Dipl. du 14 févr., Lauer, 12, p
7. Suivant Adémar de Chabannes, Aimric gouverna l'abbaye pendant la vacance de 31 ans qui suivit la mort de l'abbé Aimon, « habitu... laicali per tôt annos principatum loci tenuit solo nomine abbas. » Il aurait promis au roi Lothaire d'embrasser la vie monastique « quando a rege abbas constitutus est » (Comm. abb. Lemov., éd. Duplès Agier, Chron. de S. Martial, 4) ; « in fine rnonachus extitit quia rex Ludovicus, timens ejus tirannidem, honorem sancti Martialis ei commiserat, sacramento tamen jurare fecit ut monacus esset futurus » (Chron., III, 29, éd. Chavanon, 150). Adémar attribue tantôt à Louis IV, tantôt à Lothaire la nomination d'Aimric. M. Lot (Les derniers Carol., 174, n. 3) estime qu'il faut sans doute la rapporter à