LETTRE DE LDTHEK AU CA! DINAL CAJETAN

Page 200.

Reverendissimo in Christo Patri et domino Tliomae, lituii S. Sixti, presbytcro cardinali, sanctae sedis aposlolicae per Germaniam de latere legato, etc., in Christo metuendo et colendo, salutem et omnem subjertionem sui.

Rererendissime in Christo Pater, iterum veiiio, sed per litteras : dignetur R. paternitas tua me clementissimè audire.

Egit mecum reverendus mihique dulcissvimus Pater meus in Christo yicarius noster, Johannes Staupitius, ut humiliter sentirem, et opinioni propriae cederem et sensum meiun submitterem, o(»nmendavitque ac exuberantissimè persuasit, R. tuam P. mihi esse gratiosissimam. Ëa res et nuntius pariter me mirum in modum exhilarârunt. Est enira homo hic talis et tantus in oculis meis, ut nullus sit in mundo, cui libentiùs audirem et obsequerer. Nec minus egit dulcissimus frater meus, magister Wenceslaus Lincus, qui ab ineunte a;tate pari mecum studio adolevit. Breviter, non potuit R. P. tua fortiùs et dulciùs me movere, quàm bis duobus yiris mediatoribus, quorum uterque in solidum me habet in manu suâ. Tanta est tua simul biimanitas et prudentia, quâ video tuam R. P. non mea, sed me quserere, cùm potuisset solà potestate in me domimiri. Itaque jam timor meus sensim transit, imo mutatus est in singularem erga R. P. tuamamorem, et veram filialemque reverentiam.

Nunc, revereudissime in Christo Pater, fateor, sicut et alihs fassus sum, me fuisse certè nimis (ut dicunt)indiscretum, acrem et irreverentem in nomen summi pontificis : et licet acerrimè fuerim in hanc irreverentiam provocatus, tamcn meum fuisse nunc intelligo, modestiùs, buiniliùs et reverentiùs hanc materiam tractare, et non ita respondere stulto, ut ei similis efficerer. De quo sincerissimè doleo, et veniampeto et per onmia pulpita in vulgus promulgabo, sicut et saipiùs jam feci, daboque deinceps operam, ut aliiis sim et aliter loquar, Deo miserente : im6 promptissimus sum, atque facillimè promitto, me posthàc materiam de indulgentiis non tractare, atque bis finitis quiescere : raodô illis

quoque modus imponatur, aut scnnonis aut silentii, qui me in hanc tragoediam suscitayerunt.

Caeteioim^ mi reverendissime iu Ghristo ac jam diilcissime Pater, quantum ad sententix veritatem pertinet, libentissimè omnia revocarem, tam tuo, quàm vicarii mei jussu et consilio si ullo modo conscicutia mea permitteret. Ego enim scio, nullius praecepto, nuUius consilio, nullius gi*atiâ, me tantum debere permîttere, ut aliquid contra conscientiam dicam aut faciam. Dcinde narrationes divi Thomae et aliorum Uintd non sunt, ut mihi in hâc quaestione satisfaciant, cùm deditâ o])erâ contra eas disputârim, ut optimè perlectas atque percognitas. Visa) enim sunt non satis iirmo niti fundamento. Hoc autem unum superest, ut meliori superer ratione, quae est, si vocem sponsae audire merear : hauc enim certum est vocem sponsi audire.

Ideôque omni humiiitate supplice, R. P. tua dignetur ad sauctissimum Domirium nostrum Leonem X istam causnm referre, ut per Ecclesiam haec dubia determinata, ad justam, vel revocationem vel credulitatem possint compelii. Nihil enim aliud cupio, quàm Ecclesiam audire et sequi. Nam mea super dubiis et indeterminatis revocatio quid faciat ignore, nisi quod mérité mihi objici posse timeo, me nec quid asserucrim, nec quid revocârim, scire. Suscipiat R. P. tua hanc humilitatis et parritatis meœ supplicationem, et in filii ricem clementer commendatum me habere dignetur. Datum pridie Lues evangelist», nnno iidxviii.