PRJECEPTUM DOMJNI LUDOVICI IMP. DE DIVISION* KEGNI 8UI INTER FILIOS

Ami. 835.

Innomine Domini Dei et Salvatoris nostri Jesu Christi. Ludo wicus divin â ordinante providentiâ imper a t or Au gu s tus, omnibus fidelibus sanctae Dei ecclesiae, et cuncto catholico populo , praesenti scilicet et futuro , gentium ac nationum quse sub imperio ac regimine nostro constitutse sunt. Notum fieri toIumus omnium vest rûm solertiae quôd in ter dilectos filios nostros, Pippinum, Ludowicum, Ka roi um , regni nobis à Deo commissi talem divisionem focere decrevimus, ut post nostrtun ab hâc

APPENDICE fi9 II. 453

mortalitate discessum unusquisque illorum scire valeat, si eos divin a pietas nobis superstites esse voluerit, quae portio sibi ad tenendura atque gubernandum à nobis adsignata sit. Quam divisionem eo modo describere ac designare volumus , ut singuli juxtà ordinationem nostram et fines regni sui , qui in alienigenas extenduntur, cum Dei adjutorio defendere studeant, et pacem ac fraternam caritatem inter se custodire valeant. Cujus divisionis modum atque ordinationem talem nobis facere placuit.

I. Haec autem tali ordinatione disposuimus , ut si post nostrum de hâc luce discessum aliquis eorum, priusquàm fratres sui, diem obier it , et talem h lin m reliquerit, quem populus ipsius eligere velit1; ut patri suo succédât in regni hereditate, volumus ut hoc consentiant patrui ipsius pue ri, et regnare permutant filium fratris sui in eo regno quod pater ejus frater eorum babuit. Quôd si talem filium non habuerit , tune volumus ut illa pars regni, quam idem babebat , dividatur aequaliter inter il l os fratres qui superstites remanserunt.

II. Placuit etiàm inter praedictos filios statuere atque praecipere propter pacem et concordiam , quam inter eos perpétué permanere desideramus, ut nullus eorum fratris sui ter min os vel regni limites invadere praesumat , neque fraudulenter ingredi ad conturbandum regnum ejus , vel marcas minuendas : sed potiùs adjuvet unusquisque illorum fratrem sunm, prout temporis opportuoitas permiserit, et auxilium ei ferat contra inimicos ejus juxtà rationem et possibilitatein.

III. Nec aliquis ullum hominum fratris sui pro quibuslibet causis vel culpis ad se confugientem suscipiat ad intercessionem pro eo faciendam , quia volumus ut quilibet homo peccans , et intercessions indigens, intrà regnum domini sui, vel ad loca sancta, vel ad honoratos homines confugiat, et indè justam intercessionem mereatur.