XXXVI. — Df. ordine fratrum exeuntium foras et

REVERTENTIUM ET DE LEGE EXEUNTIUM DE INFIRMARIA.

Cum frater exit de monasterio, cujuscumque ordinis vel status sit quando exit, ejusdem omnimodo est cum revertitur, ut verbi gratia si quis exierit juvenis vel infans de monasterio et moratus extra etiam usque ad setatem senilem (63) tandem redierit, in eamdem custodiam de qua exierit revertitur. Simili modo, si elevatur extra monasterium, id est ut fiât prior vel aliquid hujusmodi, semper, cum redierit, in ordinem revertetur in quo exivit monasterium. nisi in ipso monasterio confirmetur coram conventu ipsa elevatio. Kodem modo prior vol aliquis propter aliquam obedientiam elevatus, mox ut de ipsa obedientia absolutus erit, statim débet ire in ordinem in quo prius erat.

Sciendum etiam quod die illa qua fratrum aliquis exierit de infirmaria, nec quilibet facere débet clamorem de eo in capitulo nec ipse de alio: et si comedat carnem, non débet cantare die ipsa in conventu majorem vel minorem missam ; pri vate vero potest facere ; verumtamen, antequam cantet et exeat capitulum, débet ire ad confessionem. Nec débet ea die quoquam exire, nisi taie quid acciderit quod, si non iret, multum grave damnum inferret monasterio et toti conventui, sicut de placito vel liujusmodi negotio. Pro tanta namque necessitate etiam de ipsa infirmaria exiret in hortum, sed nullatenus in illum flocum] quo eum equitare necesse esset. Verumtamen lune non egrederetur per claustrum, sed paucis (illis videlicet qui deberent scire) scientibus, educeretur fier aliquem locum secretum callide, per quem expleto negotio iterum reverteretur in infirmariam.