένα Scrépseram.

Plur. εἴγαυεν γραμμένα, εἴγετε γοαμμένα, εἴγασὶ Vel εἴγανε . γραμμὲνχ.

Fut. Sing. θέλω γράφει, θέλεις γράψει, θελει γράψει scribam. 30 J'lur. 0έλομεν γράψει, Deere γράφει, θἔλουσι γράψει.

Vel aliis magis corrupté.

Sing. 0ὲ px Vo, 0: γράψεις, 6& γράφει scribam. Plur. 0 γράφομεν, 0€ γράφετε, 0: γράβονσι.

34 PORTII (P.71) Imperativi.

Pres. Sing. γράφε scribe. 25 γοάψει scribat.

Plur. à; yoxbouss, γράψετε, ἃς γράψονσι.

Formatur à tertia persona perfecti Indicativi ablato 5 e augmento Svllabico : caret proprió prima persona, cam tamen mutuatur ab optativo addita particula ας, ut as οάψ scribam, et significationem habet indeterminatam, et indifferentem.

Optativi.

10 Pres. Sing. ἄνποτες νὰ vel as yoXbe, ἄμποτε νὰ γράψης, νὰ yox uténam scribam.

Plur. ἄμποτες νὰ γράψωυεν, νὰ γράψετε, νὰ γραψουσι. Imper.Sing. Y0:x γράψει, Ἴρελες γράψει, Ίθελε γράψει scriberem.

15 (P. 72). Plur. Ἰθέχαμεν Ύραψει, θέλετε yodba, Ἰθέλασι γοάγει. Dicitur etium ἅμποτες νὰ &yox?z, vel a; ἔγραφα, et tunc idem est cum imperfecto indicativi. Sic etiam reliqua tempora eadem sunt cum supradictis indicativi apposita tantum particula a; vel aumo:zez va.

20 Suljunctivi.

Pres. Sing. νὰ γράφω, νὰ γράφῃς, vx yoxyn "t scribam. Plur. νὰ Ὕοάγωμεν, νὰ γράφετε, νὰ ynxoust.

Est etiam aliud præsens ab aoristo, seu perfecto indicativi formatum, cujus significatio non est aded

25 præsens ac determinata ut prior, sed indifferens maximéque in usu apud recentiores Græcos, hoc modo. Sing. vx ypxlo, νὰ yox Voz, νὰ ypxbr ut scribam.

(P. 13) Plur. νὰ ypxbœuer, νὰ γράφετε, νὰ γράψουσι.

Reliqua tempora sunt eadem, quæ in indicativo

30 additis tantüm particulis νὰ, et διὰ νὰ, ut ἂν δὲ, αἀγκαλὰ καὶ licet, ὅταν cin, et ἀνισωσγαὶ δὲ.

Nota tamen plusquam-perfectum, præter illum modum quo exprimitur in indicativo posse etiam sic efferri, scilicet ἂν Ίθελα γράψει δὲ scripsissem, et tunc

jj idem est cum imperfecto optativi.

Futurum etiam diversis modis, præter illum decantatum indicativi, pro varietate sermonis usurpatur. Nam cum Latine dicimus, cun scripsero, Græcè vertetur ὅταν θέλω γράψει vel où γράφω, χαλὰ xxi θέλω ἔχει yoxu-

T μένα licet scripsero, et reliqua.

Infinitivi.

Præsens, et alia tempora eadem omnino sunt cum tempori-

bus subjunctivi, retenta sola particula να, ut vx yzxlo

scribere, νὰ ἔγραφα, etc.

Participii.

Præsens, et alia tempora duobus modis exprimuntur vel

Præs.

simpliciter, et indeclinabiliter mutando o præsentis indicativi in o, etaddita syllabay:zs, ut γράφω scribo, ypzφοντας SCribens, et hoc participium est omnis generis, vel mutuando participium ἔστοντας, et praesens subjunctivi, ut ἔστοντας καὶ vx γυάψω scribens, vel cuin. scriberem, ita ut verbum νὰ γράφω varietur quod numerum, et personam cum opus fuerit. Reperitur etiam apud nonnullos Græcos quoddam participium in µενος, quod li(P. 1ó)cet vocem habere videatur passivam, revera tamen activam sibi vindicat significationem, formatur ab imperfecto activo indicativi ablato aug-

mento, et addita syllaba μενος, ut à πηγαίνω 60, ἐπήγαινα '

ibam, fit participium myxwxuevos iens.

Verbi Passivi Indicativi.

Sing. γράφουαι, γοάφεσαι, γράφεται Scribor.

Plur. γραφουμεσΏεν vel γραφόμεβα, γραφοῦσθε Vel /ράγεσθε,

γράφονται. | Imp. Séng. ἐγράφουμουν, éyoxmouoou, ἐγοάφουνο vel ἐγράφετον scribebar.

Plur. ἐγραγούμεσθεν, ἐγραφοῦσθε vel εγράφεσύε, ἐγραφουντον vel ἐγραφονούντασι *. 1 Perf. Sing. ἐγράφρηκα, εγράφθικες, ἐγράφθηκε Scriptus fui. Plur. ἐγραφθήκαμεν, ἐγραφθήκατε, ἐγραφθήκασι vel ἐγραφθήκανε.

(P. 163) Vel alio modo elegantiore.

Sing. ἐχράφθην, ἐγράφθης, ἐγοάφη.

Plur. ἐγράφθηµεν, ἐγράφθητε; ἐγραφθησαν.